Long ago, in the kingdom of Vijayanagara, lived Tenali Raman, the cleverest man in the king’s court.

One summer, there was no rain at all. Tenali’s garden was dry and droopy, and every evening he had to pull up bucket after bucket of water from his deep well. “My poor arms!” he sighed.

बहुत समय पहले, विजयनगर राज्य में तेनालीराम रहते थे, जो राजा के दरबार के सबसे चतुर व्यक्ति थे।

एक गर्मी में बिल्कुल बारिश नहीं हुई। तेनाली का बगीचा सूखा और मुरझाया हुआ था, और हर शाम उन्हें अपने गहरे कुएँ से बाल्टी पर बाल्टी पानी खींचना पड़ता था। “हाय, मेरी बेचारी बाँहें!” वे आह भरते।

ବହୁ ଦିନ ତଳେ, ବିଜୟନଗର ରାଜ୍ୟରେ ତେନାଲି ରାମନ୍ ରହୁଥିଲେ, ଯେ ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରର ସବୁଠୁ ଚତୁର ଲୋକ ଥିଲେ।

ଗୋଟିଏ ଖରାଦିନେ ଆଦୌ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ। ତେନାଲିଙ୍କ ବଗିଚା ଶୁଖିଲା ଆଉ ମଉଳିଯାଇଥିଲା, ଆଉ ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗଭୀର କୂଅରୁ ବାଲ୍ଟି ପରେ ବାଲ୍ଟି ପାଣି ଟାଣିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା। “ହାୟ, ମୋ ବିଚାରା ବାହୁ!” ସେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ।

చాలా కాలం క్రితం, విజయనగర రాజ్యంలో రాజుగారి ఆస్థానంలోనే అందరికంటే తెలివైన తెనాలి రామకృష్ణ ఉండేవాడు.

ఒక వేసవిలో అసలు వర్షమే పడలేదు. తెనాలి తోట ఎండిపోయి వాడిపోయింది, ప్రతి సాయంత్రం అతను తన లోతైన బావిలోంచి బొక్కెన తర్వాత బొక్కెన నీళ్ళు తోడాల్సి వచ్చేది. “అయ్యో, నా పాపం చేతులు!” అని నిట్టూర్చేవాడు.

வெகு காலத்துக்கு முன்பு, விஜயநகர ராஜ்ஜியத்தில், அரசவையிலேயே மிகப் புத்திசாலியான தெனாலி ராமன் வாழ்ந்தார்.

ஒரு கோடைக்காலத்தில் மழையே பெய்யவில்லை. தெனாலியின் தோட்டம் வறண்டு வாடிப் போனது, ஒவ்வொரு மாலையும் அவர் தன் ஆழமான கிணற்றிலிருந்து வாளி வாளியாகத் தண்ணீர் இறைக்க வேண்டியிருந்தது. “ஐயோ, என் பாவம் கைகள்!” என்று பெருமூச்சு விட்டார்.

むかし むかし、ヴィジャヤナガラという くにに、おうさまの きゅうでんで いちばん かしこい テナリ・ラーマンが すんでいました。

ある なつ、あめが まったく ふりませんでした。テナリの にわは からからに かわいて しおれてしまい、まいばん テナリは ふかい いどから バケツで なんども なんども みずを くみあげなければ なりませんでした。「ああ、かわいそうな わたしの うで!」と ためいきを つきました。

One night, as Tenali walked in his garden, he spotted something in the bushes — two pairs of eyes, and the tips of two pairs of shoes. Thieves!

Tenali did not shout. He smiled to himself, went inside, and said loudly to his wife, “My dear, there are so many robbers about. Let’s put all our gold and jewels in the big wooden box and drop it down the well, where nobody will find it!”

एक रात, जब तेनाली अपने बगीचे में टहल रहे थे, उन्हें झाड़ियों में कुछ दिखा — दो जोड़ी आँखें, और दो जोड़ी जूतों की नोकें। चोर!

तेनाली चिल्लाए नहीं। वे मन ही मन मुस्कुराए, अंदर गए, और अपनी पत्नी से ज़ोर से बोले, “प्रिये, आजकल बहुत चोर घूम रहे हैं। चलो, अपना सारा सोना और गहने बड़े लकड़ी के संदूक में रखकर कुएँ में डाल दें, जहाँ कोई उन्हें ढूँढ नहीं पाएगा!”

