“Let’s go berry picking today!” exclaimed Mutki, her trunk waving happily. Puchki trumpeted with excitement, imagining baskets full of juicy red berries.

Bumpy smiled, “A wonderful idea, dear! We’ll find the sweetest ones in the Sunny Meadow.” Muchki bounced on her little feet, eager to start their adventure.

They gathered their empty baskets, ready for a fun day in the forest. The sun was warm, and the air was fresh.

“चलो आज बेर तोड़ने चलें!” मुटकी ने ख़ुशी से अपनी सूँड़ हिलाते हुए कहा। पुचकी जोश से चिंघाड़ी; वह रसीले लाल बेरों से भरी टोकरियों के सपने देखने लगी।

बम्पी मुस्कुराए, “बढ़िया उपाय, प्यारी! हम धूप वाले मैदान में सबसे मीठे बेर ढूँढ़ेंगे।” मुचकी अपने छोटे पैरों पर उछलने लगी, अपनी सैर शुरू करने को बेताब।

उन्होंने अपनी ख़ाली टोकरियाँ उठाईं, जंगल में एक मज़ेदार दिन के लिए तैयार। धूप गुनगुनी थी और हवा ताज़ी।

“ଚାଲ ଆଜି ବରକୋଳି ତୋଳିବାକୁ ଯିବା!” ମୁଟକି ଖୁସିରେ ଶୁଣ୍ଢ ହଲାଇ କହିଲେ। ପୁଚକି ଉତ୍ସାହରେ ଚିତ୍କାର କଲା; ସେ ରସିଆ ନାଲି ବରକୋଳିରେ ଭରା ଟୋକେଇର କଳ୍ପନା କଲା।

ବମ୍ପି ହସିଲେ, “ବହୁତ ଭଲ କଥା, ପ୍ରିୟେ! ଆମେ ଖରାଳିଆ ପଡ଼ିଆରେ ସବୁଠୁ ମିଠା ବରକୋଳି ଖୋଜିବା।” ମୁଚକି ତା’ ଛୋଟ ଗୋଡ଼ରେ ଡେଇଁଲା, ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଅଧୀର।

ସେମାନେ ଖାଲି ଟୋକେଇ ନେଲେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ମଜାଦାର ଦିନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଖରା ଉଷୁମ ଥିଲା, ପବନ ସତେଜ।

“ఈ రోజు బెర్రీలు కోయడానికి వెళ్దాం!” అని ముట్కీ సంతోషంగా తొండం ఊపుతూ అంది. రసమైన ఎర్ర బెర్రీలతో నిండిన బుట్టలను ఊహించుకుంటూ పుచ్కీ ఉత్సాహంగా ఘీంకరించింది.

బంపీ నవ్వాడు, “చక్కని ఆలోచన, ప్రియా! ఎండ మైదానంలో అతి తియ్యనివి వెతుకుదాం.” తమ సాహసం మొదలుపెట్టాలనే ఆత్రంతో ముచ్కీ తన చిన్ని కాళ్ళ మీద ఎగిరింది.

వాళ్ళు ఖాళీ బుట్టలు తీసుకుని, అడవిలో సరదా రోజుకు సిద్ధమయ్యారు. ఎండ వెచ్చగా ఉంది, గాలి తాజాగా ఉంది.

“இன்று பெர்ரி பறிக்கப் போகலாம்!” என்று முட்கி மகிழ்ச்சியாகத் தும்பிக்கையை ஆட்டியபடி சொன்னாள். சாறுள்ள சிவப்பு பெர்ரிகள் நிறைந்த கூடைகளைக் கற்பனை செய்து புச்கி உற்சாகமாகப் பிளிறினாள்.

பம்பி புன்னகைத்தார், “அருமையான யோசனை, அன்பே! வெயில் புல்வெளியில் மிக இனிப்பானவற்றைத் தேடுவோம்.” தங்கள் சாகசத்தைத் தொடங்கும் ஆவலில் முச்கி தன் சின்னக் கால்களில் துள்ளினாள்.

அவர்கள் காலிக் கூடைகளை எடுத்துக்கொண்டு, காட்டில் ஒரு வேடிக்கையான நாளுக்குத் தயாரானார்கள். வெயில் இதமாக இருந்தது, காற்று புத்துணர்ச்சியாக இருந்தது.

