By a wide, sparkling river stood a tall jamun tree heavy with sweet purple fruit. In that tree lived a happy little monkey.

One hot afternoon, a big green crocodile swam to the riverbank to rest. “You look hungry,” said the monkey kindly, and he threw down a handful of juicy jamuns. The crocodile ate them up. “Delicious!” he said.

एक चौड़ी, चमचमाती नदी के किनारे मीठे बैंगनी फलों से लदा एक ऊँचा जामुन का पेड़ खड़ा था। उस पेड़ पर एक खुशमिज़ाज छोटा बंदर रहता था।

एक गर्म दोपहर, एक बड़ा हरा मगरमच्छ आराम करने नदी के किनारे तैरकर आया। “तुम भूखे लगते हो,” बंदर ने प्यार से कहा, और उसने मुट्ठी भर रसीले जामुन नीचे फेंके। मगरमच्छ ने उन्हें खा लिया। “बहुत स्वादिष्ट!” उसने कहा।

ଗୋଟିଏ ଚଉଡ଼ା, ଝଲମଲ ନଦୀ କୂଳରେ ମିଠା ବାଇଗଣି ଫଳରେ ଲଦି ହୋଇଥିବା ଗୋଟିଏ ଉଚ୍ଚା ଜାମୁକୋଳି ଗଛ ଥିଲା। ସେହି ଗଛରେ ଗୋଟିଏ ଖୁସି ଛୋଟ ମାଙ୍କଡ଼ ରହୁଥିଲା।

ଗୋଟିଏ ଗରମ ଅପରାହ୍ନରେ, ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ସବୁଜ କୁମ୍ଭୀର ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ ନଦୀ କୂଳକୁ ପହଁରି ଆସିଲା। “ତୁମେ ଭୋକିଲା ଦେଖାଯାଉଛ,” ମାଙ୍କଡ଼ ସ୍ନେହରେ କହିଲା, ଆଉ ମୁଠାଏ ରସାଳ ଜାମୁକୋଳି ତଳକୁ ଫିଙ୍ଗିଲା। କୁମ୍ଭୀର ସେଗୁଡ଼ିକ ଖାଇଦେଲା। “ବହୁତ ସୁଆଦିଆ!” ସେ କହିଲା।

వెడల్పైన, మెరిసే ఒక నది ఒడ్డున, తియ్యని ఊదా రంగు పండ్లతో నిండిన ఒక ఎత్తైన నేరేడు చెట్టు ఉంది. ఆ చెట్టు మీద ఒక సంతోషకరమైన చిన్న కోతి ఉండేది.

ఒక వేడి మధ్యాహ్నం, ఒక పెద్ద పచ్చని మొసలి విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి నది ఒడ్డుకు ఈదుకుంటూ వచ్చింది. “నువ్వు ఆకలిగా ఉన్నట్టున్నావు,” అని కోతి దయగా అని, గుప్పెడు రసవంతమైన నేరేడు పండ్లను కిందికి విసిరింది. మొసలి వాటిని తినేసింది. “చాలా రుచిగా ఉన్నాయి!” అంది.

அகலமான, மின்னும் ஒரு ஆற்றின் கரையில், இனிப்பான ஊதா நிறப் பழங்கள் நிறைந்த ஒரு உயரமான நாவல் மரம் நின்றது. அந்த மரத்தில் ஒரு மகிழ்ச்சியான குட்டிக் குரங்கு வாழ்ந்தது.

ஒரு வெப்பமான மதியம், ஒரு பெரிய பச்சை முதலை ஓய்வெடுக்க ஆற்றங்கரைக்கு நீந்தி வந்தது. “நீ பசியாக இருக்கிறாய் போல,” என்று குரங்கு அன்புடன் சொல்லி, ஒரு கைப்பிடி சாறு நிறைந்த நாவல் பழங்களைக் கீழே போட்டது. முதலை அவற்றைச் சாப்பிட்டது. “ரொம்பச் சுவையாக இருக்கிறது!” என்றது.

