Pip the hedgehog lived at the edge of Willow Wood, in a cozy burrow under the roots of an old oak tree.

Every night before bed, Pip climbed the little hill outside and said goodnight to the stars. “Goodnight, big star. Goodnight, small star. Goodnight, wiggly star,” Pip whispered, one by one.

But one night, something was different. Down in the long grass, something was twinkling.

झाऊ चूहा पिप विलो वन के किनारे, एक पुराने बलूत के पेड़ की जड़ों के नीचे, एक आरामदायक बिल में रहता था।

हर रात सोने से पहले पिप बाहर की छोटी पहाड़ी पर चढ़ता और तारों को शुभ रात्रि कहता। “शुभ रात्रि, बड़े तारे। शुभ रात्रि, छोटे तारे। शुभ रात्रि, टिमटिमाते तारे,” पिप एक-एक करके फुसफुसाता।

पर एक रात कुछ अलग था। नीचे लंबी घास में कुछ टिमटिमा रहा था।

କଣ୍ଟା ମୂଷା ପିପ୍ ୱିଲୋ ବଣର ଧାରରେ, ଏକ ପୁରୁଣା ଓକ୍ ଗଛର ମୂଳ ତଳେ, ଗୋଟିଏ ଆରାମଦାୟକ ଗାତରେ ରହୁଥିଲା।

ପ୍ରତି ରାତିରେ ଶୋଇବା ଆଗରୁ ପିପ୍ ବାହାରର ଛୋଟ ଟିଲା ଉପରକୁ ଚଢ଼ି ତାରାମାନଙ୍କୁ ଶୁଭରାତ୍ରି କହୁଥିଲା। “ଶୁଭରାତ୍ରି, ବଡ଼ ତାରା। ଶୁଭରାତ୍ରି, ଛୋଟ ତାରା। ଶୁଭରାତ୍ରି, ଝିକିମିକି ତାରା,” ପିପ୍ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କରି ଫୁସଫୁସ କରି କହୁଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ଦିନେ ରାତିରେ କିଛି ଅଲଗା ଥିଲା। ତଳେ ଲମ୍ବା ଘାସ ଭିତରେ କିଛି ଝିକିମିକି କରୁଥିଲା।

ముళ్ళపంది పిప్ విల్లో అడవి అంచున, ఒక పాత ఓక్ చెట్టు వేళ్ళ కింద, ఒక హాయైన బొరియలో ఉండేది.

ప్రతి రాత్రి పడుకునే ముందు పిప్ బయట ఉన్న చిన్న గుట్ట ఎక్కి నక్షత్రాలకు శుభరాత్రి చెప్పేది. “శుభరాత్రి, పెద్ద నక్షత్రమా. శుభరాత్రి, చిన్న నక్షత్రమా. శుభరాత్రి, మిణుకు నక్షత్రమా,” అని పిప్ ఒక్కొక్కదానికి గుసగుసగా చెప్పేది.

కానీ ఒక రాత్రి ఏదో వేరుగా ఉంది. కింద పొడవైన గడ్డిలో ఏదో మిణుకుమిణుకుమంటోంది.

பிப் என்ற முள்ளம்பன்றி வில்லோ காட்டின் ஓரத்தில், ஒரு பழைய ஓக் மரத்தின் வேர்களுக்குக் கீழே ஒரு கதகதப்பான வளையில் வாழ்ந்தது.

ஒவ்வொரு இரவும் தூங்கும் முன், பிப் வெளியே இருந்த சிறிய குன்றின் மேல் ஏறி நட்சத்திரங்களுக்கு இரவு வணக்கம் சொல்லும். “இரவு வணக்கம், பெரிய நட்சத்திரமே. இரவு வணக்கம், சின்ன நட்சத்திரமே. இரவு வணக்கம், நெளிநெளி நட்சத்திரமே,” என்று பிப் ஒவ்வொன்றாக மெதுவாகச் சொல்லும்.

ஆனால் ஒரு இரவு, ஏதோ வித்தியாசமாக இருந்தது. கீழே உயரமான புல்லுக்குள், ஏதோ ஒன்று மின்னிக்கொண்டிருந்தது.

ハリネズミの ピップは、ヤナギの もりの はずれ、ふるい カシの きの ねっこの したの あたたかい あなに すんでいました。

まいばん ねる まえに、ピップは そとの ちいさな おかに のぼって、ほしたちに おやすみを いいました。「おやすみ、おおきな ほし。おやすみ、ちいさな ほし。おやすみ、くねくね ほし」と、ピップは ひとつずつ ささやきました。

でも ある よる、なにかが いつもと ちがいました。ながい くさの なかで、なにかが きらきら ひかっていたのです。

Pip tiptoed closer. There, curled up between two daisies, was a tiny star. It was no bigger than an acorn, and it was crying soft, silvery tears.

