High above a forest flew a flock of doves, led by their wise king, Chitragriva. Below them, they spotted rice grains scattered all over the grass.

“Food!” cried the young doves, and they swooped down. “Wait!” called Chitragriva. “Why would rice be lying here in the middle of the forest?”

But it was too late. As soon as they landed — WHOOSH! — a big net fell over all of them. A hunter had set a trap!

एक जंगल के ऊपर कबूतरों का एक झुंड उड़ रहा था, जिसका नेता उनका बुद्धिमान राजा चित्रग्रीव था। नीचे उन्हें घास पर चारों ओर बिखरे चावल के दाने दिखे।

“खाना!” छोटे कबूतर चिल्लाए, और वे नीचे झपटे। “रुको!” चित्रग्रीव ने पुकारा। “जंगल के बीचोंबीच यहाँ चावल क्यों पड़े होंगे?”

पर बहुत देर हो चुकी थी। जैसे ही वे उतरे — सर्र! — एक बड़ा जाल उन सब पर आ गिरा। एक शिकारी ने जाल बिछाया था!

ଗୋଟିଏ ଜଙ୍ଗଲ ଉପରେ ପାରାମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଦଳ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଯାହାର ନେତା ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଚିତ୍ରଗ୍ରୀବ। ତଳେ ସେମାନେ ଘାସ ଉପରେ ଚାରିଆଡ଼େ ବିଛେଇ ହୋଇଥିବା ଚାଉଳ ଦାନା ଦେଖିଲେ।

“ଖାଦ୍ୟ!” ଛୋଟ ପାରାମାନେ ପାଟି କଲେ, ଆଉ ସେମାନେ ତଳକୁ ଝାମ୍ପି ପଡ଼ିଲେ। “ଅଟକ!” ଚିତ୍ରଗ୍ରୀବ ଡାକିଲେ। “ଜଙ୍ଗଲ ମଝିରେ ଏଠି ଚାଉଳ କାହିଁକି ପଡ଼ିଥିବ?”

କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଡେରି ହୋଇସାରିଥିଲା। ସେମାନେ ଓହ୍ଲାଇବା ମାତ୍ରେ — ସୁଁ! — ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଜାଲ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଜଣେ ଶିକାରୀ ଫାନ୍ଦ ପକାଇଥିଲା!

ఒక అడవి మీదుగా పావురాల గుంపు ఎగురుతోంది, వాటికి నాయకుడు వాటి తెలివైన రాజు చిత్రగ్రీవుడు. కింద గడ్డి మీద అంతటా చల్లిన బియ్యపు గింజలు వాటికి కనిపించాయి.

“ఆహారం!” అని చిన్న పావురాలు అరిచి కిందికి దూసుకెళ్ళాయి. “ఆగండి!” అని చిత్రగ్రీవుడు పిలిచాడు. “అడవి మధ్యలో ఇక్కడ బియ్యం ఎందుకు పడి ఉంటాయి?”

కానీ అప్పటికే ఆలస్యమైపోయింది. అవి వాలిన వెంటనే — వూష్! — ఒక పెద్ద వల వాటన్నిటి మీదా పడింది. ఒక వేటగాడు ఉచ్చు పన్నాడు!

ஒரு காட்டுக்கு மேலே ஒரு புறாக் கூட்டம் பறந்தது, அவற்றை வழிநடத்தியது அவற்றின் அறிவுள்ள அரசன் சித்திரக்கிரீவன். கீழே புல்வெளி முழுவதும் சிதறிக் கிடந்த அரிசி மணிகளை அவை பார்த்தன.

“உணவு!” என்று இளம் புறாக்கள் கத்திக்கொண்டு கீழே பாய்ந்தன. “நில்லுங்கள்!” என்று சித்திரக்கிரீவன் அழைத்தான். “காட்டின் நடுவில் இங்கே ஏன் அரிசி கிடக்க வேண்டும்?”

ஆனால் தாமதமாகிவிட்டது. அவை இறங்கியவுடன் — வூஷ்! — ஒரு பெரிய வலை அவை எல்லாவற்றின் மேலும் விழுந்தது. ஒரு வேடன் கண்ணி வைத்திருந்தான்!