「きょうは きのみを つみに いきましょう！」と ムトキが うれしそうに はなを ふって いいました。プチキは わくわくして パオーンと なき、あかくて みずみずしい きのみで いっぱいの かごを おもいうかべました。

バンピーは にっこりしました。「それは すてきだね！ ひなたの のはらで いちばん あまいのを さがそう」 ムチキは ちいさな あしで ぴょんぴょん はねて、はやく ぼうけんを はじめたくて たまりません。

みんなは からっぽの かごを もって、もりでの たのしい いちにちに でかけました。おひさまは ぽかぽかで、くうきは さわやかでした。

Deep in the forest, among tall trees and rustling leaves, Muchki spotted something special. Hidden beneath a large fern was a patch of the plumpest, reddest berries she had ever seen!

“Oh!” she whispered, her eyes wide. She quietly began to gather the berries into her small basket, hoping no one else would notice her secret treasure.

She wanted all these perfect berries for herself. Her little trunk carefully plucked each one, trying to be very quick and quiet.

जंगल के अंदर, ऊँचे पेड़ों और सरसराते पत्तों के बीच, मुचकी को कुछ ख़ास दिखा। एक बड़े फ़र्न के नीचे छिपी थी सबसे मोटे, सबसे लाल बेरों की एक झाड़ी, जैसी उसने पहले कभी नहीं देखी थी!

“ओह!” उसने आँखें फाड़कर फुसफुसाया। वह चुपचाप बेरों को अपनी छोटी टोकरी में भरने लगी, इस उम्मीद में कि किसी और को उसका छिपा ख़ज़ाना न दिखे।

उसे ये सारे बढ़िया बेर बस अपने लिए चाहिए थे। उसकी छोटी सूँड़ ध्यान से एक-एक बेर तोड़ रही थी, जल्दी-जल्दी और चुपचाप।

ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ, ଉଚ୍ଚ ଗଛ ଓ ସରସର ପତ୍ର ମଝିରେ, ମୁଚକି କିଛି ବିଶେଷ ଦେଖିଲା। ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଫର୍ନ ତଳେ ଲୁଚିଥିଲା ସବୁଠୁ ମୋଟା, ସବୁଠୁ ନାଲି ବରକୋଳିର ଏକ ଗୁଚ୍ଛ, ଯାହା ସେ ଆଗରୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲା!

“ଓହୋ!” ସେ ଆଖି ବଡ଼ କରି ଫୁସଫୁସ କଲା। ସେ ଚୁପଚାପ ବରକୋଳିଗୁଡ଼ିକ ତା’ ଛୋଟ ଟୋକେଇରେ ଭରିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଆଶା କରି ଯେ ଆଉ କେହି ତା’ ଲୁଚା ଧନ ଦେଖିବେ ନାହିଁ।

ସେ ଏହି ସବୁ ସୁନ୍ଦର ବରକୋଳି କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିଲା। ତା’ ଛୋଟ ଶୁଣ୍ଢ ଯତ୍ନରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ତୋଳୁଥିଲା, ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଓ ଚୁପଚାପ।

అడవి లోపల, ఎత్తైన చెట్లు, గలగలలాడే ఆకుల మధ్య, ముచ్కీకి ఏదో ప్రత్యేకమైనది కనిపించింది. ఒక పెద్ద ఫెర్న్ మొక్క కింద దాగి ఉంది—తను ఎప్పుడూ చూడనంత బొద్దుగా, ఎర్రగా ఉన్న బెర్రీల గుత్తి!

“ఓహ్!” అని అది కళ్ళు పెద్దవి చేసి గుసగుసలాడింది. వేరెవరూ తన రహస్య నిధిని గమనించకూడదని అనుకుంటూ, అది నిశ్శబ్దంగా బెర్రీలను తన చిన్న బుట్టలో వేసుకోసాగింది.

ఈ చక్కని బెర్రీలన్నీ తనకే కావాలని దానికి అనిపించింది. దాని చిన్ని తొండం ఒక్కొక్క బెర్రీని జాగ్రత్తగా, చాలా వేగంగా, నిశ్శబ్దంగా కోసింది.

காட்டின் உள்ளே, உயரமான மரங்களுக்கும் சலசலக்கும் இலைகளுக்கும் நடுவே, முச்கி ஏதோ சிறப்பான ஒன்றைப் பார்த்தாள். ஒரு பெரிய பெரணிச் செடிக்கு அடியில், அவள் இதுவரை பார்த்திராத மிகக் குண்டான, மிகச் சிவந்த பெர்ரிகளின் கொத்து மறைந்திருந்தது!

