Long ago, there lived a brave and wise king called Vikram. One night, he promised an old sage that he would bring him Betaal, a cheeky spirit who lived upside down in an old banyan tree deep in the forest.

Vikram climbed the tree, lifted Betaal onto his shoulder and began to walk.

“It’s a long walk,” giggled Betaal. “Let me tell you a story. But remember my rule: if you say even one word, I’ll fly straight back to my tree!”

बहुत समय पहले, विक्रम नाम के एक बहादुर और बुद्धिमान राजा रहते थे। एक रात उन्होंने एक बूढ़े साधु से वादा किया कि वे उनके लिए बेताल को लाएँगे, एक नटखट आत्मा जो घने जंगल में एक पुराने बरगद के पेड़ पर उल्टी लटकी रहती थी।

विक्रम पेड़ पर चढ़े, बेताल को अपने कंधे पर उठाया और चल पड़े।

“रास्ता लंबा है,” बेताल खिलखिलाया। “चलो, मैं तुम्हें एक कहानी सुनाता हूँ। पर मेरा नियम याद रखना: अगर तुमने एक भी शब्द कहा, तो मैं सीधा अपने पेड़ पर उड़ जाऊँगा!”

ବହୁ ଦିନ ତଳେ, ବିକ୍ରମ ନାମରେ ଜଣେ ସାହସୀ ଆଉ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ରହୁଥିଲେ। ଦିନେ ରାତିରେ ସେ ଜଣେ ବୁଢ଼ା ସାଧୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବେତାଳକୁ ଆଣିବେ, ଯିଏ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ବରଗଛରେ ଓଲଟା ଝୁଲି ରହୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା।

ବିକ୍ରମ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ, ବେତାଳକୁ କାନ୍ଧରେ ଉଠାଇଲେ ଆଉ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

“ବାଟ ବହୁତ ଲମ୍ବା,” ବେତାଳ ହସିଲା। “ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୋଟିଏ ଗପ କହେ। କିନ୍ତୁ ମୋ ନିୟମ ମନେରଖ: ଯଦି ତୁମେ ଗୋଟିଏ ବି ଶବ୍ଦ କହିବ, ମୁଁ ସିଧା ମୋ ଗଛକୁ ଉଡ଼ିଯିବି!”

చాలా కాలం క్రితం, విక్రముడు అనే ధైర్యవంతుడు, జ్ఞానవంతుడు అయిన ఒక రాజు ఉండేవాడు. ఒక రాత్రి, దట్టమైన అడవిలో ఒక పాత మర్రిచెట్టు మీద తలకిందులుగా వేలాడే చిలిపి ఆత్మ అయిన బేతాళుడిని తీసుకొస్తానని ఒక ముసలి సాధువుకు మాట ఇచ్చాడు.

విక్రముడు చెట్టు ఎక్కి, బేతాళుడిని భుజం మీదకు ఎత్తుకుని నడవడం మొదలుపెట్టాడు.

“దారి చాలా పొడవు,” అని బేతాళుడు కిసుక్కున నవ్వాడు. “నీకు ఒక కథ చెబుతాను. కానీ నా నియమం గుర్తుంచుకో: నువ్వు ఒక్క మాట మాట్లాడినా, నేను నేరుగా నా చెట్టుకు ఎగిరిపోతాను!”

வெகு காலத்துக்கு முன்பு, விக்கிரமன் என்ற ஒரு தைரியமான, அறிவுள்ள மன்னர் வாழ்ந்தார். ஒரு இரவு, அடர்ந்த காட்டில் ஒரு பழைய ஆலமரத்தில் தலைகீழாகத் தொங்கி வாழும் குறும்புக்கார ஆவியான வேதாளத்தைக் கொண்டு வருவதாக ஒரு வயதான முனிவருக்கு அவர் வாக்குக் கொடுத்தார்.

விக்கிரமன் மரத்தில் ஏறி, வேதாளத்தைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினார்.

“இது ரொம்ப நீண்ட நடை,” என்று வேதாளம் கிளுகிளுத்தது. “உனக்கு ஒரு கதை சொல்கிறேன். ஆனால் என் விதியை நினைவில் வை: நீ ஒரு வார்த்தை பேசினாலும், நான் நேராக என் மரத்துக்குப் பறந்துவிடுவேன்!”

むかし むかし、ヴィクラムという ゆうかんで かしこい おうさまが いました。ある よる、おうさまは としとった せんにんに、ベータールを つれてくると やくそくしました。ベータールは、ふかい もりの ふるい バンヤンの きに さかさまに ぶらさがって くらす、いたずらずきな せいです。

ヴィクラムは きに のぼり、ベータールを かたに のせて あるきはじめました。

「ながい みちのりだね」と ベータールは くすくす わらいました。「おはなしを して あげよう。でも わたしの きまりを わすれないで。ひとことでも しゃべったら、すぐに きへ とんで かえるからね!」

“Once,” said Betaal, “a king had three princesses. They were the gentlest girls in the whole land.”