ひろくて きらきら ひかる かわの そばに、あまい むらさきいろの みが たくさん なった、せの たかい ジャムンの きが ありました。その きには、たのしい ちいさな サルが すんでいました。

ある あつい ごご、おおきな みどりの ワニが、やすもうと かわぎしへ およいで きました。「おなかが すいているみたいだね」と サルは やさしく いって、みずみずしい ジャムンの みを ひとつかみ なげてあげました。ワニは それを たべて、「おいしい!」と いいました。

After that, the crocodile came every day, and the two became friends. The monkey always saved the sweetest jamuns for him, and some to take home to his wife.

But the crocodile’s wife had a greedy idea. “If the fruit is this sweet,” she said, “the monkey’s heart must be even sweeter! Bring him to me.”

The crocodile did not want to, but at last he agreed.

उसके बाद मगरमच्छ हर दिन आने लगा, और दोनों दोस्त बन गए। बंदर हमेशा सबसे मीठे जामुन उसके लिए बचाकर रखता, और कुछ उसकी पत्नी के लिए घर ले जाने को भी।

पर मगरमच्छ की पत्नी के मन में एक लालची विचार आया। “अगर फल इतने मीठे हैं,” उसने कहा, “तो बंदर का दिल और भी मीठा होगा! उसे मेरे पास ले आओ।”

मगरमच्छ ऐसा नहीं करना चाहता था, पर आख़िरकार वह मान गया।

ତା’ପରେ କୁମ୍ଭୀର ପ୍ରତିଦିନ ଆସିଲା, ଆଉ ଦୁହେଁ ସାଙ୍ଗ ହୋଇଗଲେ। ମାଙ୍କଡ଼ ସବୁବେଳେ ସବୁଠୁ ମିଠା ଜାମୁକୋଳି ତା’ ପାଇଁ ରଖୁଥିଲା, ଆଉ କିଛି ତା’ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ଘରକୁ ନେବାକୁ।

କିନ୍ତୁ କୁମ୍ଭୀରର ସ୍ତ୍ରୀ ମନରେ ଗୋଟିଏ ଲୋଭିଲା ଚିନ୍ତା ଆସିଲା। “ଯଦି ଫଳ ଏତେ ମିଠା,” ସେ କହିଲା, “ତେବେ ମାଙ୍କଡ଼ର ହୃଦୟ ଆହୁରି ମିଠା ହୋଇଥିବ! ତାକୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେଇଆସ।”

କୁମ୍ଭୀର ତାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେ ରାଜି ହେଲା।

ఆ తర్వాత మొసలి ప్రతి రోజూ వచ్చేది, ఇద్దరూ స్నేహితులయ్యారు. కోతి ఎప్పుడూ అన్నిటికంటే తియ్యని నేరేడు పండ్లను దాని కోసం దాచేది, కొన్ని దాని భార్యకు ఇంటికి తీసుకెళ్ళడానికి కూడా.

కానీ మొసలి భార్యకు ఒక అత్యాశ ఆలోచన వచ్చింది. “పండ్లే ఇంత తియ్యగా ఉంటే,” అంది అది, “కోతి గుండె ఇంకా తియ్యగా ఉంటుంది! దాన్ని నా దగ్గరికి తీసుకురా.”

మొసలికి అలా చేయడం ఇష్టం లేదు, కానీ చివరికి ఒప్పుకుంది.

அதன் பிறகு முதலை தினமும் வந்தது, இருவரும் நண்பர்களானார்கள். குரங்கு எப்போதும் மிக இனிப்பான நாவல் பழங்களை அதற்காக எடுத்து வைத்தது, சிலவற்றை அதன் மனைவிக்கு வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்லவும்.

ஆனால் முதலையின் மனைவிக்கு ஒரு பேராசை யோசனை வந்தது. “பழங்களே இவ்வளவு இனிப்பாக இருந்தால்,” என்றது அது, “குரங்கின் இதயம் இன்னும் இனிப்பாக இருக்கும்! அதை என்னிடம் கொண்டு வா.”

முதலைக்கு அப்படிச் செய்ய விருப்பமில்லை, ஆனால் கடைசியில் ஒப்புக்கொண்டது.

それから ワニは まいにち くるように なり、ふたりは ともだちに なりました。サルは いつも いちばん あまい みを ワニの ために とっておき、ワニの おくさんへの おみやげも わたしました。

ところが ワニの おくさんは、よくばりな ことを おもいつきました。「みが こんなに あまいなら」と おくさんは いいました。「サルの しんぞうは もっと あまいに ちがいないわ! サルを つれてきて」

ワニは そんな ことを したく ありませんでしたが、とうとう うなずいて しまいました。

“Friend Monkey,” said the crocodile, “my wife has invited you for dinner. Hop on my back and I will carry you across the river!”

