Anya and Rohan watched Amma carefully placing small clay lamps, called diyas, around their home. The air smelled of sweet ladoos and fragrant incense.

"Amma, why do we light so many diyas?" asked Anya, her eyes wide with wonder. Rohan nodded, curious too.

Amma smiled, her eyes twinkling. "Children, these lamps tell a very old and special story. Would you like to hear it?"

अन्या और रोहन देख रहे थे कि अम्मा ध्यान से घर के चारों ओर मिट्टी के छोटे-छोटे दीपक रख रही हैं, जिन्हें दीये कहते हैं। हवा में मीठे लड्डुओं और ख़ुशबूदार अगरबत्ती की महक थी।

“अम्मा, हम इतने सारे दीये क्यों जलाते हैं?” अन्या ने हैरानी से आँखें फैलाकर पूछा। रोहन ने भी सिर हिलाया, उसे भी जानना था।

अम्मा मुस्कुराईं, उनकी आँखें चमक रही थीं। “बच्चो, ये दीये एक बहुत पुरानी और ख़ास कहानी सुनाते हैं। सुनोगे?”

ଅନ୍ୟା ଓ ରୋହନ ଦେଖୁଥିଲେ, ଅମ୍ମା ଯତ୍ନର ସହ ଘର ଚାରିପାଖରେ ମାଟିର ଛୋଟ ଛୋଟ ଦୀପ ରଖୁଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଦୀପ କୁହାଯାଏ। ପବନରେ ମିଠା ଲଡ଼ୁ ଓ ବାସ୍ନାଦାର ଧୂପର ମହକ ଥିଲା।

“ଅମ୍ମା, ଆମେ ଏତେ ଦୀପ କାହିଁକି ଜାଳୁ?” ଅନ୍ୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ବଡ଼ କରି ପଚାରିଲା। ରୋହନ ବି ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା, ତାକୁ ବି ଜାଣିବାର ଥିଲା।

ଅମ୍ମା ହସିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ଚମକୁଥିଲା। “ପିଲାମାନେ, ଏହି ଦୀପଗୁଡ଼ିକ ଏକ ବହୁତ ପୁରୁଣା ଓ ବିଶେଷ କାହାଣୀ କୁହନ୍ତି। ଶୁଣିବ?”

అమ్మ ఇంటి చుట్టూ దీపాలు అనే చిన్న మట్టి ప్రమిదలను జాగ్రత్తగా పెడుతుంటే అన్య, రోహన్ చూస్తున్నారు. గాలిలో తియ్యని లడ్డూల వాసన, సువాసన గల అగరుబత్తీల పరిమళం ఉన్నాయి.

“అమ్మా, మనం ఇన్ని దీపాలు ఎందుకు వెలిగిస్తాం?” అని అన్య ఆశ్చర్యంగా కళ్ళు పెద్దవి చేసి అడిగింది. రోహన్ కూడా తెలుసుకోవాలని తల ఊపాడు.

అమ్మ నవ్వింది, ఆమె కళ్ళు మెరిశాయి. “పిల్లలూ, ఈ దీపాలు చాలా పాత, ప్రత్యేకమైన కథ చెబుతాయి. వింటారా?”

அம்மா தீபங்கள் எனப்படும் சிறிய மண் விளக்குகளை வீட்டைச் சுற்றிக் கவனமாக வைப்பதை அன்யாவும் ரோஹனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். காற்றில் இனிப்பான லட்டுகளின் மணமும் நறுமணமுள்ள ஊதுபத்தியின் வாசனையும் கலந்திருந்தன.

“அம்மா, நாம் ஏன் இத்தனை தீபங்கள் ஏற்றுகிறோம்?” என்று அன்யா வியப்பில் கண்களை விரித்துக் கேட்டாள். ரோஹனும் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமாகத் தலையசைத்தான்.