“One day, a soft lotus petal fell on the first princess’s hand. ‘Ouch!’ she cried, and a little red mark appeared.”

“One night, the moonlight shone on the second princess’s arm. ‘Ouch!’ she cried, and her skin turned pink.”

“And one morning, far, far away, someone was pounding rice — thump, thump, thump. The third princess only heard the sound. ‘Ouch!’ she cried, and her hands turned red!”

“एक बार,” बेताल ने कहा, “एक राजा की तीन राजकुमारियाँ थीं। वे पूरे देश की सबसे कोमल लड़कियाँ थीं।”

“एक दिन, कमल की एक मुलायम पंखुड़ी पहली राजकुमारी के हाथ पर गिरी। ‘आह!’ वह चिल्लाई, और एक छोटा लाल निशान उभर आया।”

“एक रात, चाँदनी दूसरी राजकुमारी की बाँह पर पड़ी। ‘आह!’ वह चिल्लाई, और उसकी त्वचा गुलाबी हो गई।”

“और एक सुबह, दूर, बहुत दूर, कोई धान कूट रहा था — धम, धम, धम। तीसरी राजकुमारी ने बस आवाज़ सुनी। ‘आह!’ वह चिल्लाई, और उसके हाथ लाल हो गए!”

“ଥରେ,” ବେତାଳ କହିଲା, “ଜଣେ ରାଜାଙ୍କର ତିନି ରାଜକୁମାରୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସାରା ଦେଶର ସବୁଠୁ କୋମଳ ଝିଅ ଥିଲେ।”

“ଦିନେ, ପଦ୍ମର ଗୋଟିଏ ନରମ ପାଖୁଡ଼ା ପ୍ରଥମ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ିଲା। ‘ଆଃ!’ ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ନାଲି ଦାଗ ଦେଖାଦେଲା।”

“ଦିନେ ରାତିରେ, ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ବାହୁରେ ପଡ଼ିଲା। ‘ଆଃ!’ ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ଚମଡ଼ା ଗୋଲାପୀ ହୋଇଗଲା।”

“ଆଉ ଦିନେ ସକାଳେ, ଦୂର, ବହୁତ ଦୂରରେ, କେହି ଧାନ କୁଟୁଥିଲା — ଧମ୍, ଧମ୍, ଧମ୍। ତୃତୀୟ ରାଜକୁମାରୀ କେବଳ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ‘ଆଃ!’ ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ହାତ ନାଲି ହୋଇଗଲା!”

“ఒకప్పుడు,” అన్నాడు బేతాళుడు, “ఒక రాజుకు ముగ్గురు రాకుమార్తెలు ఉండేవారు. వాళ్ళు దేశం మొత్తంలోనే అత్యంత సుకుమారమైన అమ్మాయిలు.”

“ఒక రోజు, ఒక మెత్తని తామర రేకు మొదటి రాకుమార్తె చేతి మీద పడింది. ‘అబ్బా!’ అని అరిచింది, ఒక చిన్న ఎర్రని గుర్తు పడింది.”

“ఒక రాత్రి, వెన్నెల రెండో రాకుమార్తె చేతి మీద పడింది. ‘అబ్బా!’ అని అరిచింది, ఆమె చర్మం గులాబీ రంగులోకి మారింది.”

“ఒక ఉదయం, దూరంగా, చాలా దూరంగా, ఎవరో వడ్లు దంచుతున్నారు — ధం, ధం, ధం. మూడో రాకుమార్తె కేవలం ఆ శబ్దం విన్నది. ‘అబ్బా!’ అని అరిచింది, ఆమె చేతులు ఎర్రబడ్డాయి!”

“ஒரு காலத்தில்,” என்றது வேதாளம், “ஒரு மன்னருக்கு மூன்று இளவரசிகள் இருந்தார்கள். அவர்கள் நாடு முழுவதிலும் மிக மென்மையான பெண்கள்.”

“ஒரு நாள், ஒரு மென்மையான தாமரை இதழ் முதல் இளவரசியின் கையில் விழுந்தது. ‘ஆ!’ என்று அவள் கத்தினாள், ஒரு சின்னச் சிவப்புத் தழும்பு தோன்றியது.”

“ஒரு இரவு, நிலவொளி இரண்டாவது இளவரசியின் கையில் பட்டது. ‘ஆ!’ என்று அவள் கத்தினாள், அவள் தோல் இளஞ்சிவப்பானது.”

