King Vikram, with his golden turban and royal blue cape, strode through a deep, shadowy forest. His sword gleamed. Soon, he spotted Betaal, the pale-blue spirit, hanging upside down from a gnarled branch, his wispy tail swaying. Betaal's big round eyes twinkled mischievously.

"Ah, King Vikram!" Betaal chirped. "I will come, but I have a tale and a riddle. Listen closely. If you speak to answer, I will fly away!"

सुनहरी पगड़ी और शाही नीले लबादे में राजा विक्रम एक घने, अँधेरे जंगल से गुज़र रहे थे। उनकी तलवार चमक रही थी। जल्द ही उन्हें बेताल दिखा, हल्की नीली आत्मा, जो एक टेढ़ी-मेढ़ी डाल से उल्टा लटका था, उसकी धुएँ जैसी पूँछ झूल रही थी। बेताल की बड़ी गोल आँखें शरारत से चमक रही थीं।

“अहा, राजा विक्रम!” बेताल चहका। “मैं चलूँगा, पर मेरे पास एक कहानी और एक पहेली है। ध्यान से सुनना। अगर तुम जवाब देने के लिए बोले, तो मैं उड़ जाऊँगा!”

ସୁନେଲି ପଗଡ଼ି ଆଉ ରାଜକୀୟ ନୀଳ ଚାଦର ପିନ୍ଧି ରାଜା ବିକ୍ରମ ଗୋଟିଏ ଘଞ୍ଚ, ଅନ୍ଧାରିଆ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଇ ଚାଲୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଖଣ୍ଡା ଝଲସୁଥିଲା। ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ସେ ବେତାଳକୁ ଦେଖିଲେ, ହାଲୁକା ନୀଳ ଆତ୍ମା, ଯିଏ ଗୋଟିଏ ବଙ୍କା ଡାଳରୁ ଓଲଟା ଝୁଲୁଥିଲା, ତା’ର ଧୂଆଁ ପରି ଲାଞ୍ଜ ଦୋହଲୁଥିଲା। ବେତାଳର ବଡ଼ ଗୋଲ ଆଖି ଦୁଷ୍ଟାମିରେ ଚମକୁଥିଲା।

“ଆହା, ରାଜା ବିକ୍ରମ!” ବେତାଳ ଚିଁ ଚିଁ କରି କହିଲା। “ମୁଁ ଆସିବି, କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ଗପ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରହେଳିକା ଅଛି। ଭଲ କରି ଶୁଣ। ଯଦି ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ କଥା କହିବ, ମୁଁ ଉଡ଼ିଯିବି!”

బంగారు తలపాగా, రాచ నీలి అంగీతో విక్రమ మహారాజు దట్టమైన, చీకటి అడవి గుండా నడుస్తున్నాడు. ఆయన కత్తి మెరుస్తోంది. త్వరలోనే ఆయనకు బేతాళుడు కనిపించాడు, లేత నీలి రంగు ఆత్మ, మెలికలు తిరిగిన ఒక కొమ్మ నుంచి తలకిందులుగా వేలాడుతూ, పొగలాంటి తోక ఊగుతూ. బేతాళుడి పెద్ద గుండ్రని కళ్ళు చిలిపిగా మెరుస్తున్నాయి.

“ఆహా, విక్రమ మహారాజా!” అని బేతాళుడు కిచకిచలాడాడు. “నేను వస్తాను, కానీ నా దగ్గర ఒక కథ, ఒక పొడుపుకథ ఉన్నాయి. జాగ్రత్తగా విను. జవాబు చెప్పడానికి నువ్వు మాట్లాడితే, నేను ఎగిరిపోతాను!”

தங்கத் தலைப்பாகையும் அரச நீல மேலங்கியும் அணிந்த விக்கிரம மன்னர் அடர்ந்த, இருண்ட காட்டின் வழியே நடந்தார். அவருடைய வாள் மின்னியது. சீக்கிரமே அவர் வேதாளத்தைப் பார்த்தார், வெளிர் நீல ஆவி, ஒரு முறுக்கிய கிளையிலிருந்து தலைகீழாகத் தொங்கியது, அதன் புகை போன்ற வால் அசைந்தது. வேதாளத்தின் பெரிய உருண்டைக் கண்கள் குறும்பாக மின்னின.

“ஆஹா, விக்கிரம மன்னரே!” என்று வேதாளம் கீச்சிட்டது. “நான் வருகிறேன், ஆனால் என்னிடம் ஒரு கதையும் ஒரு புதிரும் இருக்கிறது. கவனமாகக் கேளுங்கள். பதில் சொல்லப் பேசினால், நான் பறந்துவிடுவேன்!”