அம்மா புன்னகைத்தார், அவர் கண்கள் மின்னின. “குழந்தைகளே, இந்த விளக்குகள் மிகப் பழைய, சிறப்பான ஒரு கதையைச் சொல்கின்றன. கேட்க ஆசையா?”

アニャと ロハンは、おかあさんが ディヤと よばれる ちいさな つちの ランプを、いえの まわりに ていねいに ならべるのを みて いました。あまい ラッドゥーと、いい かおりの おこうの においが して います。

「おかあさん、どうして こんなに たくさん ディヤを ともすの？」と アニャが めを まるく して ききました。ロハンも しりたくて うなずきました。

おかあさんは めを きらきら させて ほほえみました。「この ランプはね、とても ふるくて とくべつな おはなしを つたえて いるのよ。ききたい？」

"Long, long ago," Amma began, "a brave Prince Rama, his loving wife Sita, and loyal brother Lakshmana lived happily. But an evil king, Ravana, kidnapped Sita and took her far away."

Rama searched everywhere, heartbroken. With help from a brave monkey general, Hanuman, he found Sita held captive on an island.

Rama gathered a mighty army, and a great battle began. It was a fight between good and evil, kindness and cruelty.

“बहुत, बहुत पहले,” अम्मा ने शुरू किया, “वीर राजकुमार राम, उनकी प्यारी पत्नी सीता और उनके वफ़ादार भाई लक्ष्मण खुशी से रहते थे। पर एक दुष्ट राजा रावण सीता को उठाकर बहुत दूर ले गया।”

दुखी राम ने हर जगह खोजा। बहादुर वानर सेनापति हनुमान की मदद से उन्होंने सीता को ढूँढ़ लिया, जिन्हें एक द्वीप पर क़ैद करके रखा गया था।

राम ने एक बड़ी सेना जुटाई, और एक भारी युद्ध शुरू हुआ। यह अच्छाई और बुराई, दया और क्रूरता के बीच की लड़ाई थी।

“ବହୁତ, ବହୁତ ଦିନ ତଳେ,” ଅମ୍ମା ଆରମ୍ଭ କଲେ, “ସାହସୀ ରାଜକୁମାର ରାମ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପତ୍ନୀ ସୀତା ଓ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଖୁସିରେ ରହୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରି ବହୁତ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲା।”

ଦୁଃଖୀ ରାମ ସବୁଆଡ଼େ ଖୋଜିଲେ। ସାହସୀ ବାନର ସେନାପତି ହନୁମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିପାଇଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଏକ ଦ୍ୱୀପରେ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖାଯାଇଥିଲା।

ରାମ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ଗଢ଼ିଲେ, ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହା ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ, ଦୟା ଓ ନିଷ୍ଠୁରତା ମଧ୍ୟରେ ଲଢ଼େଇ ଥିଲା।

“చాలా చాలా కాలం క్రితం,” అమ్మ మొదలుపెట్టింది, “ధైర్యవంతుడైన రాకుమారుడు రాముడు, ఆయన ప్రియమైన భార్య సీత, విశ్వాసపాత్రుడైన తమ్ముడు లక్ష్మణుడు సంతోషంగా ఉండేవారు. కానీ దుష్ట రాజు రావణుడు సీతను ఎత్తుకుని చాలా దూరం తీసుకెళ్ళిపోయాడు.”

బాధతో రాముడు అన్ని చోట్లా వెతికాడు. ధైర్యవంతుడైన వానర సేనాని హనుమంతుడి సాయంతో, ఒక ద్వీపంలో బందీగా ఉన్న సీతను ఆయన కనుగొన్నాడు.

రాముడు ఒక మహా సైన్యాన్ని కూడగట్టాడు, ఒక గొప్ప యుద్ధం మొదలైంది. అది మంచికీ చెడుకీ, దయకీ క్రూరత్వానికీ మధ్య జరిగిన పోరాటం.