もりの うえを、ハトの むれが とんでいました。むれを みちびくのは、かしこい ハトの おうさま、チトラグリーヴァです。したを みると、くさの うえに おこめの つぶが たくさん ちらばっていました。

「ごはんだ!」と わかい ハトたちは さけんで、さっと まいおりました。「まて!」と チトラグリーヴァは よびました。「どうして もりの まんなかに おこめが おちているんだ?」

でも、もう おそすぎました。おりた とたん — バサッ! — おおきな あみが みんなの うえに おちてきたのです。かりゅうどが わなを しかけていたのでした!

The doves flapped and pulled and pecked, each trying to escape alone. The net only grew more tangled. Far away, the hunter was already running toward them.

“Stop!” said Chitragriva. “If each of us pulls a different way, we will never escape. But if we all fly up together, at the same time, we can lift the whole net!”

कबूतर पंख फड़फड़ाते, खींचते और चोंच मारते रहे, हर कोई अकेले निकलने की कोशिश करता रहा। जाल बस और उलझता गया। दूर से शिकारी उनकी ओर दौड़ता आ रहा था।

“रुको!” चित्रग्रीव ने कहा। “अगर हम सब अलग-अलग दिशा में खींचेंगे, तो कभी नहीं निकल पाएँगे। पर अगर हम सब एक साथ, एक ही समय पर ऊपर उड़ें, तो पूरा जाल उठा सकते हैं!”

ପାରାମାନେ ଡେଣା ଫଡ଼ଫଡ଼ କଲେ, ଟାଣିଲେ ଆଉ ଥଣ୍ଟରେ ଖୁମ୍ପିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକୁଟିଆ ଖସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଜାଲ କେବଳ ଆହୁରି ଛନ୍ଦି ହୋଇଗଲା। ଦୂରରୁ ଶିକାରୀ ସେମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ି ଆସୁଥିଲା।

“ଅଟକ!” ଚିତ୍ରଗ୍ରୀବ କହିଲେ। “ଯଦି ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦିଗକୁ ଟାଣିବା, ତେବେ କେବେ ବି ଖସିପାରିବା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି, ଏକା ସମୟରେ ଉପରକୁ ଉଡ଼ିବା, ତେବେ ପୂରା ଜାଲ ଉଠାଇପାରିବା!”

పావురాలు రెక్కలు కొట్టుకుంటూ, లాగుతూ, ముక్కులతో పొడుస్తూ, ప్రతి ఒక్కటీ ఒంటరిగా తప్పించుకోవాలని ప్రయత్నించాయి. వల ఇంకా ఎక్కువ చిక్కుపడింది. దూరం నుంచి వేటగాడు వాటి వైపు పరిగెత్తుకొస్తున్నాడు.

“ఆగండి!” అన్నాడు చిత్రగ్రీవుడు. “మనం ఒక్కొక్కరం ఒక్కో వైపు లాగితే, ఎప్పటికీ తప్పించుకోలేం. కానీ అందరం కలిసి, ఒకేసారి పైకి ఎగిరితే, వల మొత్తాన్ని ఎత్తగలం!”

புறாக்கள் சிறகடித்து, இழுத்து, கொத்தி, ஒவ்வொன்றும் தனியாகத் தப்பிக்க முயன்றன. வலை இன்னும் அதிகமாகச் சிக்கிக்கொண்டது. தூரத்தில் வேடன் ஏற்கெனவே அவற்றை நோக்கி ஓடி வந்துகொண்டிருந்தான்.

“நில்லுங்கள்!” என்றான் சித்திரக்கிரீவன். “நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பக்கம் இழுத்தால், ஒருபோதும் தப்பிக்க முடியாது. ஆனால் நாம் எல்லோரும் ஒன்றாக, ஒரே நேரத்தில் மேலே பறந்தால், வலை முழுவதையும் தூக்க முடியும்!”

ハトたちは ばたばた はばたき、ひっぱり、つつき、それぞれ ひとりで にげようと しました。あみは ますます からまるばかり。とおくから、かりゅうどが もう こちらへ はしってきていました。

「やめるんだ!」と チトラグリーヴァは いいました。「ひとりひとりが ばらばらに ひっぱったら、ぜったいに にげられない。でも みんなで いっしょに、おなじ ときに とびあがれば、あみごと もちあげられる!」

“One… two… three… FLY!”