きんいろの ターバンと、あおい りっぱな マントの ヴィクラムおうは、ふかくて うすぐらい もりを すすんでいきました。けんが きらりと ひかりました。まもなく おうさまは、ねじれた えだに さかさまに ぶらさがった、うすあおい せい、ベータールを みつけました。けむりのような しっぽが ゆらゆら ゆれていました。ベータールの おおきな まるい めが、いたずらっぽく ひかっていました。

「やあ、ヴィクラムおう!」と ベータールは さえずりました。「いっしょに いくよ。でも おはなしと なぞなぞが あるんだ。よく きいてね。こたえようと しゃべったら、とんでいっちゃうよ!」

Betaal began. "In a bustling village lived two young friends, Maya and Rohan. One sunny afternoon, a tiny baby bird tumbled out of its nest. Maya, with her quick, kind heart, rushed over to help."

"She carefully scooped up the little bird and gently placed it back into its cozy nest. Rohan watched, and when he saw Maya's happy face, he shared his sweet mango with her, knowing she must be tired from her good deed."

बेताल ने शुरू किया। “एक चहल-पहल भरे गाँव में दो छोटे दोस्त रहते थे, माया और रोहन। एक धूप भरी दोपहर, एक नन्ही चिड़िया का बच्चा अपने घोंसले से नीचे गिर पड़ा। फुर्तीले, दयालु दिल वाली माया उसकी मदद के लिए दौड़ी।”

“उसने नन्ही चिड़िया को ध्यान से उठाया और धीरे से उसके आरामदायक घोंसले में वापस रख दिया। रोहन देख रहा था, और जब उसने माया का खुश चेहरा देखा, तो उसने अपना मीठा आम उसके साथ बाँटा, यह सोचकर कि अच्छे काम के बाद वह थक गई होगी।”

ବେତାଳ ଆରମ୍ଭ କଲା। “ଗୋଟିଏ ଜନଗହଳି ଗାଁରେ ଦୁଇ ଛୋଟ ସାଙ୍ଗ ରହୁଥିଲେ, ମାୟା ଆଉ ରୋହନ। ଗୋଟିଏ ଖରାଦିନ ଅପରାହ୍ନରେ, ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଚଢ଼େଇ ଛୁଆ ତା’ ବସାରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା। ଚଞ୍ଚଳ, ଦୟାଳୁ ମନର ମାୟା ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା।”

“ସେ ସାବଧାନରେ ଛୋଟ ଚଢ଼େଇକୁ ଉଠାଇଲା ଆଉ ଧୀରେ ତା’ର ଆରାମଦାୟକ ବସାରେ ଫେରାଇ ରଖିଲା। ରୋହନ ଦେଖୁଥିଲା, ଆଉ ମାୟାର ଖୁସି ମୁହଁ ଦେଖି ସେ ତା’ର ମିଠା ଆମ୍ବ ତା’ ସହ ବାଣ୍ଟିଲା, ଭାବିଲା ଭଲ କାମ କରି ସେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଥିବ।”

బేతాళుడు మొదలుపెట్టాడు. “సందడిగా ఉండే ఒక ఊరిలో మాయ, రోహన్ అనే ఇద్దరు చిన్న స్నేహితులు ఉండేవారు. ఒక ఎండ మధ్యాహ్నం, ఒక చిన్న పక్షి పిల్ల తన గూటి నుంచి కిందపడింది. చురుకైన, దయగల మనసున్న మాయ సహాయం చేయడానికి పరిగెత్తింది.”

“ఆమె ఆ చిన్న పక్షిని జాగ్రత్తగా ఎత్తి, మెల్లగా దాని వెచ్చని గూటిలో తిరిగి పెట్టింది. రోహన్ చూస్తున్నాడు, మాయ సంతోషకరమైన ముఖాన్ని చూసి, మంచి పని చేసి అలసిపోయి ఉంటుందని తన తియ్యని మామిడిపండును ఆమెతో పంచుకున్నాడు.”

வேதாளம் தொடங்கியது. “பரபரப்பான ஒரு கிராமத்தில் மாயா, ரோஹன் என்ற இரண்டு குட்டி நண்பர்கள் வாழ்ந்தார்கள். ஒரு வெயில் மதியம், ஒரு குட்டிப் பறவைக் குஞ்சு தன் கூட்டிலிருந்து கீழே விழுந்தது. சுறுசுறுப்பான, அன்பான மனம் கொண்ட மாயா உதவ ஓடினாள்.”