“ஓ!” என்று கண்களை அகல விரித்து அவள் கிசுகிசுத்தாள். தன் ரகசியப் புதையலை வேறு யாரும் கவனிக்கக் கூடாது என்று நினைத்து, அவள் அமைதியாக பெர்ரிகளைத் தன் சின்னக் கூடையில் போடத் தொடங்கினாள்.

இந்த அருமையான பெர்ரிகள் எல்லாம் தனக்கே வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள். அவளுடைய சின்னத் தும்பிக்கை ஒவ்வொன்றையும் கவனமாக, மிக வேகமாகவும் சத்தமில்லாமலும் பறித்தது.

もりの おくの、たかい きと カサカサ なる はっぱの あいだで、ムチキは とくべつな ものを みつけました。おおきな シダの したに、いままで みた ことも ない ほど まるまると して まっかな きのみが かくれて いたのです！

「わあ！」と ムチキは めを まるく して ささやきました。だれにも ひみつの たからものに きづかれないように、ムチキは そっと きのみを ちいさな かごに いれはじめました。

この すてきな きのみを、ぜんぶ じぶんだけの ものに したかったのです。ちいさな はなで ひとつずつ ていねいに、すばやく しずかに つみました。

Puchki, exploring nearby, saw Muchki’s secret berry patch. A little frown creased Puchki’s forehead. Why didn't Muchki share her discovery?

Puchki tried to find her own special spot, but the berries she found were small and sparse. She felt a little left out and sad, kicking a small pebble with her foot.

Bumpy and Mutki watched from a distance, understanding the children's feelings. They knew a gentle lesson was needed about the joy of sharing.

पास में घूम रही पुचकी ने मुचकी की छिपी बेर-झाड़ी देख ली। पुचकी के माथे पर हल्की-सी शिकन आ गई। मुचकी ने अपनी खोज क्यों नहीं बाँटी?

पुचकी ने अपनी कोई ख़ास जगह ढूँढ़ने की कोशिश की, पर उसे जो बेर मिले वे छोटे और कम थे। उसे थोड़ा अकेलापन और दुख महसूस हुआ, और उसने पैर से एक छोटा कंकड़ उछाल दिया।

बम्पी और मुटकी दूर से देख रहे थे और बच्चों की भावनाएँ समझ रहे थे। वे जानते थे कि बाँटने की खुशी के बारे में एक प्यारी-सी सीख देने का समय है।

ପାଖରେ ବୁଲୁଥିବା ପୁଚକି ମୁଚକିର ଲୁଚା ବରକୋଳି ଗୁଚ୍ଛ ଦେଖିଲା। ପୁଚକିର କପାଳରେ ଟିକିଏ କୁଞ୍ଚନ ପଡ଼ିଲା। ମୁଚକି ତା’ ଖୋଜ କାହିଁକି ବାଣ୍ଟିଲା ନାହିଁ?

ପୁଚକି ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ଜାଗା ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ପାଇଥିବା ବରକୋଳି ଛୋଟ ଓ ଅଳ୍ପ ଥିଲା। ତାକୁ ଟିକେ ଏକୁଟିଆ ଓ ଦୁଃଖ ଲାଗିଲା, ସେ ଗୋଡ଼ରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପଥର ଠେଲିଦେଲା।

ବମ୍ପି ଓ ମୁଟକି ଦୂରରୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ପିଲାମାନଙ୍କ ମନ ବୁଝୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ, ବାଣ୍ଟିବାର ଖୁସି ବିଷୟରେ ଏକ କୋମଳ ଶିକ୍ଷା ଦେବାର ସମୟ ଆସିଛି।

దగ్గర్లో తిరుగుతున్న పుచ్కీ ముచ్కీ రహస్య బెర్రీల గుత్తిని చూసింది. పుచ్కీ నుదుటి మీద చిన్న ముడత పడింది. ముచ్కీ తను కనుక్కున్నది ఎందుకు పంచుకోలేదు?

పుచ్కీ తనకంటూ ఒక ప్రత్యేకమైన చోటు వెతకడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ దానికి దొరికిన బెర్రీలు చిన్నవి, కొద్దిగా ఉన్నాయి. దానికి కొంచెం ఒంటరిగా, బాధగా అనిపించి, కాలితో ఒక చిన్న గులకరాయిని తన్నింది.