“ஒரு காலை, தூரத்தில், வெகு தூரத்தில், யாரோ நெல் குத்திக்கொண்டிருந்தார்கள் — தொம், தொம், தொம். மூன்றாவது இளவரசி அந்தச் சத்தத்தை மட்டுமே கேட்டாள். ‘ஆ!’ என்று அவள் கத்தினாள், அவள் கைகள் சிவந்துவிட்டன!”

「むかし」と ベータールは いいました。「ある おうさまに、三にんの おひめさまが いました。くにじゅうで いちばん やさしくて かよわい むすめたちでした」

「ある日、やわらかい ハスの はなびらが、一ばんめの おひめさまの てに ひらりと おちました。『いたい!』と さけぶと、ちいさな あかい あとが できました」

「ある よる、つきの ひかりが 二ばんめの おひめさまの うでを てらしました。『いたい!』と さけぶと、はだが ピンクいろに なりました」

「そして ある あさ、とおく とおくで、だれかが おこめを ついていました — ドン、ドン、ドン。三ばんめの おひめさまは その おとを きいた だけでした。『いたい!』と さけぶと、てが まっかに なったのです!」

Betaal leaned close to Vikram’s ear. “So tell me, wise king. Which princess was the gentlest of all?”

Vikram thought hard. A wise king always tells the truth, and he knew the answer.

“The third princess,” he said. “The petal touched the first one. The moonlight touched the second one. But nothing touched the third princess at all — she only heard a sound!”

बेताल विक्रम के कान के पास झुका। “तो बताओ, बुद्धिमान राजा। सबसे कोमल राजकुमारी कौन थी?”

विक्रम ने गहराई से सोचा। एक बुद्धिमान राजा हमेशा सच बोलता है, और उन्हें जवाब पता था।

“तीसरी राजकुमारी,” उन्होंने कहा। “पंखुड़ी ने पहली को छुआ। चाँदनी ने दूसरी को छुआ। पर तीसरी राजकुमारी को तो किसी चीज़ ने छुआ ही नहीं — उसने बस एक आवाज़ सुनी थी!”

ବେତାଳ ବିକ୍ରମଙ୍କ କାନ ପାଖକୁ ନଇଁଲା। “ତେବେ କହ, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା। କେଉଁ ରାଜକୁମାରୀ ସବୁଠୁ କୋମଳ ଥିଲେ?”

ବିକ୍ରମ ଗଭୀର ଭାବେ ଭାବିଲେ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ସବୁବେଳେ ସତ କହନ୍ତି, ଆଉ ସେ ଉତ୍ତର ଜାଣିଥିଲେ।

“ତୃତୀୟ ରାଜକୁମାରୀ,” ସେ କହିଲେ। “ପାଖୁଡ଼ା ପ୍ରଥମଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲା। ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ ଦ୍ୱିତୀୟଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲା। କିନ୍ତୁ ତୃତୀୟ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ କିଛି ବି ଛୁଇଁନଥିଲା — ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥିଲେ!”

బేతాళుడు విక్రముడి చెవి దగ్గరికి వంగాడు. “అయితే చెప్పు, జ్ఞానవంతుడైన రాజా. అందరిలోకీ సుకుమారి ఏ రాకుమార్తె?”

విక్రముడు బాగా ఆలోచించాడు. జ్ఞానవంతుడైన రాజు ఎప్పుడూ నిజమే చెబుతాడు, ఆయనకు జవాబు తెలుసు.

“మూడో రాకుమార్తె,” అన్నాడు ఆయన. “రేకు మొదటి ఆమెను తాకింది. వెన్నెల రెండో ఆమెను తాకింది. కానీ మూడో రాకుమార్తెను ఏదీ తాకనే లేదు — ఆమె కేవలం ఒక శబ్దం విన్నది!”

வேதாளம் விக்கிரமனின் காதருகே குனிந்தது. “சொல், அறிவுள்ள மன்னா. எல்லோரிலும் மிக மென்மையான இளவரசி யார்?”

விக்கிரமன் நன்றாக யோசித்தார். அறிவுள்ள மன்னர் எப்போதும் உண்மையையே சொல்வார், அவருக்குப் பதில் தெரிந்திருந்தது.

“மூன்றாவது இளவரசி,” என்றார் அவர். “இதழ் முதலாமவளைத் தொட்டது. நிலவொளி இரண்டாமவளைத் தொட்டது. ஆனால் மூன்றாவது இளவரசியை எதுவுமே தொடவில்லை — அவள் ஒரு சத்தத்தை மட்டுமே கேட்டாள்!”