“வெகு வெகு காலத்துக்கு முன்,” என்று அம்மா தொடங்கினார், “துணிச்சலான இளவரசர் ராமர், அவருடைய அன்பு மனைவி சீதை, விசுவாசமான தம்பி லட்சுமணன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள். ஆனால் தீய அரசன் ராவணன் சீதையைக் கடத்தி வெகு தூரம் கொண்டுபோனான்.”

மனம் உடைந்த ராமர் எல்லா இடங்களிலும் தேடினார். துணிச்சலான வானரத் தளபதி அனுமனின் உதவியுடன், ஒரு தீவில் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த சீதையைக் கண்டுபிடித்தார்.

ராமர் ஒரு பெரும் படையைத் திரட்டினார்; ஒரு பெரிய போர் தொடங்கியது. அது நன்மைக்கும் தீமைக்கும், அன்புக்கும் கொடுமைக்கும் இடையிலான போராட்டம்.

「むかし むかしの ことよ」と おかあさんは はなしはじめました。「ゆうかんな ラーマおうじと、やさしい おきさきの シーター、そして ちゅうじつな おとうとの ラクシュマナが、しあわせに くらして いたの。でも、わるい おう ラーヴァナが シーターを さらって、とおくへ つれさって しまったの」

かなしみに くれた ラーマは、あちこち さがしまわりました。ゆうかんな サルの たいしょう ハヌマーンの たすけで、しまに とらわれて いる シーターを みつけたのです。

ラーマは つよい ぐんたいを あつめ、おおきな たたかいが はじまりました。それは よい ものと わるい もの、やさしさと ざんこくさの たたかいでした。

After many days of fierce fighting, Prince Rama, with his courage and strength, finally defeated the wicked Ravana. He rescued Sita from the evil king's clutches!

The long fourteen years of exile were finally over. Rama, Sita, and Lakshmana prepared for their joyous journey home to Ayodhya, their beloved kingdom.

Hanuman flew ahead as fast as he could, bringing the happy news to the waiting people of Ayodhya. Everyone cheered with delight and began preparations to welcome their prince.

कई दिनों की भयंकर लड़ाई के बाद राजकुमार राम ने अपनी हिम्मत और ताक़त से आख़िरकार दुष्ट रावण को हरा दिया। उन्होंने सीता को दुष्ट राजा के चंगुल से छुड़ा लिया!

चौदह साल का लंबा वनवास आख़िरकार ख़त्म हुआ। राम, सीता और लक्ष्मण अपने प्यारे राज्य अयोध्या की खुशी भरी घर-यात्रा की तैयारी करने लगे।

हनुमान जितनी तेज़ी से हो सका आगे उड़ गए और इंतज़ार कर रहे अयोध्या के लोगों को खुशख़बरी सुनाई। सब खुशी से जयकार करने लगे और अपने राजकुमार के स्वागत की तैयारी में जुट गए।

ବହୁ ଦିନର ଭୀଷଣ ଲଢ଼େଇ ପରେ ରାଜକୁମାର ରାମ ତାଙ୍କ ସାହସ ଓ ବଳରେ ଶେଷରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣକୁ ହରାଇଲେ। ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାର କବଳରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ!

ଚଉଦ ବର୍ଷର ଲମ୍ବା ବନବାସ ଶେଷରେ ସରିଲା। ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜ୍ୟ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଖୁସିର ଘର ଫେରିବା ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।

ହନୁମାନ ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ପାରିଲେ ଆଗକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଅଯୋଧ୍ୟାବାସୀଙ୍କୁ ଖୁସିଖବର ଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ଜୟଜୟକାର କଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ରାଜକୁମାରଙ୍କ ସ୍ୱାଗତ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ఎన్నో రోజుల భీకర పోరాటం తర్వాత, రాకుమారుడు రాముడు తన ధైర్యంతో, బలంతో చివరకు దుష్ట రావణుడిని ఓడించాడు. దుష్ట రాజు చెర నుంచి సీతను విడిపించాడు!