ଦିନେ ରାତିରେ, ତେନାଲି ତାଙ୍କ ବଗିଚାରେ ବୁଲୁଥିବା ବେଳେ ବୁଦା ଭିତରେ କିଛି ଦେଖିଲେ — ଦୁଇ ଯୋଡ଼ା ଆଖି, ଆଉ ଦୁଇ ଯୋଡ଼ା ଜୋତାର ଅଗ। ଚୋର!

ତେନାଲି ପାଟି କଲେ ନାହିଁ। ସେ ମନେ ମନେ ହସିଲେ, ଭିତରକୁ ଗଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଜୋରରେ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟେ, ଆଜିକାଲି ବହୁତ ଡକାୟତ ବୁଲୁଛନ୍ତି। ଆସ, ଆମର ସବୁ ସୁନା ଆଉ ଗହଣା ବଡ଼ କାଠ ପେଡ଼ିରେ ରଖି କୂଅରେ ପକାଇଦେବା, ଯେଉଁଠି କେହି ଖୋଜିପାଇବେ ନାହିଁ!”

ఒక రాత్రి తెనాలి తన తోటలో నడుస్తుండగా, పొదల్లో ఏదో కనిపించింది — రెండు జతల కళ్ళు, రెండు జతల చెప్పుల కొనలు. దొంగలు!

తెనాలి అరవలేదు. మనసులో నవ్వుకుని, లోపలికి వెళ్ళి, తన భార్యతో గట్టిగా అన్నాడు, “ప్రియా, ఈ మధ్య దొంగలు చాలా తిరుగుతున్నారు. మన బంగారం, నగలు అన్నీ పెద్ద చెక్క పెట్టెలో పెట్టి బావిలో పడేద్దాం, అక్కడ ఎవరూ కనిపెట్టలేరు!”

ஒரு இரவு, தெனாலி தன் தோட்டத்தில் நடந்தபோது, புதர்களுக்குள் ஏதோ தெரிந்தது — இரண்டு ஜோடிக் கண்கள், இரண்டு ஜோடிச் செருப்புகளின் நுனிகள். திருடர்கள்!

தெனாலி கத்தவில்லை. தனக்குள் புன்னகைத்து, உள்ளே சென்று, தன் மனைவியிடம் சத்தமாகச் சொன்னார், “அன்பே, இப்போதெல்லாம் நிறைய கொள்ளைக்காரர்கள் சுற்றுகிறார்கள். நம் தங்கம், நகைகள் எல்லாவற்றையும் பெரிய மரப்பெட்டியில் வைத்துக் கிணற்றில் போட்டுவிடுவோம், அங்கே யாரும் கண்டுபிடிக்க மாட்டார்கள்!”

ある よる、テナリが にわを あるいていると、しげみの なかに なにかが みえました。ふたくみの め、そして ふたくみの くつの さき。どろぼうです!

テナリは さけびませんでした。こころの なかで にやりと わらって いえに はいり、おくさんに おおきな こえで いいました。「おまえ、このごろ どろぼうが たくさん いるそうだ。きんや ほうせきを ぜんぶ おおきな きの はこに いれて、いどに しずめて しまおう。そこなら だれにも みつからない!」

His wife understood at once. Together they filled the box with heavy stones, carried it out, and — SPLASH! — dropped it down the well. Then they went to bed.

The moment the house was dark, the thieves crept out. They lowered the bucket and pulled up water. Then more water. Then MORE water. They poured it all over the garden to empty the well and reach the box.

All night long they pulled and poured, until the sky turned pink.