The monkey jumped on happily. But in the middle of the deep river, the crocodile said, “I am sorry, friend — my wife wants to eat your heart.”

The monkey’s heart went thump! But he stayed calm and thought fast. “Oh dear!” he said. “I left my heart up in the jamun tree. Let’s go back and get it!”

“दोस्त बंदर,” मगरमच्छ ने कहा, “मेरी पत्नी ने तुम्हें खाने पर बुलाया है। मेरी पीठ पर बैठ जाओ, मैं तुम्हें नदी पार ले चलूँगा!”

बंदर खुशी-खुशी कूदकर बैठ गया। पर गहरी नदी के बीच में मगरमच्छ बोला, “माफ़ करना, दोस्त — मेरी पत्नी तुम्हारा दिल खाना चाहती है।”

बंदर का दिल धक् से रह गया! पर वह शांत रहा और जल्दी से सोचा। “अरे बाप रे!” उसने कहा। “मैं तो अपना दिल ऊपर जामुन के पेड़ पर ही छोड़ आया। चलो, वापस चलकर ले आते हैं!”

“ସାଙ୍ଗ ମାଙ୍କଡ଼,” କୁମ୍ଭୀର କହିଲା, “ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ତୁମକୁ ରାତି ଖାଇବାକୁ ଡାକିଛି। ମୋ ପିଠିରେ ବସିଯାଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନଦୀ ପାର କରାଇନେବି!”

ମାଙ୍କଡ଼ ଖୁସିରେ ଡେଇଁ ବସିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଗଭୀର ନଦୀ ମଝିରେ କୁମ୍ଭୀର କହିଲା, “କ୍ଷମା କରିବ, ସାଙ୍ଗ — ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ତୁମ ହୃଦୟ ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ।”

ମାଙ୍କଡ଼ର ହୃଦୟ ଧକ୍ କରି ଉଠିଲା! କିନ୍ତୁ ସେ ଶାନ୍ତ ରହିଲା ଆଉ ଶୀଘ୍ର ଭାବିଲା। “ଆରେ ବାପରେ!” ସେ କହିଲା। “ମୁଁ ତ ମୋ ହୃଦୟ ଉପରେ ଜାମୁକୋଳି ଗଛରେ ଛାଡ଼ିଆସିଛି। ଚାଲ, ଫେରିଯାଇ ନେଇଆସିବା!”

“మిత్రమా కోతీ,” అంది మొసలి, “నా భార్య నిన్ను భోజనానికి పిలిచింది. నా వీపు మీద ఎక్కు, నిన్ను నది దాటిస్తాను!”

కోతి సంతోషంగా ఎక్కి కూర్చుంది. కానీ లోతైన నది మధ్యలో మొసలి అంది, “క్షమించు, మిత్రమా — నా భార్య నీ గుండెను తినాలనుకుంటోంది.”

కోతి గుండె ఝల్లుమంది! కానీ అది ప్రశాంతంగా ఉండి వేగంగా ఆలోచించింది. “అయ్యో!” అంది. “నేను నా గుండెను పైన నేరేడు చెట్టు మీదే వదిలేసి వచ్చాను. వెనక్కి వెళ్ళి తెచ్చుకుందాం!”

“நண்பா குரங்கே,” என்றது முதலை, “என் மனைவி உன்னை விருந்துக்கு அழைத்திருக்கிறாள். என் முதுகில் ஏறிக்கொள், உன்னை ஆற்றைக் கடத்திக் கொண்டு போகிறேன்!”

குரங்கு மகிழ்ச்சியாகத் தாவி ஏறியது. ஆனால் ஆழமான ஆற்றின் நடுவில் முதலை சொன்னது, “மன்னித்துவிடு, நண்பா — என் மனைவி உன் இதயத்தைச் சாப்பிட விரும்புகிறாள்.”

குரங்கின் இதயம் திக்கென்றது! ஆனால் அது அமைதியாக இருந்து வேகமாக யோசித்தது. “ஐயோ!” என்றது. “என் இதயத்தை மேலே நாவல் மரத்திலேயே விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டேனே. திரும்பிப் போய் எடுத்து வருவோம்!”