“Hello,” said Pip gently. “Are you all right?”

“I fell out of the sky,” sniffled the little star. “I was playing tag with the comets, and I slipped. Now I can’t find my way home.”

पिप दबे पाँव पास गया। वहाँ, दो डेज़ी फूलों के बीच सिमटा, एक नन्हा तारा था। वह एक बलूत के फल से बड़ा नहीं था, और धीमे-धीमे चाँदी जैसे आँसू रो रहा था।

“नमस्ते,” पिप ने प्यार से कहा। “तुम ठीक तो हो?”

“मैं आसमान से गिर गया,” नन्हे तारे ने सुबकते हुए कहा। “मैं पुच्छल तारों के साथ पकड़म-पकड़ाई खेल रहा था, और फिसल गया। अब मुझे घर का रास्ता नहीं मिल रहा।”

ପିପ୍ ପାଦ ଟିପି ଟିପି ପାଖକୁ ଗଲା। ସେଠି, ଦୁଇଟି ଡେଜି ଫୁଲ ମଝିରେ ଜାକିହୋଇ, ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ତାରା ଥିଲା। ସେ ଗୋଟିଏ ଓକ୍ ମଞ୍ଜିଠୁ ବଡ଼ ନ ଥିଲା, ଆଉ ଧୀରେ ଧୀରେ ରୂପା ପରି ଲୁହ ଢାଳି କାନ୍ଦୁଥିଲା।

“ନମସ୍କାର,” ପିପ୍ କୋମଳ ସ୍ୱରରେ କହିଲା। “ତୁମେ ଠିକ୍ ଅଛ ତ?”

“ମୁଁ ଆକାଶରୁ ଖସିପଡ଼ିଲି,” ଛୋଟ ତାରାଟି ସୁଁ ସୁଁ ହୋଇ କହିଲା। “ମୁଁ ଧୂମକେତୁମାନଙ୍କ ସହ ଛୁଆଁଛୁଇଁ ଖେଳୁଥିଲି, ଆଉ ଖସିଗଲି। ଏବେ ମୋତେ ଘର ବାଟ ମିଳୁନାହିଁ।”

పిప్ మునివేళ్ళ మీద మెల్లగా దగ్గరికి వెళ్ళింది. అక్కడ, రెండు డెయిజీ పువ్వుల మధ్య ముడుచుకుని, ఒక చిన్ని నక్షత్రం ఉంది. అది ఓక్ కాయ కంటే పెద్దగా లేదు, మెల్లగా వెండి లాంటి కన్నీళ్ళు కారుస్తూ ఏడుస్తోంది.

“హలో,” పిప్ మృదువుగా అంది. “నువ్వు బాగానే ఉన్నావా?”

“నేను ఆకాశం నుంచి పడిపోయాను,” అని చిన్ని నక్షత్రం వెక్కుతూ చెప్పింది. “తోకచుక్కలతో పట్టుకునే ఆట ఆడుతుంటే జారిపోయాను. ఇప్పుడు ఇంటికి దారి దొరకడం లేదు.”

பிப் மெல்ல மெல்ல அருகில் சென்றது. அங்கே, இரண்டு டெய்சி பூக்களுக்கு நடுவே சுருண்டு படுத்திருந்தது ஒரு குட்டி நட்சத்திரம். அது ஒரு ஓக் கொட்டையை விடப் பெரிதாக இல்லை, மென்மையான வெள்ளி நிறக் கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டிருந்தது.

“வணக்கம்,” என்று பிப் மென்மையாகச் சொன்னது. “உனக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே?”

“நான் வானத்திலிருந்து கீழே விழுந்துவிட்டேன்,” என்று குட்டி நட்சத்திரம் விசும்பியது. “வால் நட்சத்திரங்களோடு தொட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன், வழுக்கி விழுந்துவிட்டேன். இப்போது வீட்டுக்குப் போகும் வழி தெரியவில்லை.”

ピップは そっと ちかづきました。すると、ふたつの ひなぎくの あいだに、ちいさな ほしが まるくなっていました。どんぐりくらいの おおきさで、やわらかい ぎんいろの なみだを ながして ないていました。

「こんにちは」と ピップは やさしく いいました。「だいじょうぶ?」

「そらから おちちゃったの」と ちいさな ほしは しくしく いいました。「ほうきぼしたちと おにごっこを していたら、すべって しまったの。いまは おうちへの みちが わからないの」

Pip thought very hard. Hedgehogs can’t fly. But hedgehogs can climb.

“Come with me,” said Pip. “I know the tallest place in all of Willow Wood.”