उनकी पत्नी तुरंत समझ गईं। दोनों ने मिलकर संदूक में भारी पत्थर भरे, उसे बाहर ले गए, और — छपाक! — कुएँ में डाल दिया। फिर वे सोने चले गए।

जैसे ही घर में अँधेरा हुआ, चोर दबे पाँव बाहर निकले। उन्होंने बाल्टी नीचे डाली और पानी खींचा। फिर और पानी। फिर और ज़्यादा पानी। कुएँ को ख़ाली करके संदूक तक पहुँचने के लिए उन्होंने सारा पानी बगीचे में उँडेल दिया।

सारी रात वे खींचते रहे और उँडेलते रहे, जब तक आसमान गुलाबी नहीं हो गया।

ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବୁଝିଗଲେ। ଦୁହେଁ ମିଶି ପେଡ଼ିରେ ଭାରି ପଥର ଭରିଲେ, ତାକୁ ବାହାରକୁ ନେଲେ, ଆଉ — ଛପାକ୍! — କୂଅରେ ପକାଇଦେଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ଶୋଇବାକୁ ଗଲେ।

ଘର ଅନ୍ଧାର ହେବା ମାତ୍ରେ ଚୋରମାନେ ଚୁପଚାପ୍ ବାହାରି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ବାଲ୍ଟି ତଳକୁ ପକାଇ ପାଣି ଟାଣିଲେ। ତା’ପରେ ଆହୁରି ପାଣି। ତା’ପରେ ଆହୁରି ଅଧିକ ପାଣି। କୂଅ ଖାଲି କରି ପେଡ଼ି ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ସବୁ ପାଣି ବଗିଚାରେ ଢାଳିଦେଲେ।

ସାରା ରାତି ସେମାନେ ଟାଣିଲେ ଆଉ ଢାଳିଲେ, ଯେଯାଏଁ ଆକାଶ ଗୋଲାପୀ ହୋଇଗଲା।

అతని భార్య వెంటనే అర్థం చేసుకుంది. ఇద్దరూ కలిసి పెట్టెను బరువైన రాళ్ళతో నింపి, బయటికి మోసుకెళ్ళి — బుడుంగ్! — బావిలో పడేశారు. తర్వాత నిద్రపోవడానికి వెళ్ళారు.

ఇంట్లో చీకటి పడగానే, దొంగలు మెల్లగా బయటికి వచ్చారు. బొక్కెనను కిందికి దించి నీళ్ళు తోడారు. తర్వాత ఇంకా నీళ్ళు. తర్వాత ఇంకా ఎక్కువ నీళ్ళు. బావిని ఖాళీ చేసి పెట్టెను చేరుకోవడానికి ఆ నీళ్ళన్నీ తోటలో పోశారు.

రాత్రంతా వాళ్ళు తోడుతూనే, పోస్తూనే ఉన్నారు, ఆకాశం గులాబీ రంగులోకి మారే వరకు.

அவர் மனைவி உடனே புரிந்துகொண்டார். இருவரும் சேர்ந்து பெட்டியைக் கனமான கற்களால் நிரப்பி, வெளியே தூக்கிச் சென்று — தொபுக்கடீர்! — கிணற்றில் போட்டார்கள். பிறகு தூங்கச் சென்றார்கள்.

வீடு இருண்டதும், திருடர்கள் பதுங்கி வெளியே வந்தார்கள். வாளியைக் கீழே இறக்கித் தண்ணீர் இறைத்தார்கள். பிறகு இன்னும் தண்ணீர். பிறகு இன்னும் அதிகத் தண்ணீர். கிணற்றைக் காலி செய்து பெட்டியை அடைய, அந்தத் தண்ணீர் முழுவதையும் தோட்டத்தில் ஊற்றினார்கள்.

இரவு முழுவதும் அவர்கள் இறைத்தும் ஊற்றியும் கொண்டிருந்தார்கள், வானம் இளஞ்சிவப்பாக மாறும் வரை.

おくさんは すぐに わかりました。ふたりで はこに おもい いしを つめて、そとへ はこび — ザブン! — いどに おとしました。それから ねむりに いきました。

いえが まっくらに なった とたん、どろぼうたちが こっそり でてきました。バケツを おろして みずを くみました。また みず。もっと もっと みず。いどを からっぽに して はこに とどこうと、くんだ みずを ぜんぶ にわに まきました。

ひとばんじゅう、どろぼうたちは くんでは まき、くんでは まき、そらが ももいろに なるまで つづけました。

Just as they finally reached the box, Tenali Raman stepped out, stretching and yawning. “Good morning, my friends! Thank you for watering my garden. It hasn’t looked this happy all summer!”

