King Vikram walked through the enchanted forest, searching for the legendary Sona Phool, a golden flower said to bring joy to his people. The air was sweet, and colorful birds sang.

Suddenly, a playful giggle echoed from above. Hanging upside down from a banyan tree was Betal, the friendly bat-spirit. His sparkling yellow eyes twinkled. "Greetings, wise king!" Betal chirped. "I have a riddle for you."

राजा विक्रम जादुई जंगल में चल रहे थे, प्रसिद्ध सोना फूल की खोज में, एक सुनहरा फूल जिसके बारे में कहा जाता था कि वह उनकी प्रजा को खुशी देगा। हवा मीठी थी, और रंग-बिरंगे पंछी गा रहे थे।

अचानक ऊपर से एक शरारती खिलखिलाहट गूँजी। बरगद के पेड़ से उल्टा लटका था बेताल, एक दोस्ताना चमगादड़-आत्मा। उसकी चमकती पीली आँखें टिमटिमा रही थीं। “प्रणाम, बुद्धिमान राजा!” बेताल चहका। “मेरे पास तुम्हारे लिए एक पहेली है।”

ରାଜା ବିକ୍ରମ ଯାଦୁ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଇ ଚାଲୁଥିଲେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୁନା ଫୁଲର ଖୋଜରେ, ଯେଉଁ ସୁନେଲି ଫୁଲ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ପବନ ମିଠା ଥିଲା, ଆଉ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗ ଚଢ଼େଇ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।

ହଠାତ୍ ଉପରୁ ଗୋଟିଏ ଦୁଷ୍ଟାମିଭରା ହସ ଶୁଭିଲା। ଗୋଟିଏ ବରଗଛରୁ ଓଲଟା ଝୁଲୁଥିଲା ବେତାଳ, ଗୋଟିଏ ବନ୍ଧୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଦୁଡ଼ି-ଆତ୍ମା। ତା’ର ଝଲମଲ ହଳଦିଆ ଆଖି ଚମକୁଥିଲା। “ପ୍ରଣାମ, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା!” ବେତାଳ ଚିଁ ଚିଁ କରି କହିଲା। “ମୋ ପାଖରେ ତୁମ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରହେଳିକା ଅଛି।”

విక్రమ మహారాజు మాయా అడవిలో నడుస్తున్నాడు, తన ప్రజలకు ఆనందాన్ని తెస్తుందని చెప్పుకునే ప్రసిద్ధ సోనా ఫూల్ అనే బంగారు పువ్వు కోసం వెతుకుతూ. గాలి తియ్యగా ఉంది, రంగురంగుల పక్షులు పాడుతున్నాయి.

అకస్మాత్తుగా పైనుంచి ఒక చిలిపి నవ్వు ప్రతిధ్వనించింది. మర్రిచెట్టు నుంచి తలకిందులుగా వేలాడుతున్నాడు బేతాళుడు, ఒక స్నేహపూర్వకమైన గబ్బిలం-ఆత్మ. అతని మెరిసే పసుపు కళ్ళు మిణుకుమంటున్నాయి. “నమస్కారం, జ్ఞానవంతుడైన రాజా!” అని బేతాళుడు కిచకిచలాడాడు. “నీ కోసం నా దగ్గర ఒక పొడుపుకథ ఉంది.”

விக்கிரம மன்னர் மந்திரக் காட்டின் வழியே நடந்தார், தன் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் என்று சொல்லப்படும் புகழ்பெற்ற சோனா பூல் என்ற தங்கப் பூவைத் தேடியபடி. காற்று இனிமையாக இருந்தது, வண்ணமயமான பறவைகள் பாடின.

திடீரென்று மேலிருந்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு எதிரொலித்தது. ஆலமரத்திலிருந்து தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது வேதாளம், ஒரு நட்பான வௌவால்-ஆவி. அதன் மின்னும் மஞ்சள் கண்கள் சிமிட்டின. “வணக்கம், அறிவுள்ள மன்னரே!” என்று வேதாளம் கீச்சிட்டது. “உங்களுக்காக என்னிடம் ஒரு புதிர் இருக்கிறது.”

