High on Mount Kailash, where the snow sparkles like sugar, lived Lord Shiva and Goddess Parvati with their two sons: little Ganesha and his brother Kartikeya.

One morning, the wise sage Narada arrived with a gift — a golden mango that shone like the sun. “Whoever eats this mango,” he said, “will become very wise.”

Both brothers reached for it at once. “There is only one mango,” smiled Parvati, “so let us have a race!”

ऊँचे कैलाश पर्वत पर, जहाँ बर्फ़ चीनी की तरह चमकती है, भगवान शिव और देवी पार्वती अपने दो बेटों के साथ रहते थे: नन्हे गणेश और उनके भाई कार्तिकेय।

एक सुबह ज्ञानी ऋषि नारद एक उपहार लेकर आए — एक सुनहरा आम जो सूरज की तरह चमक रहा था। “जो भी यह आम खाएगा,” उन्होंने कहा, “वह बहुत ज्ञानी बन जाएगा।”

दोनों भाइयों ने एक साथ उसकी ओर हाथ बढ़ाया। “आम तो एक ही है,” पार्वती मुस्कुराईं, “तो चलो एक दौड़ हो जाए!”

ଉଚ୍ଚ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ, ଯେଉଁଠି ବରଫ ଚିନି ପରି ଚମକେ, ଭଗବାନ ଶିବ ଆଉ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ସହ ରହୁଥିଲେ: ଛୋଟ ଗଣେଶ ଆଉ ତାଙ୍କ ଭାଇ କାର୍ତ୍ତିକେୟ।

ଦିନେ ସକାଳେ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି ନାରଦ ଗୋଟିଏ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ — ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଗୋଟିଏ ସୁନା ଆମ୍ବ। “ଯିଏ ଏହି ଆମ୍ବ ଖାଇବ,” ସେ କହିଲେ, “ସେ ବହୁତ ଜ୍ଞାନୀ ହେବ।”

ଦୁଇ ଭାଇ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ତାହା ଆଡ଼କୁ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ। “ଆମ୍ବ ତ ଗୋଟିଏ,” ପାର୍ବତୀ ହସିଲେ, “ତେଣୁ ଆସ, ଗୋଟିଏ ଦୌଡ଼ ହେଉ!”

మంచు చక్కెరలా మెరిసే ఎత్తైన కైలాస పర్వతం మీద, శివుడు, పార్వతీదేవి తమ ఇద్దరు కొడుకులతో ఉండేవారు: చిన్నారి గణేశుడు, అతని సోదరుడు కార్తికేయుడు.

ఒక ఉదయం జ్ఞాని అయిన నారద మహర్షి ఒక కానుకతో వచ్చాడు — సూర్యుడిలా మెరిసే ఒక బంగారు మామిడిపండు. “ఈ మామిడిపండు ఎవరు తింటారో,” అన్నాడు ఆయన, “వారు చాలా జ్ఞానవంతులవుతారు.”

ఇద్దరు అన్నదమ్ములూ ఒకేసారి దాని కోసం చేయి చాచారు. “ఉన్నది ఒక్క మామిడిపండే,” అని పార్వతి నవ్వింది, “కాబట్టి ఒక పందెం పెట్టుకుందాం!”

பனி சர்க்கரை போல மின்னும் உயரமான கயிலாய மலையில், சிவபெருமானும் பார்வதி தேவியும் தங்கள் இரண்டு மகன்களுடன் வாழ்ந்தார்கள்: குட்டி விநாயகரும் அவருடைய சகோதரர் கார்த்திகேயனும்.

ஒரு காலை, ஞானியான நாரத முனிவர் ஒரு பரிசுடன் வந்தார் — சூரியனைப் போல ஒளிரும் ஒரு தங்க மாம்பழம். “இந்த மாம்பழத்தை யார் சாப்பிடுகிறார்களோ,” என்றார் அவர், “அவர்கள் மிகுந்த ஞானம் பெறுவார்கள்.”