“அவள் அந்தக் குட்டிப் பறவையைக் கவனமாக அள்ளி, மெதுவாக அதன் கதகதப்பான கூட்டுக்குள் திரும்ப வைத்தாள். ரோஹன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான், மாயாவின் மகிழ்ச்சியான முகத்தைப் பார்த்ததும், நல்ல காரியம் செய்து அவள் களைத்திருப்பாள் என்று தன் இனிப்பான மாம்பழத்தை அவளுடன் பகிர்ந்துகொண்டான்.”

ベータールは はなしはじめました。「にぎやかな むらに、マーヤと ローハンという ふたりの ちいさな ともだちが いました。ある はれた ごご、ちいさな ひなどりが すから おちて しまいました。すばやくて やさしい こころの マーヤは、たすけに かけよりました」

「マーヤは ちいさな ひなどりを そっと すくいあげて、あたたかい すに やさしく もどして あげました。ローハンは それを みていて、マーヤの うれしそうな かおを みると、いい ことを して つかれただろうと、じぶんの あまい マンゴーを わけて あげました」

Betaal continued, "Another time, an old merchant stumbled, and his heavy basket of bright red apples rolled down the dusty path. Maya knelt down straight away and, one by one, gathered every apple, putting them back into the basket."

"Rohan saw the old man sighing, looking very tired. Knowing the basket was still heavy, Rohan bravely offered, 'Please, sir, let me carry your basket home for you!' And he did, walking slowly beside the grateful merchant. Now, King Vikram," Betaal asked, "which child was the kinder one?"

बेताल ने आगे कहा, “एक और बार, एक बूढ़ा व्यापारी लड़खड़ाया, और चमकीले लाल सेबों से भरी उसकी भारी टोकरी धूल भरे रास्ते पर लुढ़क गई। माया तुरंत घुटनों के बल बैठ गई और एक-एक करके हर सेब इकट्ठा करके टोकरी में वापस रख दिया।”

“रोहन ने देखा कि बूढ़ा आदमी आहें भर रहा है और बहुत थका हुआ लग रहा है। यह जानकर कि टोकरी अब भी भारी है, रोहन ने हिम्मत से कहा, ‘कृपया, बाबा, मुझे आपकी टोकरी घर तक ले जाने दीजिए!’ और उसने ऐसा ही किया, आभारी व्यापारी के साथ धीरे-धीरे चलते हुए। अब, राजा विक्रम,” बेताल ने पूछा, “कौन-सा बच्चा ज़्यादा दयालु था?”

ବେତାଳ ଆଗକୁ କହିଲା, “ଆଉ ଥରେ, ଜଣେ ବୁଢ଼ା ବେପାରୀ ଝୁଣ୍ଟିପଡ଼ିଲେ, ଆଉ ଝଲମଲ ନାଲି ସେଓରେ ଭରା ତାଙ୍କ ଭାରି ଟୋକେଇ ଧୂଳିଆ ରାସ୍ତାରେ ଗଡ଼ିଗଲା। ମାୟା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆଣ୍ଠୁ ମାଡ଼ି ବସିଲା ଆଉ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେଓ ଗୋଟାଇ ଟୋକେଇରେ ଫେରାଇ ରଖିଲା।”

“ରୋହନ ଦେଖିଲା ବୁଢ଼ା ଲୋକଜଣକ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଉଛନ୍ତି, ବହୁତ କ୍ଳାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଟୋକେଇ ଏବେ ବି ଭାରି ବୋଲି ଜାଣି ରୋହନ ସାହସର ସହ କହିଲା, ‘ଦୟାକରି, ଅଜା, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଟୋକେଇ ଘର ଯାଏଁ ନେଇଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ!’ ଆଉ ସେ ତାହା ହିଁ କଲା, କୃତଜ୍ଞ ବେପାରୀଙ୍କ ପାଖେ ପାଖେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲି। ଏବେ, ରାଜା ବିକ୍ରମ,” ବେତାଳ ପଚାରିଲା, “କେଉଁ ପିଲା ଅଧିକ ଦୟାଳୁ?”

బేతాళుడు కొనసాగించాడు, “ఇంకోసారి, ఒక ముసలి వ్యాపారి తడబడ్డాడు, మెరిసే ఎర్రని ఆపిల్ పండ్లతో నిండిన అతని బరువైన బుట్ట దుమ్ము దారిలో దొర్లిపోయింది. మాయ వెంటనే మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని, ఒక్కొక్కటిగా ప్రతి ఆపిల్‌నూ ఏరి బుట్టలో తిరిగి పెట్టింది.”