ヴィクラムおうは、まほうの もりを あるいていました。くにの ひとびとに よろこびを もたらすと いわれる、でんせつの きんいろの はな、ソーナ・プールを さがしていたのです。くうきは あまく、いろとりどりの とりが うたっていました。

とつぜん、うえから いたずらっぽい わらいごえが ひびきました。バンヤンの きに さかさまに ぶらさがっていたのは、なかよしの コウモリの せい、ベータールです。きらきら ひかる きいろい めが またたいていました。「こんにちは、かしこい おうさま!」と ベータールは さえずりました。「あなたに なぞなぞが あるんだ」

King Vikram smiled, ready for Betal's clever puzzles. "Tell me, dear Betal," he said. Betal flipped upright on the branch and began his tale.

"Three friends, a hungry bear, a worried squirrel, and a thoughtful deer, found a single, juicy magical fruit. The hungry bear ate it right away, for his tummy rumbled. The worried squirrel gave it to her little sick friend."

"The thoughtful deer," Betal continued, "planted the magical fruit's seed, hoping it would grow into a big tree with many more fruits for everyone. Now, King Vikram, who showed the most kindness?"

राजा विक्रम मुस्कुराए, बेताल की चतुर पहेलियों के लिए तैयार। “बताओ, प्यारे बेताल,” उन्होंने कहा। बेताल डाल पर पलटकर सीधा हुआ और अपनी कहानी शुरू की।

“तीन दोस्तों, एक भूखे भालू, एक चिंतित गिलहरी, और एक समझदार हिरणी को एक अकेला, रसीला जादुई फल मिला। भूखे भालू ने उसे तुरंत खा लिया, क्योंकि उसका पेट गुड़गुड़ा रहा था। चिंतित गिलहरी ने उसे अपने छोटे बीमार दोस्त को दे दिया।”

“समझदार हिरणी ने,” बेताल ने आगे कहा, “जादुई फल का बीज बो दिया, इस उम्मीद में कि वह एक बड़ा पेड़ बनेगा जिस पर सबके लिए बहुत सारे फल लगेंगे। अब, राजा विक्रम, सबसे ज़्यादा दया किसने दिखाई?”

ରାଜା ବିକ୍ରମ ହସିଲେ, ବେତାଳର ଚତୁର ପ୍ରହେଳିକା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। “କହ, ପ୍ରିୟ ବେତାଳ,” ସେ କହିଲେ। ବେତାଳ ଡାଳରେ ଓଲଟି ସିଧା ହେଲା ଆଉ ତା’ କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ କଲା।

“ତିନି ସାଙ୍ଗ, ଗୋଟିଏ ଭୋକିଲା ଭାଲୁ, ଗୋଟିଏ ଚିନ୍ତିତ ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷା, ଆଉ ଗୋଟିଏ ବିଚାରଶୀଳ ହରିଣୀ, ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ରସାଳ ଯାଦୁ ଫଳ ପାଇଲେ। ଭୋକିଲା ଭାଲୁ ତାହାକୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଖାଇଦେଲା, କାରଣ ତା’ ପେଟ ଗୁଡ଼ଗୁଡ଼ କରୁଥିଲା। ଚିନ୍ତିତ ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷା ତାହାକୁ ତା’ର ଛୋଟ ଅସୁସ୍ଥ ସାଙ୍ଗକୁ ଦେଲା।”

“ବିଚାରଶୀଳ ହରିଣୀ,” ବେତାଳ ଆଗକୁ କହିଲା, “ଯାଦୁ ଫଳର ମଞ୍ଜି ପୋତିଲା, ଏହି ଆଶାରେ ଯେ ତାହା ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଗଛ ହେବ ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ଫଳ ଫଳିବ। ଏବେ, ରାଜା ବିକ୍ରମ, କିଏ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଦୟା ଦେଖାଇଲା?”

విక్రమ మహారాజు బేతాళుడి తెలివైన పొడుపుకథలకు సిద్ధంగా నవ్వాడు. “చెప్పు, ప్రియమైన బేతాళా,” అన్నాడు. బేతాళుడు కొమ్మ మీద తిరిగి నిటారుగా కూర్చుని కథ మొదలుపెట్టాడు.

“ముగ్గురు స్నేహితులు, ఆకలితో ఉన్న ఒక ఎలుగుబంటి, ఆందోళనగా ఉన్న ఒక ఉడుత, ఆలోచనాపరురాలైన ఒక జింక, రసవంతమైన ఒకే ఒక మాయా పండును కనుగొన్నారు. ఆకలితో ఉన్న ఎలుగుబంటి వెంటనే దాన్ని తినేసింది, ఎందుకంటే దాని పొట్ట గుడగుడలాడుతోంది. ఆందోళనగా ఉన్న ఉడుత దాన్ని తన చిన్న జబ్బు స్నేహితుడికి ఇచ్చింది.”