ベータールは ヴィクラムの みみもとに かおを よせました。「さあ、かしこい おうさま。いちばん かよわい おひめさまは だれ?」

ヴィクラムは よく かんがえました。かしこい おうさまは いつも ほんとうの ことを いいます。そして こたえが わかっていました。

「三ばんめの おひめさまだ」と おうさまは いいました。「はなびらは 一ばんめに ふれた。つきの ひかりは 二ばんめに ふれた。でも 三ばんめの おひめさまには、なにも ふれていない — おとを きいた だけなのだから!」

“Right!” laughed Betaal. “But you spoke! Whoosh!” And away he flew, all the way back to his banyan tree.

Vikram did not get cross. He smiled, turned around and walked back through the forest. Once again, he climbed the tree and lifted Betaal onto his shoulder.

Betaal blinked in surprise. “You never give up, do you, King Vikram? Very well. I have another story…”

“सही!” बेताल हँसा। “पर तुम बोल पड़े! सर्र!” और वह उड़ गया, सीधा अपने बरगद के पेड़ तक।

विक्रम नाराज़ नहीं हुए। वे मुस्कुराए, मुड़े और जंगल से होते हुए वापस चल पड़े। एक बार फिर वे पेड़ पर चढ़े और बेताल को अपने कंधे पर उठा लिया।

बेताल ने हैरानी से पलकें झपकाईं। “तुम कभी हार नहीं मानते, है ना, राजा विक्रम? ठीक है। मेरे पास एक और कहानी है…”

“ଠିକ୍!” ବେତାଳ ହସିଲା। “କିନ୍ତୁ ତୁମେ କଥା କହିଦେଲ! ସୁଁ!” ଆଉ ସେ ଉଡ଼ିଗଲା, ସିଧା ତା’ ବରଗଛ ପାଖକୁ।

ବିକ୍ରମ ରାଗିଲେ ନାହିଁ। ସେ ହସିଲେ, ବୁଲିପଡ଼ିଲେ ଆଉ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଇ ଫେରି ଚାଲିଲେ। ପୁଣି ଥରେ ସେ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ ଆଉ ବେତାଳକୁ କାନ୍ଧରେ ଉଠାଇଲେ।

ବେତାଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ମିଟିମିଟି କଲା। “ତୁମେ କେବେ ହାର ମାନ ନାହିଁ, ନୁହେଁ କି, ରାଜା ବିକ୍ରମ? ଠିକ୍ ଅଛି। ମୋ ପାଖରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗପ ଅଛି…”

“సరిగ్గా చెప్పావు!” అని బేతాళుడు నవ్వాడు. “కానీ నువ్వు మాట్లాడావు! వూష్!” అంటూ ఎగిరిపోయాడు, నేరుగా తన మర్రిచెట్టు దగ్గరికి.

విక్రముడు కోపగించుకోలేదు. నవ్వి, వెనక్కి తిరిగి అడవి గుండా మళ్ళీ నడిచాడు. మరోసారి చెట్టు ఎక్కి బేతాళుడిని భుజం మీదకు ఎత్తుకున్నాడు.

బేతాళుడు ఆశ్చర్యంతో కళ్ళు ఆర్పాడు. “నువ్వు ఎప్పుడూ వదిలిపెట్టవు కదా, విక్రమ మహారాజా? సరే. నా దగ్గర ఇంకో కథ ఉంది…”

“சரி!” என்று வேதாளம் சிரித்தது. “ஆனால் நீ பேசிவிட்டாய்! வூஷ்!” என்று அது பறந்து போனது, நேராகத் தன் ஆலமரத்துக்கே.

விக்கிரமன் கோபப்படவில்லை. அவர் புன்னகைத்து, திரும்பி, காட்டின் வழியே மீண்டும் நடந்தார். மறுபடியும் மரத்தில் ஏறி வேதாளத்தைத் தோளில் தூக்கினார்.

வேதாளம் வியப்பில் கண் சிமிட்டியது. “நீ ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டாய், இல்லையா, விக்கிரம மன்னா? சரி. என்னிடம் இன்னொரு கதை இருக்கிறது…”

「あたり!」と ベータールは わらいました。「でも しゃべったね! ひゅーん!」そして バンヤンの きまで、まっすぐ とんで かえってしまいました。

ヴィクラムは おこりませんでした。にっこりして むきを かえ、もりの なかを また あるいて もどりました。そして もう いちど きに のぼり、ベータールを かたに のせました。

ベータールは びっくりして めを ぱちぱち させました。「きみは ぜったいに あきらめないんだね、ヴィクラムおう? よし。べつの おはなしが あるよ…」