సుదీర్ఘమైన పద్నాలుగేళ్ళ వనవాసం చివరకు ముగిసింది. రాముడు, సీత, లక్ష్మణుడు తమ ప్రియమైన రాజ్యం అయోధ్యకు ఆనందంగా తిరిగి వెళ్ళడానికి సిద్ధమయ్యారు.

హనుమంతుడు వీలైనంత వేగంగా ముందుకు ఎగిరి, ఎదురుచూస్తున్న అయోధ్య ప్రజలకు శుభవార్త చెప్పాడు. అందరూ సంతోషంతో జయజయధ్వానాలు చేసి, తమ రాకుమారుడికి స్వాగతం పలకడానికి ఏర్పాట్లు మొదలుపెట్టారు.

பல நாட்கள் கடுமையாகப் போரிட்ட பிறகு, இளவரசர் ராமர் தம் துணிச்சலாலும் வலிமையாலும் இறுதியில் தீய ராவணனைத் தோற்கடித்தார். தீய அரசனின் பிடியிலிருந்து சீதையை மீட்டார்!

நீண்ட பதினான்கு ஆண்டு வனவாசம் இறுதியில் முடிந்தது. ராமர், சீதை, லட்சுமணன் மூவரும் தங்கள் அன்பு ராஜ்ஜியமான அயோத்திக்கு மகிழ்ச்சியாகத் திரும்பிச் செல்லத் தயாரானார்கள்.

அனுமன் முடிந்தவரை வேகமாக முன்னே பறந்து, காத்திருந்த அயோத்தி மக்களுக்கு நல்ல செய்தியைச் சொன்னார். எல்லாரும் மகிழ்ச்சியில் ஆரவாரம் செய்து, தங்கள் இளவரசரை வரவேற்க ஏற்பாடுகள் செய்யத் தொடங்கினார்கள்.

なんにちも はげしく たたかった すえ、ラーマおうじは ゆうきと ちからで、とうとう わるい ラーヴァナを たおしました。そして シーターを わるい おうの てから すくいだしたのです！

じゅうよねんの ながい たびも、ついに おわりました。ラーマと シーターと ラクシュマナは、だいすきな くに アヨーディヤーへ かえる、うれしい たびの したくを しました。

ハヌマーンは できる だけ はやく さきに とんで いき、まって いた アヨーディヤーの ひとびとに うれしい しらせを とどけました。みんな おおよろこびで かんせいを あげ、おうじを むかえる じゅんびを はじめました。

When the people of Ayodhya heard their beloved Prince Rama was returning, they lit thousands of diyas. They wanted to light up his path and show their immense joy.

"And so," Amma finished, "we light diyas every year to remember Rama's victory and his return. It’s a celebration of light over darkness, good over evil."

Anya and Rohan looked at the glowing lamps, understanding now. They couldn't wait to help Amma light their own bright welcome home.

जब अयोध्या के लोगों ने सुना कि उनके प्यारे राजकुमार राम लौट रहे हैं, तो उन्होंने हज़ारों दीये जलाए। वे उनका रास्ता रोशन करना और अपनी अपार खुशी दिखाना चाहते थे।

“और इसीलिए,” अम्मा ने कहानी पूरी की, “हम हर साल राम की जीत और उनकी वापसी की याद में दीये जलाते हैं। यह अँधेरे पर रोशनी और बुराई पर अच्छाई की जीत का त्योहार है।”

अन्या और रोहन ने जगमगाते दीयों को देखा, अब उन्हें सब समझ आ गया था। वे अम्मा के साथ अपना रोशन स्वागत जलाने के लिए बेसब्र थे।

ଅଯୋଧ୍ୟାବାସୀ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜକୁମାର ରାମ ଫେରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ଦୀପ ଜାଳିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ବାଟ ଆଲୋକିତ କରିବାକୁ ଓ ନିଜର ଅପାର ଖୁସି ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।