Pip carried the little star carefully, so its light wouldn’t get prickled. Together they climbed up, up, up the old oak tree — past the sleeping owl, past the squirrel’s nest, all the way to the very top branch.

पिप ने बहुत सोचा। झाऊ चूहे उड़ नहीं सकते। पर झाऊ चूहे चढ़ सकते हैं।

“मेरे साथ चलो,” पिप ने कहा। “मुझे पूरे विलो वन की सबसे ऊँची जगह पता है।”

पिप ने नन्हे तारे को ध्यान से उठाया, ताकि उसकी रोशनी को काँटे न चुभें। दोनों मिलकर पुराने बलूत के पेड़ पर ऊपर, ऊपर, और ऊपर चढ़े — सोते उल्लू के पास से, गिलहरी के घोंसले के पास से, सबसे ऊपर वाली डाल तक।

ପିପ୍ ବହୁତ ଭାବିଲା। କଣ୍ଟା ମୂଷା ଉଡ଼ିପାରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ କଣ୍ଟା ମୂଷା ଚଢ଼ିପାରେ।

“ମୋ ସହ ଆସ,” ପିପ୍ କହିଲା। “ମୁଁ ପୂରା ୱିଲୋ ବଣର ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଜାଗା ଜାଣେ।”

ପିପ୍ ଛୋଟ ତାରାଟିକୁ ଯତ୍ନରେ ଧରିଲା, ଯେମିତି ତା’ ଆଲୁଅକୁ କଣ୍ଟା ନ ଫୁଟେ। ଦୁହେଁ ମିଶି ପୁରୁଣା ଓକ୍ ଗଛରେ ଉପରକୁ, ଉପରକୁ, ଆହୁରି ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ — ଶୋଇଥିବା ପେଚା ପାଖ ଦେଇ, ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମୂଷାର ବସା ପାଖ ଦେଇ, ଏକଦମ୍ ଉପର ଡାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

పిప్ బాగా ఆలోచించింది. ముళ్ళపందులు ఎగరలేవు. కానీ ముళ్ళపందులు ఎక్కగలవు.

“నాతో రా,” అంది పిప్. “విల్లో అడవి మొత్తంలో అన్నిటికంటే ఎత్తైన చోటు నాకు తెలుసు.”

దాని వెలుగుకు ముళ్ళు గుచ్చుకోకుండా పిప్ చిన్ని నక్షత్రాన్ని జాగ్రత్తగా పట్టుకుంది. ఇద్దరూ కలిసి పాత ఓక్ చెట్టు మీదకు పైకి, పైకి, ఇంకా పైకి ఎక్కారు — నిద్రపోతున్న గుడ్లగూబను దాటి, ఉడుత గూడును దాటి, అన్నిటికంటే పై కొమ్మ దాకా.

பிப் நன்றாக யோசித்தது. முள்ளம்பன்றிகளால் பறக்க முடியாது. ஆனால் முள்ளம்பன்றிகளால் ஏற முடியும்.

“என்னுடன் வா,” என்றது பிப். “வில்லோ காட்டிலேயே மிக உயரமான இடம் எனக்குத் தெரியும்.”

அதன் ஒளி முள்ளில் குத்தாமல் இருக்க, பிப் குட்டி நட்சத்திரத்தைக் கவனமாகத் தூக்கிக்கொண்டது. இருவரும் சேர்ந்து பழைய ஓக் மரத்தின் மேலே, மேலே, மேலே ஏறினார்கள் — தூங்கும் ஆந்தையைத் தாண்டி, அணிலின் கூட்டைத் தாண்டி, உச்சியில் இருந்த கிளை வரை.

ピップは いっしょうけんめい かんがえました。ハリネズミは とべません。でも、ハリネズミは のぼる ことが できます。

「いっしょに おいで」と ピップは いいました。「ヤナギの もりで いちばん たかい ばしょを しっているんだ」

ピップは ほしの ひかりが はりで チクッと しないように、ちいさな ほしを そっと かかえました。ふたりは ふるい カシの きを うえへ、うえへ、うえへと のぼりました。ねむっている フクロウの よこを とおり、リスの すの よこを とおり、いちばん うえの えだまで。

From the top of the tree, the sky felt close enough to touch. Pip held the little star up high.

“Ready?” asked Pip. “One… two… THREE!”

With a twinkly giggle, the little star leapt up and floated back into the sky, right between the big star and the wiggly star.

That night, when Pip said goodnight, one tiny star twinkled extra bright. “Goodnight, little star,” Pip whispered. And Pip’s heart felt warm and glowy all the way to bed.

पेड़ की चोटी से आसमान इतना पास लग रहा था कि जैसे छू लें। पिप ने नन्हे तारे को ऊँचा उठाया।

“तैयार?” पिप ने पूछा। “एक… दो… तीन!”