“ఆ ముసలాయన నిట్టూరుస్తూ, చాలా అలసిపోయినట్టు కనిపించడం రోహన్ చూశాడు. బుట్ట ఇంకా బరువుగా ఉందని తెలిసి, రోహన్ ధైర్యంగా అన్నాడు, ‘దయచేసి, తాతగారూ, మీ బుట్టను ఇంటి వరకు నన్ను మోయనివ్వండి!’ అలాగే చేశాడు, కృతజ్ఞతతో ఉన్న వ్యాపారి పక్కన నెమ్మదిగా నడుస్తూ. ఇప్పుడు, విక్రమ మహారాజా,” అని బేతాళుడు అడిగాడు, “ఏ పిల్లవాడు ఎక్కువ దయగలవాడు?”

வேதாளம் தொடர்ந்தது, “இன்னொரு முறை, ஒரு வயதான வியாபாரி தடுமாறினார், பளபளப்பான சிவப்பு ஆப்பிள்கள் நிறைந்த அவருடைய கனமான கூடை தூசி படிந்த பாதையில் உருண்டு போனது. மாயா உடனே மண்டியிட்டு, ஒவ்வொன்றாக எல்லா ஆப்பிள்களையும் பொறுக்கிக் கூடையில் திரும்ப வைத்தாள்.”

“அந்த முதியவர் பெருமூச்சு விட்டபடி மிகவும் களைப்பாகத் தெரிவதை ரோஹன் பார்த்தான். கூடை இன்னும் கனமாக இருக்கிறது என்று தெரிந்து, ரோஹன் தைரியமாகச் சொன்னான், ‘தயவுசெய்து, தாத்தா, உங்கள் கூடையை வீடு வரை நான் சுமந்து வருகிறேன்!’ அப்படியே செய்தான், நன்றியுள்ள வியாபாரியின் அருகே மெதுவாக நடந்தபடி. இப்போது சொல்லுங்கள், விக்கிரம மன்னரே,” என்று வேதாளம் கேட்டது, “எந்தக் குழந்தை அதிக அன்பானது?”

ベータールは つづけました。「また ある とき、としとった しょうにんが つまずいて、あかい リンゴの はいった おもい かごが、すなぼこりの みちを ころがって しまいました。マーヤは すぐに ひざを ついて、リンゴを ひとつずつ ひろって、かごに もどして あげました」

「ローハンは、おじいさんが ためいきを ついて、とても つかれた ようすなのに きが つきました。かごが まだ おもいと わかっていたので、ローハンは ゆうきを だして いいました。『おじいさん、かごを おうちまで はこばせて ください!』そして ほんとうに、よろこぶ しょうにんの となりを ゆっくり あるいて はこんで あげたのです。さあ、ヴィクラムおう」と ベータールは ききました。「どちらの こどもが より やさしかった?」

King Vikram paused, thinking about Maya's gentle actions and Rohan's thoughtful help. Both had shown such big, kind hearts! Maya had helped directly, while Rohan had looked beyond the immediate problem to offer deeper support.

He took a breath and said, "Betaal, both Maya and Rohan were wonderfully kind, showing their kindness in different, special ways." As the last word left his lips, Betaal giggled. With a flick of his wispy tail, the pale-blue spirit zipped away, disappearing into the forest. Vikram smiled, and continued his long journey.

राजा विक्रम रुके, माया के कोमल कामों और रोहन की सोच-समझकर की गई मदद के बारे में सोचते हुए। दोनों ने इतने बड़े, दयालु दिल दिखाए थे! माया ने सीधे मदद की थी, जबकि रोहन ने तुरंत की समस्या से आगे देखकर गहरी मदद की थी।

उन्होंने एक साँस ली और कहा, “बेताल, माया और रोहन दोनों ही बहुत दयालु थे, उन्होंने अपनी दया अलग-अलग, ख़ास तरीक़ों से दिखाई।” जैसे ही आख़िरी शब्द उनके होंठों से निकला, बेताल खिलखिलाया। अपनी धुएँ जैसी पूँछ झटककर हल्की नीली आत्मा तेज़ी से उड़ गई और जंगल में ग़ायब हो गई। विक्रम मुस्कुराए, और अपनी लंबी यात्रा पर चल पड़े।

