The sun went down behind the tall trees. The sky turned orange, then pink, then deep, dark blue.

“Time to sleep, Tumtum,” said Mama, and she lay down on the soft grass.

But Tumtum was not sleepy. Not one tiny bit! She flapped her ears. She swung her trunk. She stomped her feet, stomp, stomp, stomp. “I’m too wiggly to sleep, Mama!”

सूरज ऊँचे पेड़ों के पीछे डूब गया। आसमान नारंगी हुआ, फिर गुलाबी, फिर गहरा, गाढ़ा नीला।

“सोने का समय हो गया, टुमटुम,” माँ ने कहा, और वे मुलायम घास पर लेट गईं।

पर टुमटुम को नींद नहीं आ रही थी। ज़रा-सी भी नहीं! उसने अपने कान फड़फड़ाए। उसने अपनी सूँड़ झुलाई। उसने अपने पैर पटके, धम, धम, धम। “मैं सोने के लिए बहुत चुलबुली हूँ, माँ!”

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଗଛ ପଛରେ ବୁଡ଼ିଗଲେ। ଆକାଶ କମଳା ହେଲା, ତା’ପରେ ଗୋଲାପୀ, ତା’ପରେ ଗାଢ଼, ଗଭୀର ନୀଳ।

“ଶୋଇବା ସମୟ ହେଲା, ଟୁମଟୁମ,” ମା’ କହିଲେ, ଆଉ ସେ ନରମ ଘାସରେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ।

କିନ୍ତୁ ଟୁମଟୁମକୁ ନିଦ ଆସୁନଥିଲା। ଟିକିଏ ବି ନୁହେଁ! ସେ କାନ ଫଡ଼ଫଡ଼ କଲା। ଶୁଣ୍ଢ ଦୋହଲାଇଲା। ଗୋଡ଼ ପିଟିଲା, ଧମ୍, ଧମ୍, ଧମ୍। “ମୁଁ ଶୋଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ଚଞ୍ଚଳ, ମା’!”

సూర్యుడు ఎత్తైన చెట్ల వెనక అస్తమించాడు. ఆకాశం నారింజ రంగులోకి, తర్వాత గులాబీ రంగులోకి, తర్వాత గాఢమైన ముదురు నీలంలోకి మారింది.

“నిద్రపోయే సమయం, టుమ్‌టుమ్,” అని అమ్మ చెప్పి మెత్తని గడ్డి మీద పడుకుంది.

కానీ టుమ్‌టుమ్‌కు నిద్ర రావడం లేదు. ఇసుమంత కూడా! అది చెవులు ఆడించింది. తొండం ఊపింది. కాళ్ళు తొక్కింది, ధమ్, ధమ్, ధమ్. “నేను నిద్రపోలేనంత చురుకుగా ఉన్నాను, అమ్మా!”

சூரியன் உயரமான மரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்தான். வானம் ஆரஞ்சு நிறமானது, பிறகு இளஞ்சிவப்பு, பிறகு ஆழ்ந்த கருநீலம்.

“தூங்கும் நேரம், டும்டும்,” என்று அம்மா சொல்லி மென்மையான புல்லில் படுத்தார்.

ஆனால் டும்டும்முக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. கொஞ்சம் கூட! அது காதுகளை அடித்தது. தும்பிக்கையை ஆட்டியது. கால்களை உதைத்தது, தொம், தொம், தொம். “என்னால் தூங்க முடியவில்லை, அம்மா, நான் ரொம்பத் துறுதுறுவென்று இருக்கிறேன்!”

おひさまが せの たかい きの うしろに しずみました。そらは オレンジいろに、それから ピンクに、それから ふかい こんいろに なりました。

「もう ねる じかんよ、トゥムトゥム」と おかあさんは いって、やわらかい くさの うえに よこに なりました。

でも トゥムトゥムは ねむく ありません。ちっとも! みみを ぱたぱた。はなを ぶらぶら。あしを ドン、ドン、ドン。「からだが うずうず して ねむれないよ、ママ!」

Mama smiled. “Shh,” she whispered. “Be very still, little one. Close your mouth and open your ears. The forest is singing.”