“ఆలోచనాపరురాలైన జింక,” అని బేతాళుడు కొనసాగించాడు, “మాయా పండు విత్తనాన్ని నాటింది, అది అందరికీ ఎన్నో పండ్లు కాసే పెద్ద చెట్టుగా పెరుగుతుందనే ఆశతో. ఇప్పుడు, విక్రమ మహారాజా, ఎవరు ఎక్కువ దయ చూపారు?”

வேதாளத்தின் புத்திசாலித்தனமான புதிர்களுக்குத் தயாராக விக்கிரம மன்னர் புன்னகைத்தார். “சொல், அன்பு வேதாளமே,” என்றார். வேதாளம் கிளையில் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து தன் கதையைத் தொடங்கியது.

“மூன்று நண்பர்கள், பசியுள்ள ஒரு கரடி, கவலைப்படும் ஒரு அணில், சிந்திக்கும் ஒரு மான், சாறு நிறைந்த ஒரே ஒரு மந்திரப் பழத்தைக் கண்டார்கள். பசியுள்ள கரடி உடனே அதைச் சாப்பிட்டது, ஏனென்றால் அதன் வயிறு கடமுடத்தது. கவலைப்படும் அணில் அதைத் தன் குட்டி நோயுற்ற நண்பனுக்குக் கொடுத்தது.”

“சிந்திக்கும் மான்,” என்று வேதாளம் தொடர்ந்தது, “மந்திரப் பழத்தின் விதையை நட்டது, அது எல்லோருக்கும் நிறையப் பழங்கள் தரும் பெரிய மரமாக வளரும் என்ற நம்பிக்கையில். இப்போது சொல்லுங்கள், விக்கிரம மன்னரே, யார் அதிக அன்பு காட்டினார்கள்?”

ヴィクラムおうは、ベータールの かしこい なぞなぞを まちかまえて ほほえみました。「きかせて おくれ、ベータール」と いいました。ベータールは えだの うえで くるりと おきあがり、はなしを はじめました。

「三びきの ともだち、おなかを すかせた クマと、しんぱいしょうの リスと、よく かんがえる シカが、みずみずしい まほうの くだものを ひとつだけ みつけました。おなかを すかせた クマは、おなかが ぐうぐう なっていたので、すぐに たべて しまいました。しんぱいしょうの リスは、びょうきの ちいさな ともだちに それを あげました」

「よく かんがえる シカは」と ベータールは つづけました。「まほうの くだものの たねを うえました。みんなの ために たくさん みの なる、おおきな きに そだつように ねがって。さて、ヴィクラムおう、いちばん やさしかったのは だれでしょう?」

King Vikram stroked his chin, thinking deeply. The bear was hungry, the squirrel was caring, and the deer was planning for the future. Each had a good reason. It was a tricky puzzle!

He imagined the bear's happy belly, the sick friend's recovery, and a forest filled with fruit. Each act was good, but Betal asked for the most kindness. Vikram focused on what helps the most people.

राजा विक्रम ने अपनी ठोड़ी सहलाई और गहराई से सोचा। भालू भूखा था, गिलहरी परवाह करने वाली थी, और हिरणी भविष्य की योजना बना रही थी। हर एक के पास अच्छा कारण था। यह मुश्किल पहेली थी!

उन्होंने भालू के भरे पेट की, बीमार दोस्त के ठीक होने की, और फलों से भरे जंगल की कल्पना की। हर काम अच्छा था, पर बेताल ने सबसे ज़्यादा दया के बारे में पूछा था। विक्रम ने उस पर ध्यान दिया जो सबसे ज़्यादा लोगों की मदद करे।

ରାଜା ବିକ୍ରମ ତାଙ୍କ ଥୋଡ଼ି ଆଉଁସିଲେ, ଗଭୀର ଭାବେ ଭାବିଲେ। ଭାଲୁ ଭୋକିଲା ଥିଲା, ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷା ଯତ୍ନଶୀଳ ଥିଲା, ଆଉ ହରିଣୀ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଯୋଜନା କରୁଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକର ଭଲ କାରଣ ଥିଲା। ଏହା କଠିନ ପ୍ରହେଳିକା!