ରାଜା ବିକ୍ରମ ଅଟକିଲେ, ମାୟାର କୋମଳ କାମ ଆଉ ରୋହନର ବିଚାରଶୀଳ ସାହାଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଭାବିଲେ। ଦୁହେଁ ଏତେ ବଡ଼, ଦୟାଳୁ ହୃଦୟ ଦେଖାଇଥିଲେ! ମାୟା ସିଧାସଳଖ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା, ଆଉ ରୋହନ ତତ୍କାଳ ସମସ୍ୟାଠାରୁ ଆଗକୁ ଦେଖି ଗଭୀର ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା।

ସେ ଗୋଟିଏ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ, “ବେତାଳ, ମାୟା ଆଉ ରୋହନ ଦୁହେଁ ଚମତ୍କାର ଦୟାଳୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦୟା ଅଲଗା ଅଲଗା, ବିଶେଷ ଉପାୟରେ ଦେଖାଇଲେ।” ଶେଷ ଶବ୍ଦ ତାଙ୍କ ଓଠରୁ ବାହାରିବା ମାତ୍ରେ ବେତାଳ ଖିଲିଖିଲି ହସିଲା। ତା’ର ଧୂଆଁ ପରି ଲାଞ୍ଜ ଝାଡ଼ି ହାଲୁକା ନୀଳ ଆତ୍ମାଟି ଝଟ୍ କରି ଉଡ଼ିଗଲା ଆଉ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ବିକ୍ରମ ହସିଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ଲମ୍ବା ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖିଲେ।

విక్రమ మహారాజు ఆగి, మాయ మృదువైన పనుల గురించి, రోహన్ ఆలోచనాత్మకమైన సహాయం గురించి ఆలోచించాడు. ఇద్దరూ ఎంతో పెద్ద, దయగల హృదయాలను చూపించారు! మాయ నేరుగా సహాయం చేసింది, రోహన్ తక్షణ సమస్యను దాటి లోతైన సహాయం అందించాడు.

ఆయన ఊపిరి తీసుకుని అన్నాడు, “బేతాళా, మాయ, రోహన్ ఇద్దరూ అద్భుతంగా దయగలవారే, తమ దయను వేర్వేరు, ప్రత్యేకమైన విధాలుగా చూపించారు.” చివరి మాట ఆయన పెదవుల నుంచి రాగానే, బేతాళుడు కిసుక్కున నవ్వాడు. తన పొగలాంటి తోకను విదిలించి, ఆ లేత నీలి ఆత్మ రివ్వున ఎగిరి అడవిలో మాయమైపోయింది. విక్రముడు నవ్వుకుని, తన సుదీర్ఘ ప్రయాణం కొనసాగించాడు.

விக்கிரம மன்னர் நின்று, மாயாவின் மென்மையான செயல்களையும் ரோஹனின் அக்கறையான உதவியையும் பற்றி யோசித்தார். இருவருமே எவ்வளவு பெரிய, அன்பான இதயங்களைக் காட்டினார்கள்! மாயா நேரடியாக உதவினாள், ரோஹன் உடனடிப் பிரச்சினைக்கு அப்பால் பார்த்து ஆழமான உதவி செய்தான்.

அவர் ஒரு மூச்சை இழுத்துச் சொன்னார், “வேதாளமே, மாயாவும் ரோஹனும் இருவருமே அருமையான அன்பானவர்கள், தங்கள் அன்பை வெவ்வேறு, சிறப்பான வழிகளில் காட்டினார்கள்.” கடைசி வார்த்தை அவர் உதடுகளிலிருந்து வந்ததுமே, வேதாளம் கிளுகிளுத்தது. தன் புகை போன்ற வாலைச் சுழற்றி, அந்த வெளிர் நீல ஆவி விர்ரென்று பறந்து காட்டுக்குள் மறைந்தது. விக்கிரமன் புன்னகைத்து, தன் நீண்ட பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

ヴィクラムおうは たちどまって、マーヤの やさしい おこないと、ローハンの おもいやりの ある てだすけに ついて かんがえました。ふたりとも、なんて おおきくて やさしい こころでしょう! マーヤは すぐに たすけ、ローハンは めの まえの こまりごとの さきまで みて、もっと ふかく ささえたのです。

おうさまは いきを すって いいました。「ベータール、マーヤも ローハンも すばらしく やさしかった。それぞれ ちがう、とくべつな やりかたで やさしさを みせたのだ」その さいごの ことばが くちから でた とたん、ベータールは くすくす わらいました。けむりのような しっぽを ひとふり すると、うすあおい せいは びゅんと とんでいき、もりの なかへ きえて しまいました。ヴィクラムは ほほえんで、ながい たびを つづけました。