Tumtum stopped. She stood as still as a stone. And then she heard it.

Hoo, hoo, said a fluffy brown owl high up in the tree. “Hello, owl,” Tumtum whispered back.

माँ मुस्कुराईं। “श्श,” उन्होंने फुसफुसाया। “बिल्कुल शांत हो जाओ, नन्ही। अपना मुँह बंद करो और कान खोलो। जंगल गा रहा है।”

टुमटुम रुक गई। वह पत्थर की तरह बिल्कुल स्थिर खड़ी हो गई। और तब उसे सुनाई दिया।

हू, हू, पेड़ पर ऊँचे बैठे एक रोएँदार भूरे उल्लू ने कहा। “नमस्ते, उल्लू,” टुमटुम ने धीरे से जवाब दिया।

ମା’ ହସିଲେ। “ଚୁପ୍,” ସେ ଫୁସଫୁସ କରି କହିଲେ। “ଏକଦମ ସ୍ଥିର ହୁଅ, ଛୋଟି। ପାଟି ବନ୍ଦ କର ଆଉ କାନ ଖୋଲ। ଜଙ୍ଗଲ ଗୀତ ଗାଉଛି।”

ଟୁମଟୁମ ଅଟକିଗଲା। ସେ ପଥର ପରି ସ୍ଥିର ହୋଇ ଠିଆ ହେଲା। ଆଉ ତା’ପରେ ସେ ଶୁଣିଲା।

ହୁ, ହୁ, ଗଛ ଉପରେ ବସିଥିବା ଗୋଟିଏ ଲୋମଶ ମାଟିଆ ପେଚା କହିଲା। “ନମସ୍କାର, ପେଚା,” ଟୁମଟୁମ ଫୁସଫୁସ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲା।

అమ్మ నవ్వింది. “ష్ష్,” అని గుసగుసలాడింది. “చాలా నిశ్చలంగా ఉండు, చిన్నారీ. నోరు మూసుకుని చెవులు తెరువు. అడవి పాడుతోంది.”

టుమ్‌టుమ్ ఆగిపోయింది. రాయిలా కదలకుండా నిలబడింది. అప్పుడు దానికి వినిపించింది.

హూ, హూ, అని చెట్టు పైన ఉన్న ఒక బొచ్చు గోధుమ రంగు గుడ్లగూబ అంది. “నమస్తే, గుడ్లగూబా,” అని టుమ్‌టుమ్ గుసగుసగా జవాబిచ్చింది.

அம்மா புன்னகைத்தார். “ஷ்ஷ்,” என்று கிசுகிசுத்தார். “அசையாமல் இரு, குட்டியே. வாயை மூடிக் காதுகளைத் திற. காடு பாடுகிறது.”

டும்டும் நின்றது. கல் போல அசையாமல் நின்றது. அப்போது அதற்குக் கேட்டது.

ஹூ, ஹூ, என்றது மரத்தின் உச்சியில் இருந்த ஒரு பஞ்சு போன்ற பழுப்பு ஆந்தை. “வணக்கம், ஆந்தையே,” என்று டும்டும் கிசுகிசுத்தது.

おかあさんは ほほえみました。「しーっ」と ささやきました。「じっと してごらん、ぼうや。くちを とじて、みみを ひらいて。もりが うたっているわ」

トゥムトゥムは とまりました。いしのように じっと たちました。すると、きこえてきたのです。

ホー、ホー、と きの たかい ところで、ふわふわの ちゃいろい フクロウが なきました。「こんばんは、フクロウさん」と トゥムトゥムは ささやきかえしました。

Chirp, chirp, sang the crickets in the grass. Ribbit, ribbit, sang the frogs by the river. Swish, swish, sang the water over the stones.

The fireflies blinked their little lights, on and off, on and off, like the forest was blinking its sleepy eyes.

Tumtum lifted her trunk and joined in with the softest little sound. Toot, toot.