బంపీ, ముట్కీ దూరం నుంచి చూస్తూ పిల్లల మనసు అర్థం చేసుకున్నారు. పంచుకోవడంలోని ఆనందం గురించి మెల్లగా ఒక పాఠం చెప్పాల్సిన సమయం వచ్చిందని వాళ్ళకు తెలుసు.

அருகில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த புச்கி, முச்கியின் ரகசிய பெர்ரிக் கொத்தைப் பார்த்தாள். புச்கியின் நெற்றியில் ஒரு சிறு சுருக்கம் விழுந்தது. முச்கி தான் கண்டுபிடித்ததை ஏன் பகிரவில்லை?

புச்கி தனக்கென ஒரு சிறப்பு இடத்தைத் தேட முயன்றாள், ஆனால் அவளுக்குக் கிடைத்த பெர்ரிகள் சிறியதாகவும் குறைவாகவும் இருந்தன. அவளுக்குக் கொஞ்சம் தனிமையாகவும் வருத்தமாகவும் இருந்தது; காலால் ஒரு சிறு கூழாங்கல்லை உதைத்தாள்.

பம்பியும் முட்கியும் தூரத்திலிருந்து பார்த்து, குழந்தைகளின் மனதைப் புரிந்துகொண்டார்கள். பகிர்வதன் மகிழ்ச்சி பற்றி ஒரு மென்மையான பாடம் தேவை என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்தது.

ちかくを たんけん して いた プチキが、ムチキの ひみつの きのみを みつけました。プチキの おでこに ちいさな しわが よりました。どうして ムチキは おしえて くれないの？

プチキも じぶんの とくべつな ばしょを さがしましたが、みつかった きのみは ちいさくて すこししか ありません。なかまはずれの ような かなしい きもちに なって、あしで ちいさな いしを けりました。

バンピーと ムトキは とおくから みて いて、こどもたちの きもちが わかりました。わけあう よろこびに ついて、やさしく おしえる ときだと おもいました。

“Muchki,” Bumpy rumbled kindly, approaching her. “Those look like wonderful berries! Imagine how many more we could pick if we all worked together.”

Mutki added, “And how much sweeter they would taste if shared with everyone.” Muchki looked at her nearly full basket, then at Puchki's empty one.

A big smile spread across Muchki's face. “Let's share!” she trumpeted. Puchki's frown vanished, and she rushed to help.

Together, they quickly filled all the baskets. They enjoyed the berries, happy that sharing had made their special treat even better for the whole family.

“मुचकी,” बम्पी ने उसके पास आकर प्यार से गुरगुराकर कहा। “ये तो बहुत बढ़िया बेर लग रहे हैं! सोचो, अगर हम सब मिलकर तोड़ें तो कितने ज़्यादा तोड़ पाएँगे।”

मुटकी ने जोड़ा, “और सबके साथ बाँटकर खाने में ये कितने ज़्यादा मीठे लगेंगे।” मुचकी ने अपनी लगभग भरी टोकरी देखी, फिर पुचकी की ख़ाली टोकरी।

मुचकी के चेहरे पर बड़ी-सी मुस्कान फैल गई। “चलो बाँटते हैं!” वह चिंघाड़ी। पुचकी की शिकन ग़ायब हो गई, और वह मदद करने दौड़ी।

सबने मिलकर जल्दी से सारी टोकरियाँ भर लीं। उन्होंने मज़े से बेर खाए, खुश थे कि बाँटने से उनकी ख़ास दावत पूरे परिवार के लिए और भी अच्छी हो गई।

“ମୁଚକି,” ବମ୍ପି ତା’ ପାଖକୁ ଆସି ସ୍ନେହରେ ଗର୍ଜିଲେ। “ଏଗୁଡ଼ିକ ତ ଚମତ୍କାର ବରକୋଳି ଦେଖାଯାଉଛି! ଭାବ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ତୋଳିଲେ କେତେ ବେଶି ତୋଳିପାରିବା।”

ମୁଟକି କହିଲେ, “ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟି ଖାଇଲେ ଏଗୁଡ଼ିକ କେତେ ବେଶି ମିଠା ଲାଗିବ।” ମୁଚକି ତା’ ପ୍ରାୟ ଭରା ଟୋକେଇକୁ ଦେଖିଲା, ତା’ପରେ ପୁଚକିର ଖାଲି ଟୋକେଇକୁ।