एक टिमटिमाती हँसी के साथ नन्हा तारा उछला और तैरता हुआ वापस आसमान में चला गया, ठीक बड़े तारे और टिमटिमाते तारे के बीच।

उस रात जब पिप ने शुभ रात्रि कहा, तो एक नन्हा तारा और भी ज़्यादा चमक उठा। “शुभ रात्रि, नन्हे तारे,” पिप ने फुसफुसाया। और बिस्तर तक जाते-जाते पिप का दिल गरम और जगमगाता रहा।

ଗଛ ଉପରୁ ଆକାଶ ଏତେ ପାଖ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଛୁଇଁ ହୋଇଯିବ। ପିପ୍ ଛୋଟ ତାରାଟିକୁ ଉଚ୍ଚରେ ଟେକି ଧରିଲା।

“ପ୍ରସ୍ତୁତ?” ପିପ୍ ପଚାରିଲା। “ଏକ… ଦୁଇ… ତିନି!”

ଝିକିମିକି ହସ ସହ ଛୋଟ ତାରାଟି ଡେଇଁଲା ଏବଂ ଭାସି ଭାସି ଆକାଶକୁ ଫେରିଗଲା, ଠିକ୍ ବଡ଼ ତାରା ଓ ଝିକିମିକି ତାରା ମଝିରେ।

ସେଦିନ ରାତିରେ ପିପ୍ ଶୁଭରାତ୍ରି କହିବା ବେଳେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ତାରା ଆହୁରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଝଲସିଲା। “ଶୁଭରାତ୍ରି, ଛୋଟ ତାରା,” ପିପ୍ ଫୁସଫୁସ କଲା। ଆଉ ବିଛଣା ଯାଏଁ ପିପ୍‌ର ହୃଦୟ ଉଷୁମ ଓ ଝଲମଲ ଲାଗୁଥିଲା।

చెట్టు చివర నుంచి ఆకాశం చేతికి అందేంత దగ్గరగా అనిపించింది. పిప్ చిన్ని నక్షత్రాన్ని పైకి ఎత్తి పట్టుకుంది.

“సిద్ధమా?” అని పిప్ అడిగింది. “ఒకటి… రెండు… మూడు!”

మిణుకుమనే నవ్వుతో చిన్ని నక్షత్రం ఎగిరి, తేలుతూ తిరిగి ఆకాశంలోకి వెళ్ళింది — సరిగ్గా పెద్ద నక్షత్రానికీ మిణుకు నక్షత్రానికీ మధ్యలోకి.

ఆ రాత్రి పిప్ శుభరాత్రి చెప్పినప్పుడు, ఒక చిన్ని నక్షత్రం మరింత ప్రకాశంగా మెరిసింది. “శుభరాత్రి, చిన్ని నక్షత్రమా,” అని పిప్ గుసగుసలాడింది. పడుకునేదాకా పిప్ గుండె వెచ్చగా, వెలుగుతూ ఉంది.

மரத்தின் உச்சியிலிருந்து பார்த்தபோது, வானம் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் இருப்பது போலத் தோன்றியது. பிப் குட்டி நட்சத்திரத்தை உயரே தூக்கிப் பிடித்தது.

“தயாரா?” என்று பிப் கேட்டது. “ஒன்று… இரண்டு… மூன்று!”

மின்னும் சிரிப்போடு, குட்டி நட்சத்திரம் மேலே துள்ளி, மீண்டும் வானத்துக்குள் மிதந்து சென்றது — சரியாகப் பெரிய நட்சத்திரத்துக்கும் நெளிநெளி நட்சத்திரத்துக்கும் நடுவே.

அன்று இரவு பிப் இரவு வணக்கம் சொன்னபோது, ஒரு குட்டி நட்சத்திரம் இன்னும் பிரகாசமாக மின்னியது. “இரவு வணக்கம், குட்டி நட்சத்திரமே,” என்று பிப் மெதுவாகச் சொன்னது. படுக்கைக்குப் போகும் வரை பிப்பின் இதயம் கதகதப்பாகவும் ஒளிர்வாகவும் இருந்தது.

きの てっぺんからは、そらに てが とどきそうでした。ピップは ちいさな ほしを たかく もちあげました。

「いい?」と ピップは ききました。「いち… に… さん!」

きらきら わらいながら、ちいさな ほしは ぴょんと とびあがり、そらへ ふわふわ かえっていきました。ちょうど おおきな ほしと くねくね ほしの あいだに。

その よる、ピップが おやすみを いうと、ちいさな ほしが ひとつ、いつもより あかるく きらりと ひかりました。「おやすみ、ちいさな ほし」と ピップは ささやきました。そして ピップの こころは、ベッドに はいるまで ずっと ぽかぽかと ひかっていました。