चिर्र, चिर्र, घास में झींगुर गा रहे थे। टर्र, टर्र, नदी किनारे मेंढक गा रहे थे। छल, छल, पत्थरों पर बहता पानी गा रहा था।

जुगनू अपनी नन्ही बत्तियाँ जलाते-बुझाते रहे, जलाते-बुझाते, जैसे जंगल अपनी नींद भरी आँखें झपका रहा हो।

टुमटुम ने अपनी सूँड़ उठाई और सबसे धीमी, नन्ही आवाज़ में साथ गाने लगी। तू, तू।

ଝିଁ, ଝିଁ, ଘାସରେ ଝିଙ୍କାରୀମାନେ ଗାଉଥିଲେ। ଗେଁ, ଗେଁ, ନଦୀ କୂଳରେ ବେଙ୍ଗମାନେ ଗାଉଥିଲେ। କଳ, କଳ, ପଥର ଉପରେ ପାଣି ଗାଉଥିଲା।

ଜୁଳୁଜୁଳିଆମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଛୋଟ ଆଲୁଅ ଜାଳୁଥିଲେ ଆଉ ଲିଭାଉଥିଲେ, ଜାଳୁଥିଲେ ଆଉ ଲିଭାଉଥିଲେ, ଯେମିତି ଜଙ୍ଗଲ ତା’ର ନିଦୁଆ ଆଖି ମିଟିମିଟି କରୁଛି।

ଟୁମଟୁମ ତା’ ଶୁଣ୍ଢ ଟେକିଲା ଆଉ ସବୁଠୁ ମୃଦୁ, ଛୋଟ ସ୍ୱରରେ ସାଙ୍ଗରେ ଗାଇଲା। ତୁ, ତୁ।

కిర్, కిర్, అని గడ్డిలో కీచురాళ్ళు పాడాయి. బెక, బెక, అని నది ఒడ్డున కప్పలు పాడాయి. గలగల, గలగల, అని రాళ్ళ మీద నీళ్ళు పాడాయి.

మిణుగురులు తమ చిన్న దీపాలను వెలిగిస్తూ ఆర్పుతూ, వెలిగిస్తూ ఆర్పుతూ ఉన్నాయి, అడవి తన నిద్రమత్తు కళ్ళను రెప్పవేస్తున్నట్టు.

టుమ్‌టుమ్ తన తొండం ఎత్తి అతి మెత్తని చిన్న శబ్దంతో కలిసి పాడింది. టూ, టూ.

கிர், கிர், என்று புல்லில் சுவர்க்கோழிகள் பாடின. கொர், கொர், என்று ஆற்றங்கரையில் தவளைகள் பாடின. சலசல, சலசல, என்று கற்களின் மேல் தண்ணீர் பாடியது.

மின்மினிகள் தங்கள் குட்டி விளக்குகளை எரித்து அணைத்து, எரித்து அணைத்தன, காடு தன் தூக்கக் கண்களைச் சிமிட்டுவது போல.

டும்டும் தன் தும்பிக்கையை உயர்த்தி மிக மென்மையான குட்டிச் சத்தத்துடன் சேர்ந்து பாடியது. டூ, டூ.

リーン、リーン、と くさの なかで コオロギが うたいました。ケロ、ケロ、と かわべで カエルが うたいました。サラ、サラ、と いしの うえを みずが うたいました。

ホタルたちは ちいさな あかりを ついたり きえたり、ついたり きえたり させて、まるで もりが ねむそうな めを ぱちぱち させているようでした。

トゥムトゥムも はなを もちあげて、いちばん やさしい ちいさな おとで いっしょに うたいました。プー、プー。

Hoo, hoo. Chirp, chirp. Ribbit, ribbit. Swish, swish. Tumtum gave a big, big yawn.

Her ears felt heavy. Her feet felt heavy. Her eyes felt heavy, too. She curled up close to Mama, warm and safe.

Mama wrapped her trunk around her. “Goodnight, Tumtum,” she whispered.

But Tumtum did not answer. She was already fast asleep, dreaming of the forest’s lullaby.