ମୁଚକିର ମୁହଁରେ ବଡ଼ ହସ ଖେଳିଗଲା। “ଚାଲ ବାଣ୍ଟିବା!” ସେ ଚିତ୍କାର କଲା। ପୁଚକିର କୁଞ୍ଚନ ଉଭେଇଗଲା, ଆଉ ସେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲା।

ସମସ୍ତେ ମିଶି ଶୀଘ୍ର ସବୁ ଟୋକେଇ ଭରିଦେଲେ। ସେମାନେ ବରକୋଳି ଖାଇ ଆନନ୍ଦ କଲେ, ଖୁସି ଯେ ବାଣ୍ଟିବା ଯୋଗୁ ସେମାନଙ୍କ ବିଶେଷ ଭୋଜି ପୂରା ପରିବାର ପାଇଁ ଆହୁରି ଭଲ ହେଲା।

“ముచ్కీ,” అని బంపీ దాని దగ్గరికి వచ్చి ప్రేమగా గర్జించాడు. “ఇవి చాలా మంచి బెర్రీల్లా ఉన్నాయి! మనమంతా కలిసి కోస్తే ఇంకెన్ని కోయగలమో ఆలోచించు.”

ముట్కీ జోడించింది, “అందరితో పంచుకుంటే ఇవి ఇంకెంత తియ్యగా ఉంటాయో.” ముచ్కీ దాదాపు నిండిన తన బుట్టను చూసింది, తర్వాత పుచ్కీ ఖాళీ బుట్టను చూసింది.

ముచ్కీ ముఖం మీద పెద్ద నవ్వు విరిసింది. “పంచుకుందాం!” అని అది ఘీంకరించింది. పుచ్కీ ముడత మాయమైంది, అది సాయం చేయడానికి పరుగెత్తింది.

అందరూ కలిసి త్వరగా బుట్టలన్నీ నింపేశారు. పంచుకోవడం వల్ల తమ ప్రత్యేక విందు కుటుంబమంతటికీ ఇంకా బాగైనందుకు సంతోషిస్తూ వాళ్ళు బెర్రీలు తిన్నారు.

“முச்கி,” என்று பம்பி அவளருகே வந்து அன்பாக உறுமினார். “இவை அருமையான பெர்ரிகளாகத் தெரிகின்றன! நாம் எல்லாரும் சேர்ந்து பறித்தால் இன்னும் எத்தனை பறிக்கலாம் என்று யோசி.”

முட்கி சேர்த்துச் சொன்னாள், “எல்லாருடனும் பகிர்ந்தால் இவை இன்னும் எவ்வளவு இனிக்கும்.” முச்கி கிட்டத்தட்ட நிறைந்த தன் கூடையைப் பார்த்தாள், பிறகு புச்கியின் காலிக் கூடையைப் பார்த்தாள்.

முச்கியின் முகத்தில் பெரிய புன்னகை மலர்ந்தது. “பகிர்ந்துகொள்வோம்!” என்று பிளிறினாள். புச்கியின் சுருக்கம் மறைந்தது; அவள் உதவ ஓடி வந்தாள்.

எல்லாரும் சேர்ந்து சீக்கிரமே எல்லாக் கூடைகளையும் நிரப்பினார்கள். பகிர்ந்ததால் தங்கள் சிறப்பு விருந்து முழுக் குடும்பத்துக்கும் இன்னும் சிறப்பானதில் மகிழ்ந்து, அவர்கள் பெர்ரிகளைச் சுவைத்தார்கள்.

「ムチキ」と バンピーは ちかづいて、やさしく いいました。「すてきな きのみだね！ みんなで ちからを あわせたら、もっと たくさん つめると おもわないかい？」

ムトキも いいました。「それに、みんなで わけて たべたら、もっと あまく かんじるわよ」 ムチキは ほとんど いっぱいの じぶんの かごを みて、それから プチキの からっぽの かごを みました。

ムチキの かおに おおきな えがおが ひろがりました。「みんなで わけよう！」と ムチキは パオーンと なきました。プチキの しわは きえて、いそいで てつだいに きました。

みんなで いっしょに、あっというまに かごを ぜんぶ いっぱいに しました。わけあった おかげで、とくべつな ごちそうが かぞく みんなに とって もっと すてきに なって、みんな うれしそうに きのみを たべました。