ସେ ଭାଲୁର ଭରା ପେଟ, ଅସୁସ୍ଥ ସାଙ୍ଗର ସୁସ୍ଥ ହେବା, ଆଉ ଫଳରେ ଭରା ଜଙ୍ଗଲର କଳ୍ପନା କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମ ଭଲ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବେତାଳ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଦୟା ବିଷୟରେ ପଚାରିଥିଲା। ବିକ୍ରମ ସେହି ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ଯାହା ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।

విక్రమ మహారాజు గడ్డం నిమురుకుంటూ లోతుగా ఆలోచించాడు. ఎలుగుబంటికి ఆకలి వేసింది, ఉడుత శ్రద్ధ చూపింది, జింక భవిష్యత్తు గురించి ప్రణాళిక వేసింది. ప్రతి ఒక్కరికీ మంచి కారణం ఉంది. ఇది కష్టమైన పొడుపుకథ!

ఆయన ఎలుగుబంటి నిండిన పొట్టను, జబ్బు స్నేహితుడు కోలుకోవడాన్ని, పండ్లతో నిండిన అడవిని ఊహించుకున్నాడు. ప్రతి పనీ మంచిదే, కానీ బేతాళుడు అడిగింది అత్యధిక దయ గురించి. విక్రముడు ఎక్కువ మందికి సహాయపడే దాని మీద దృష్టి పెట్టాడు.

விக்கிரம மன்னர் தன் தாடையைத் தடவியபடி ஆழமாக யோசித்தார். கரடி பசியாக இருந்தது, அணில் அக்கறையாக இருந்தது, மான் எதிர்காலத்துக்குத் திட்டமிட்டது. ஒவ்வொருவருக்கும் நல்ல காரணம் இருந்தது. இது தந்திரமான புதிர்!

அவர் கரடியின் நிறைந்த வயிற்றையும், நோயுற்ற நண்பன் குணமடைவதையும், பழங்கள் நிறைந்த காட்டையும் கற்பனை செய்தார். ஒவ்வொரு செயலும் நல்லதுதான், ஆனால் வேதாளம் கேட்டது அதிக அன்பைப் பற்றி. விக்கிரமன் அதிக மக்களுக்கு உதவுவதில் கவனம் செலுத்தினார்.

ヴィクラムおうは あごを なでて、ふかく かんがえました。クマは おなかが すいていたし、リスは ともだちおもいだし、シカは さきの ことを かんがえていました。みんなに ちゃんとした わけが あります。むずかしい なぞなぞです!

おうさまは、クマの まんぷくの おなかや、びょうきの ともだちが げんきに なる ようすや、くだもので いっぱいの もりを おもいうかべました。どれも いい ことです。でも ベータールが きいたのは、いちばんの やさしさです。ヴィクラムは、いちばん おおくの ものを たすける ことに めを むけました。

"Betal," King Vikram finally declared, "the thoughtful deer showed the most kindness. The bear helped only himself. The squirrel helped one friend. But the deer thought of everyone in the future! By planting the seed, she ensured many fruits would grow for all."

Betal clapped his small wings. "Excellent, King Vikram! Your wisdom shines bright." With a wink, Betal pointed. "The Sona Phool you seek is just beyond those glowing mushrooms." King Vikram thanked his friend, his heart full of the lesson.

“बेताल,” आख़िरकार राजा विक्रम ने कहा, “समझदार हिरणी ने सबसे ज़्यादा दया दिखाई। भालू ने सिर्फ़ अपनी मदद की। गिलहरी ने एक दोस्त की मदद की। पर हिरणी ने भविष्य में सबके बारे में सोचा! बीज बोकर उसने पक्का किया कि सबके लिए बहुत सारे फल उगेंगे।”

बेताल ने अपने छोटे पंख ताली की तरह बजाए। “शाबाश, राजा विक्रम! तुम्हारी बुद्धि चमकती है।” आँख मारते हुए बेताल ने इशारा किया। “जिस सोना फूल को तुम ढूँढ रहे हो, वह उन चमकते कुकुरमुत्तों के ठीक उस पार है।” राजा विक्रम ने अपने दोस्त को धन्यवाद दिया, उनका दिल इस सीख से भरा हुआ था।