Every dove flapped at the very same moment. Slowly, the net rose — up off the grass, up over the bushes, up above the trees! The hunter stared with his mouth wide open as his net floated away into the sky.

The doves flew on, the net carried between them, until they reached the home of Chitragriva’s old friend — a little mouse named Hiranyaka.

“एक… दो… तीन… उड़ो!”

हर कबूतर ने ठीक एक ही पल में पंख फड़फड़ाए। धीरे-धीरे जाल उठा — घास से ऊपर, झाड़ियों से ऊपर, पेड़ों से ऊपर! शिकारी मुँह खोले देखता रह गया, और उसका जाल आसमान में तैरता चला गया।

कबूतर जाल को अपने बीच लिए उड़ते रहे, जब तक वे चित्रग्रीव के पुराने दोस्त — हिरण्यक नाम के एक छोटे चूहे — के घर नहीं पहुँच गए।

“ଏକ… ଦୁଇ… ତିନି… ଉଡ଼!”

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାରା ଠିକ୍ ଏକା ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଡେଣା ଫଡ଼ଫଡ଼ କଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ଜାଲ ଉଠିଲା — ଘାସ ଉପରକୁ, ବୁଦା ଉପରକୁ, ଗଛ ଉପରକୁ! ଶିକାରୀ ପାଟି ଖୋଲି ଚାହିଁରହିଲା, ଆଉ ତା’ର ଜାଲ ଆକାଶରେ ଭାସି ଚାଲିଗଲା।

ପାରାମାନେ ଜାଲକୁ ନିଜ ମଝିରେ ଧରି ଉଡ଼ି ଚାଲିଲେ, ଯେଯାଏଁ ସେମାନେ ଚିତ୍ରଗ୍ରୀବଙ୍କ ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗ — ହିରଣ୍ୟକ ନାମର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ମୂଷା — ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

“ఒకటి… రెండు… మూడు… ఎగరండి!”

ప్రతి పావురమూ సరిగ్గా ఒకే క్షణంలో రెక్కలు కొట్టింది. నెమ్మదిగా వల పైకి లేచింది — గడ్డి మీది నుంచి పైకి, పొదల మీదుగా, చెట్ల పైకి! వేటగాడు నోరు తెరుచుకుని చూస్తుండగానే అతని వల ఆకాశంలోకి తేలిపోయింది.

పావురాలు వలను తమ మధ్య మోసుకుంటూ ఎగురుతూనే ఉన్నాయి, చిత్రగ్రీవుడి పాత స్నేహితుడు — హిరణ్యకుడు అనే ఒక చిన్న ఎలుక — ఇంటికి చేరే వరకు.

“ஒன்று… இரண்டு… மூன்று… பற!”

ஒவ்வொரு புறாவும் சரியாக ஒரே நொடியில் சிறகடித்தது. மெதுவாக வலை உயர்ந்தது — புல்லுக்கு மேலே, புதர்களுக்கு மேலே, மரங்களுக்கு மேலே! வேடன் வாயைப் பிளந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவனுடைய வலை வானில் மிதந்து போனது.

புறாக்கள் வலையைத் தங்களுக்கு நடுவே சுமந்தபடி பறந்தன, சித்திரக்கிரீவனின் பழைய நண்பன் — ஹிரண்யகன் என்ற ஒரு குட்டி எலி — வீட்டை அடையும் வரை.

「いち… に… さん… とべ!」

ハトたちは みんな、まったく おなじ しゅんかんに はばたきました。ゆっくりと あみが うきあがり — くさの うえへ、しげみの うえへ、きの うえへ! かりゅうどは くちを ぽかんと あけて、そらへ ただよっていく あみを みおくりました。

ハトたちは あみを みんなで はこびながら とびつづけ、チトラグリーヴァの むかしからの ともだち、ちいさな ネズミの ヒラニヤカの いえに つきました。

“My friend, we need your help!” called Chitragriva.

Hiranyaka popped out of his hole under a big banyan tree. Nibble, nibble, nibble went his sharp little teeth, and one by one he freed every dove. “Free my friends first,” Chitragriva insisted, “and me last.”