हू, हू। चिर्र, चिर्र। टर्र, टर्र। छल, छल। टुमटुम ने एक बड़ी, बहुत बड़ी जम्हाई ली।

उसके कान भारी लगने लगे। उसके पैर भारी लगने लगे। उसकी आँखें भी भारी लगने लगीं। वह माँ से सटकर गुड़मुड़ होकर लेट गई, गर्म और सुरक्षित।

माँ ने अपनी सूँड़ उसके चारों ओर लपेट दी। “शुभरात्रि, टुमटुम,” उन्होंने फुसफुसाया।

पर टुमटुम ने कोई जवाब नहीं दिया। वह पहले ही गहरी नींद में सो चुकी थी, जंगल की लोरी के सपने देखती हुई।

ହୁ, ହୁ। ଝିଁ, ଝିଁ। ଗେଁ, ଗେଁ। କଳ, କଳ। ଟୁମଟୁମ ଗୋଟିଏ ବଡ଼, ବହୁତ ବଡ଼ ହାଇ ମାରିଲା।

ତା’ କାନ ଭାରି ଲାଗିଲା। ତା’ ଗୋଡ଼ ଭାରି ଲାଗିଲା। ତା’ ଆଖି ବି ଭାରି ଲାଗିଲା। ସେ ମା’ଙ୍କ ପାଖରେ ଗୁଡ଼ିଆ ହୋଇ ଶୋଇଲା, ଉଷ୍ମ ଆଉ ନିରାପଦ।

ମା’ ତାଙ୍କ ଶୁଣ୍ଢ ତା’ ଚାରିପଟେ ଗୁଡ଼ାଇଦେଲେ। “ଶୁଭରାତ୍ରି, ଟୁମଟୁମ,” ସେ ଫୁସଫୁସ କରି କହିଲେ।

କିନ୍ତୁ ଟୁମଟୁମ ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ। ସେ ଆଗରୁ ଗଭୀର ନିଦରେ ଶୋଇଯାଇଥିଲା, ଜଙ୍ଗଲର ନାନାବାୟାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲା।

హూ, హూ. కిర్, కిర్. బెక, బెక. గలగల, గలగల. టుమ్‌టుమ్ పెద్ద, చాలా పెద్ద ఆవలింత తీసింది.

దాని చెవులు బరువెక్కాయి. కాళ్ళు బరువెక్కాయి. కళ్ళు కూడా బరువెక్కాయి. అది అమ్మకు దగ్గరగా ముడుచుకుని పడుకుంది, వెచ్చగా, సురక్షితంగా.

అమ్మ తన తొండాన్ని దాని చుట్టూ చుట్టింది. “శుభరాత్రి, టుమ్‌టుమ్,” అని గుసగుసలాడింది.

కానీ టుమ్‌టుమ్ జవాబివ్వలేదు. అది అప్పటికే గాఢ నిద్రలో, అడవి జోలపాట గురించి కలలు కంటోంది.

ஹூ, ஹூ. கிர், கிர். கொர், கொர். சலசல, சலசல. டும்டும் ஒரு பெரிய, மிகப் பெரிய கொட்டாவி விட்டது.

அதன் காதுகள் கனத்தன. கால்கள் கனத்தன. கண்களும் கனத்தன. அது அம்மாவுக்கு அருகே சுருண்டு படுத்தது, கதகதப்பாகவும் பாதுகாப்பாகவும்.

அம்மா தன் தும்பிக்கையை அதைச் சுற்றி வளைத்தார். “இரவு வணக்கம், டும்டும்,” என்று கிசுகிசுத்தார்.

ஆனால் டும்டும் பதில் சொல்லவில்லை. அது ஏற்கெனவே ஆழ்ந்து தூங்கிவிட்டது, காட்டின் தாலாட்டைக் கனவு கண்டபடி.

ホー、ホー。リーン、リーン。ケロ、ケロ。サラ、サラ。トゥムトゥムは おおきな おおきな あくびを しました。

みみが おもく なりました。あしも おもく なりました。めも おもく なりました。トゥムトゥムは おかあさんに ぴったり くっついて まるくなりました。あたたかくて、あんしんでした。

おかあさんは はなで トゥムトゥムを つつみこみました。「おやすみ、トゥムトゥム」と ささやきました。

でも トゥムトゥムは へんじを しませんでした。もう ぐっすり ねむって、もりの こもりうたの ゆめを みていたのです。