“ବେତାଳ,” ଶେଷରେ ରାଜା ବିକ୍ରମ କହିଲେ, “ବିଚାରଶୀଳ ହରିଣୀ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଦୟା ଦେଖାଇଲା। ଭାଲୁ କେବଳ ନିଜକୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷା ଜଣେ ସାଙ୍ଗକୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। କିନ୍ତୁ ହରିଣୀ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଷୟରେ ଭାବିଲା! ମଞ୍ଜି ପୋତି ସେ ନିଶ୍ଚିତ କଲା ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ଫଳ ଫଳିବ।”

ବେତାଳ ତା’ ଛୋଟ ଡେଣା ତାଳି ପରି ବଜାଇଲା। “ବାଃ, ରାଜା ବିକ୍ରମ! ତୁମ ବୁଦ୍ଧି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।” ଆଖି ମାରି ବେତାଳ ଦେଖାଇଲା। “ତୁମେ ଖୋଜୁଥିବା ସୁନା ଫୁଲ ସେହି ଝଲମଲ ଛତୁଗୁଡ଼ିକ ସେପଟେ ଅଛି।” ରାଜା ବିକ୍ରମ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଏହି ଶିକ୍ଷାରେ ଭରି ଯାଇଥିଲା।

“బేతాళా,” అని చివరికి విక్రమ మహారాజు ప్రకటించాడు, “ఆలోచనాపరురాలైన జింకే ఎక్కువ దయ చూపింది. ఎలుగుబంటి తనకు మాత్రమే సహాయం చేసుకుంది. ఉడుత ఒక స్నేహితుడికి సహాయం చేసింది. కానీ జింక భవిష్యత్తులో అందరి గురించి ఆలోచించింది! విత్తనాన్ని నాటడం ద్వారా, అందరికీ ఎన్నో పండ్లు పెరిగేలా చూసింది.”

బేతాళుడు తన చిన్న రెక్కలతో చప్పట్లు కొట్టాడు. “అద్భుతం, విక్రమ మహారాజా! నీ జ్ఞానం ప్రకాశిస్తోంది.” కన్ను కొట్టి, బేతాళుడు చూపించాడు. “నువ్వు వెతుకుతున్న సోనా ఫూల్ ఆ మెరిసే పుట్టగొడుగులకు అవతలే ఉంది.” విక్రమ మహారాజు తన స్నేహితుడికి కృతజ్ఞతలు చెప్పాడు, ఆయన హృదయం ఆ పాఠంతో నిండిపోయింది.

“வேதாளமே,” என்று கடைசியில் விக்கிரம மன்னர் அறிவித்தார், “சிந்திக்கும் மான்தான் அதிக அன்பு காட்டியது. கரடி தனக்கு மட்டுமே உதவிக்கொண்டது. அணில் ஒரு நண்பனுக்கு உதவியது. ஆனால் மான் எதிர்காலத்தில் எல்லோரையும் பற்றி யோசித்தது! விதையை நட்டதன் மூலம், எல்லோருக்கும் நிறையப் பழங்கள் வளர வழி செய்தது.”

வேதாளம் தன் குட்டிச் சிறகுகளால் கைதட்டியது. “அருமை, விக்கிரம மன்னரே! உங்கள் அறிவு ஒளிர்கிறது.” கண் சிமிட்டியபடி வேதாளம் சுட்டிக்காட்டியது. “நீங்கள் தேடும் சோனா பூல் அந்த ஒளிரும் காளான்களுக்கு அந்தப் பக்கமே இருக்கிறது.” விக்கிரம மன்னர் தன் நண்பனுக்கு நன்றி சொன்னார், அவர் இதயம் அந்தப் பாடத்தால் நிறைந்திருந்தது.

「ベータール」と ヴィクラムおうは とうとう いいました。「いちばん やさしかったのは、よく かんがえる シカだ。クマは じぶんだけを たすけた。リスは ひとりの ともだちを たすけた。でも シカは、これからの みんなの ことを かんがえたのだ! たねを うえる ことで、みんなの ために たくさんの くだものが みのるように したのだから」

ベータールは ちいさな つばさで はくしゅ しました。「おみごと、ヴィクラムおう! あなたの ちえは かがやいている」ベータールは ウインクして ゆびさしました。「さがしている ソーナ・プールは、あの ひかる きのこの すぐ むこうだよ」ヴィクラムおうは ともだちに おれいを いい、その おしえで こころが いっぱいに なりました。