Soon every dove was free. They thanked the little mouse and flew home together, singing all the way.

“मेरे दोस्त, हमें तुम्हारी मदद चाहिए!” चित्रग्रीव ने पुकारा।

हिरण्यक एक बड़े बरगद के पेड़ के नीचे अपने बिल से बाहर निकला। कुतर, कुतर, कुतर चले उसके नुकीले छोटे दाँत, और एक-एक करके उसने हर कबूतर को आज़ाद किया। “पहले मेरे साथियों को छुड़ाओ,” चित्रग्रीव ने ज़ोर देकर कहा, “और मुझे सबसे आख़िर में।”

जल्द ही हर कबूतर आज़ाद था। उन्होंने छोटे चूहे को धन्यवाद दिया और सारे रास्ते गाते हुए साथ-साथ घर उड़ गए।

“ମୋ ସାଙ୍ଗ, ଆମକୁ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟ ଦରକାର!” ଚିତ୍ରଗ୍ରୀବ ଡାକିଲେ।

ହିରଣ୍ୟକ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ବରଗଛ ତଳେ ତା’ ଗାତରୁ ବାହାରିଲା। କୁଟୁ, କୁଟୁ, କୁଟୁ ଚାଲିଲା ତା’ର ଧାରୁଆ ଛୋଟ ଦାନ୍ତ, ଆଉ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାରାକୁ ମୁକ୍ତ କଲା। “ପ୍ରଥମେ ମୋ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର,” ଚିତ୍ରଗ୍ରୀବ ଜୋର ଦେଇ କହିଲେ, “ଆଉ ମୋତେ ସବୁଠୁ ଶେଷରେ।”

ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ଛୋଟ ମୂଷାକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ ଆଉ ସାରା ବାଟ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ ଏକାଠି ଘରକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।

“మిత్రమా, మాకు నీ సహాయం కావాలి!” అని చిత్రగ్రీవుడు పిలిచాడు.

హిరణ్యకుడు ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కింద ఉన్న తన కన్నంలోంచి బయటికి వచ్చాడు. కొరుకు, కొరుకు, కొరుకు అని అతని పదునైన చిన్న పళ్ళు పనిచేశాయి, ఒక్కొక్కటిగా ప్రతి పావురాన్నీ విడిపించాడు. “ముందు నా వాళ్ళను విడిపించు,” అని చిత్రగ్రీవుడు పట్టుబట్టాడు, “నన్ను చివరగా.”

త్వరలోనే ప్రతి పావురమూ స్వేచ్ఛగా ఉంది. అవి చిన్న ఎలుకకు కృతజ్ఞతలు చెప్పి, దారంతా పాటలు పాడుకుంటూ కలిసి ఇంటికి ఎగిరిపోయాయి.

“நண்பா, எங்களுக்கு உன் உதவி தேவை!” என்று சித்திரக்கிரீவன் அழைத்தான்.

ஹிரண்யகன் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழே இருந்த தன் வளையிலிருந்து வெளியே வந்தான். கொறி, கொறி, கொறி என்று அவனுடைய கூர்மையான குட்டிப் பற்கள் வேலை செய்தன, ஒவ்வொன்றாக எல்லாப் புறாக்களையும் விடுவித்தான். “முதலில் என் தோழர்களை விடுவி,” என்று சித்திரக்கிரீவன் வலியுறுத்தினான், “என்னைக் கடைசியில்.”

சீக்கிரமே எல்லாப் புறாக்களும் விடுதலையாயின. அவை குட்டி எலிக்கு நன்றி சொல்லி, வழி முழுவதும் பாடியபடி ஒன்றாக வீட்டுக்குப் பறந்தன.

「ともだちよ、たすけて ほしいんだ!」と チトラグリーヴァは よびました。

ヒラニヤカは おおきな バンヤンの きの したの あなから、ひょっこり でてきました。カリ、カリ、カリと するどい ちいさな はで あみを かじって、ハトを ひとりずつ たすけだしました。「なかまを さきに たすけて くれ」と チトラグリーヴァは いいはりました。「わたしは さいごで いい」

まもなく ハトたちは みんな じゆうに なりました。ちいさな ネズミに おれいを いって、みちみち うたいながら、いっしょに おうちへ とんでかえりました。