“ଆଉ ସେଥିପାଇଁ,” ଅମ୍ମା କାହାଣୀ ଶେଷ କଲେ, “ଆମେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ରାମଙ୍କ ବିଜୟ ଓ ତାଙ୍କ ଫେରିବାକୁ ମନେ ପକାଇ ଦୀପ ଜାଳୁ। ଏହା ଅନ୍ଧାର ଉପରେ ଆଲୋକର, ମନ୍ଦ ଉପରେ ଭଲର ବିଜୟର ପର୍ବ।”

ଅନ୍ୟା ଓ ରୋହନ ଜଳୁଥିବା ଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବେ ସେମାନେ ସବୁ ବୁଝିଗଲେ। ଅମ୍ମାଙ୍କ ସହ ନିଜର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାଗତ ଜାଳିବାକୁ ସେମାନେ ଅଧୀର ହୋଇଉଠିଲେ।

తమ ప్రియమైన రాకుమారుడు రాముడు తిరిగి వస్తున్నాడని విన్న అయోధ్య ప్రజలు వేలాది దీపాలు వెలిగించారు. ఆయన దారిని వెలిగించి, తమ అంతులేని ఆనందాన్ని చూపించాలనుకున్నారు.

“అందుకే,” అమ్మ కథ ముగించింది, “రాముడి విజయాన్నీ, ఆయన తిరిగి రావడాన్నీ గుర్తు చేసుకుంటూ మనం ప్రతి ఏటా దీపాలు వెలిగిస్తాం. ఇది చీకటిపై వెలుగు, చెడుపై మంచి సాధించిన విజయానికి పండుగ.”

అన్య, రోహన్ వెలుగుతున్న దీపాల వైపు చూశారు, ఇప్పుడు వాళ్ళకు అర్థమైంది. అమ్మతో కలిసి తమ సొంత వెలుగుల స్వాగతాన్ని వెలిగించడానికి వాళ్ళు ఆత్రంగా ఎదురుచూశారు.

தங்கள் அன்பு இளவரசர் ராமர் திரும்பி வருகிறார் என்று கேட்டதும், அயோத்தி மக்கள் ஆயிரக்கணக்கான தீபங்களை ஏற்றினார்கள். அவருடைய பாதையை ஒளிரச் செய்து, தங்கள் அளவற்ற மகிழ்ச்சியைக் காட்ட விரும்பினார்கள்.

“அதனால்தான்,” என்று அம்மா கதையை முடித்தார், “ராமரின் வெற்றியையும் அவர் திரும்பி வந்ததையும் நினைவுகூர நாம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் தீபங்கள் ஏற்றுகிறோம். இது இருளின் மேல் ஒளி, தீமையின் மேல் நன்மை வென்றதைக் கொண்டாடும் பண்டிகை.”

அன்யாவும் ரோஹனும் ஒளிரும் விளக்குகளைப் பார்த்தார்கள்; இப்போது அவர்களுக்குப் புரிந்தது. அம்மாவுடன் சேர்ந்து தங்கள் சொந்தப் பிரகாசமான வரவேற்பை ஏற்ற அவர்கள் ஆவலாகக் காத்திருந்தார்கள்.

だいすきな ラーマおうじが かえって くると きいて、アヨーディヤーの ひとびとは なんぜんもの ディヤを ともしました。おうじの みちを てらし、あふれる よろこびを つたえたかったのです。

「だからね」と おかあさんは おはなしを しめくくりました。「わたしたちは まいとし、ラーマの しょうりと かえって きた ことを おもいだして ディヤを ともすの。くらやみに ひかりが、わるい ことに よい ことが かった おいわいなのよ」

アニャと ロハンは、ひかる ランプを みつめました。いまは ちゃんと わかります。ふたりは はやく おかあさんと いっしょに、じぶんたちの あかるい おかえりなさいを ともしたくて たまりませんでした。