「サルくん」と ワニは いいました。「つまが きみを ゆうごはんに よんでいるんだ。ぼくの せなかに のって。かわの むこうへ つれていって あげるよ!」

サルは よろこんで とびのりました。ところが ふかい かわの まんなかで、ワニが いいました。「ごめんよ、サルくん。つまは きみの しんぞうを たべたいんだ」

サルの むねは ドキン! としました。でも サルは おちついて、すばやく かんがえました。「おやおや!」と サルは いいました。「しんぞうは ジャムンの きの うえに おいてきちゃったよ。とりに もどろう!」

The silly crocodile turned around and swam back. The moment they reached the bank, the monkey leapt — whoosh! — straight up into the tallest branch.

“Nobody leaves their heart in a tree!” he called down. “A true friend would never trick a friend. Goodbye, Crocodile!”

And the monkey stayed safe in his jamun tree, a little wiser than before.

भोला मगरमच्छ मुड़ा और वापस तैर आया। जैसे ही वे किनारे पहुँचे, बंदर उछला — सर्र! — सीधा सबसे ऊँची डाल पर।

“कोई अपना दिल पेड़ पर नहीं छोड़ता!” उसने नीचे पुकारा। “सच्चा दोस्त कभी अपने दोस्त को धोखा नहीं देता। अलविदा, मगरमच्छ!”

और बंदर अपने जामुन के पेड़ पर सुरक्षित रहा, पहले से थोड़ा और समझदार होकर।

ବୋକା କୁମ୍ଭୀର ବୁଲିପଡ଼ି ଫେରି ପହଁରିଲା। କୂଳରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ରେ ମାଙ୍କଡ଼ ଡେଇଁଲା — ସୁଁ! — ସିଧା ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚା ଡାଳକୁ।

“କେହି ନିଜ ହୃଦୟ ଗଛରେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ!” ସେ ତଳକୁ ଡାକି କହିଲା। “ସଚ୍ଚା ସାଙ୍ଗ କେବେ ସାଙ୍ଗକୁ ଠକେ ନାହିଁ। ବିଦାୟ, କୁମ୍ଭୀର!”

ଆଉ ମାଙ୍କଡ଼ ତା’ ଜାମୁକୋଳି ଗଛରେ ନିରାପଦରେ ରହିଲା, ଆଗଠାରୁ ଟିକିଏ ଅଧିକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ।

వెర్రి మొసలి వెనక్కి తిరిగి ఈదుకుంటూ వచ్చింది. ఒడ్డుకు చేరగానే, కోతి ఎగిరింది — వూష్! — నేరుగా అన్నిటికంటే ఎత్తైన కొమ్మ మీదకి.

“ఎవరూ తమ గుండెను చెట్టు మీద వదిలిపెట్టరు!” అని కిందికి అరిచింది. “నిజమైన స్నేహితుడు ఎప్పుడూ స్నేహితుడిని మోసం చేయడు. వీడ్కోలు, మొసలీ!”

కోతి తన నేరేడు చెట్టు మీద సురక్షితంగా ఉండిపోయింది, మునుపటి కంటే కాస్త తెలివిగా.

முட்டாள் முதலை திரும்பி நீந்தி வந்தது. கரையை அடைந்ததும், குரங்கு தாவியது — வூஷ்! — நேராக மிக உயரமான கிளைக்கு.

“யாரும் தங்கள் இதயத்தை மரத்தில் விட்டுவிட மாட்டார்கள்!” என்று கீழே கூவியது. “உண்மையான நண்பன் ஒருபோதும் நண்பனை ஏமாற்ற மாட்டான். போய் வா, முதலையே!”

குரங்கு தன் நாவல் மரத்தில் பாதுகாப்பாக இருந்தது, முன்பை விடக் கொஞ்சம் அதிக அறிவுடன்.

おばかな ワニは むきを かえて、もどって およぎました。きしに ついた とたん、サルは ぴょーん! と いちばん たかい えだまで とびあがりました。

「しんぞうを きに おいていく ものなんて いないよ!」と サルは したに むかって さけびました。「ほんとうの ともだちは、ともだちを だましたり しない。さようなら、ワニくん!」

そして サルは ジャムンの きの うえで ぶじに くらしました。まえより すこし かしこく なって。