The thieves looked at the box of stones, then at the clever man, and ran away as fast as their tired legs could carry them.

Tenali laughed, and all around him the flowers lifted their heads in the morning sun.

जैसे ही वे आख़िरकार संदूक तक पहुँचे, तेनालीराम अँगड़ाई और जम्हाई लेते हुए बाहर आए। “सुप्रभात, मेरे दोस्तो! मेरे बगीचे को पानी देने के लिए धन्यवाद। पूरी गर्मी में यह इतना खुश नहीं दिखा!”

चोरों ने पत्थरों वाले संदूक को देखा, फिर उस चतुर आदमी को, और अपने थके पैरों से जितना तेज़ भाग सकते थे, भाग गए।

तेनाली हँस पड़े, और उनके चारों ओर फूलों ने सुबह की धूप में अपने सिर उठा लिए।

ସେମାନେ ଶେଷରେ ପେଡ଼ି ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ରେ, ତେନାଲି ରାମନ୍ ଦେହ ମୋଡ଼ି ଆଉ ହାଇ ମାରି ବାହାରକୁ ଆସିଲେ। “ସୁପ୍ରଭାତ, ମୋ ସାଙ୍ଗମାନେ! ମୋ ବଗିଚାରେ ପାଣି ଦେଇଥିବାରୁ ଧନ୍ୟବାଦ। ସାରା ଖରାଦିନରେ ଏହା ଏତେ ଖୁସି ଦେଖାଯାଇନଥିଲା!”

ଚୋରମାନେ ପଥର ଭରା ପେଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ତା’ପରେ ସେହି ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ କ୍ଳାନ୍ତ ଗୋଡ଼ ଯେତେ ଜୋରରେ ଦୌଡ଼ିପାରେ ସେତେ ଜୋରରେ ପଳାଇଗଲେ।

ତେନାଲି ହସିଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ଚାରିପଟେ ଫୁଲମାନେ ସକାଳ ଖରାରେ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିଲେ।

చివరికి వాళ్ళు పెట్టెను చేరుకోగానే, తెనాలి రామకృష్ణ ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ, ఆవలిస్తూ బయటికి వచ్చాడు. “శుభోదయం, మిత్రులారా! నా తోటకు నీళ్ళు పోసినందుకు ధన్యవాదాలు. వేసవి మొత్తంలో ఇది ఇంత సంతోషంగా కనిపించలేదు!”

దొంగలు రాళ్ళ పెట్టెను చూశారు, తర్వాత ఆ తెలివైన మనిషిని చూశారు, అలసిన కాళ్ళు ఎంత వేగంగా పరిగెత్తగలవో అంత వేగంగా పారిపోయారు.

తెనాలి నవ్వాడు, అతని చుట్టూ పువ్వులు ఉదయపు ఎండలో తలలెత్తాయి.

கடைசியில் அவர்கள் பெட்டியை அடைந்தபோது, தெனாலி ராமன் சோம்பல் முறித்துக் கொட்டாவி விட்டபடி வெளியே வந்தார். “காலை வணக்கம், நண்பர்களே! என் தோட்டத்துக்குத் தண்ணீர் ஊற்றியதற்கு நன்றி. கோடை முழுவதும் இது இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாகத் தெரிந்ததே இல்லை!”

திருடர்கள் கற்கள் நிறைந்த பெட்டியைப் பார்த்தார்கள், பிறகு அந்தப் புத்திசாலி மனிதரைப் பார்த்தார்கள், களைத்த கால்கள் எவ்வளவு வேகமாக ஓட முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாக ஓடிவிட்டார்கள்.

தெனாலி சிரித்தார், அவரைச் சுற்றி பூக்கள் காலை வெயிலில் தலை நிமிர்த்தின.

やっと はこに とどいた ちょうど その とき、テナリ・ラーマンが のびを して あくびを しながら でてきました。「おはよう、みなさん! にわに みずを まいて くれて ありがとう。なつじゅうで いちばん うれしそうな にわに なったよ!」

どろぼうたちは いしの はこを みて、それから かしこい テナリを みて、つかれた あしで できる かぎり はやく にげていきました。

テナリは わらいました。まわりでは はなたちが、あさの ひかりの なかで かおを あげていました。