இரு சகோதரர்களும் ஒரே நேரத்தில் அதை நோக்கிக் கை நீட்டினார்கள். “மாம்பழம் ஒன்றுதான் இருக்கிறது,” என்று பார்வதி புன்னகைத்தார், “அதனால் ஒரு போட்டி வைப்போம்!”

ゆきが おさとうのように きらきら ひかる たかい カイラス山に、シヴァさまと パールヴァティーさまが、ふたりの むすこと くらしていました。ちいさな ガネーシャと、おにいさんの カールッティケーヤです。

ある あさ、かしこい せんにんの ナーラダが、おくりものを もって やってきました。おひさまのように かがやく、きんいろの マンゴーです。「この マンゴーを たべた ものは」と ナーラダは いいました。「とても かしこく なるのです」

ふたりの きょうだいは、どうじに てを のばしました。「マンゴーは ひとつしか ないわ」と パールヴァティーさまは ほほえみました。「だから きょうそうを しましょう!」

“Whoever goes around the whole world three times and comes back first,” said Shiva, “wins the golden mango.”

Before anyone could blink, Kartikeya jumped onto his beautiful peacock. Whoosh! Away they flew, over mountains and rivers and seas, faster than the wind.

“जो पूरी दुनिया के तीन चक्कर लगाकर सबसे पहले लौटेगा,” शिव ने कहा, “वही सुनहरा आम जीतेगा।”

पलक झपकते ही कार्तिकेय अपने सुंदर मोर पर कूद पड़े। सर्र! वे उड़ चले, पहाड़ों, नदियों और समुद्रों के ऊपर, हवा से भी तेज़।

“ଯିଏ ସାରା ପୃଥିବୀକୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରି ସବୁଠୁ ଆଗରେ ଫେରିବ,” ଶିବ କହିଲେ, “ସେ ସୁନା ଆମ୍ବ ଜିତିବ।”

ଆଖି ପିଛୁଳାକେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ମୟୂର ଉପରେ ଡେଇଁ ବସିଲେ। ସୁଁ! ସେମାନେ ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଆଉ ସମୁଦ୍ର ଉପର ଦେଇ ପବନଠାରୁ ବି ଜୋରରେ ଉଡ଼ିଗଲେ।

“ప్రపంచం మొత్తాన్ని మూడుసార్లు చుట్టి ఎవరు ముందు తిరిగి వస్తారో,” అన్నాడు శివుడు, “వారికే బంగారు మామిడిపండు.”

కనురెప్ప వేసేలోపే కార్తికేయుడు తన అందమైన నెమలి మీదకు ఎక్కేశాడు. వూష్! కొండలు, నదులు, సముద్రాల మీదుగా గాలి కంటే వేగంగా ఎగిరిపోయారు.

“உலகம் முழுவதையும் மூன்று முறை சுற்றிவிட்டு முதலில் திரும்பி வருபவருக்கே,” என்றார் சிவபெருமான், “தங்க மாம்பழம்.”

கண் இமைக்கும் முன், கார்த்திகேயன் தன் அழகான மயிலின் மேல் தாவி ஏறினார். வூஷ்! மலைகள், ஆறுகள், கடல்களுக்கு மேலே காற்றை விட வேகமாகப் பறந்து சென்றார்கள்.

「せかいを 三しゅう まわって、さきに もどってきた ほうが」と シヴァさまは いいました。「きんいろの マンゴーを もらえる」

まばたきする まもなく、カールッティケーヤは うつくしい クジャクに とびのりました。ビューン! やまや かわや うみの うえを、かぜよりも はやく とんでいきました。

Ganesha looked at his little mouse, Mushak. Mushak was very brave, but very, very small. “We can never fly around the world as fast as a peacock,” Ganesha said.

Then Ganesha thought hard, and he smiled a big smile. He stood up, folded his hands, and slowly walked around his mother and father — once, twice, three times.

गणेश ने अपने नन्हे चूहे मूषक की ओर देखा। मूषक बहुत बहादुर था, पर बहुत, बहुत छोटा। “हम मोर जितनी तेज़ी से दुनिया का चक्कर कभी नहीं लगा सकते,” गणेश ने कहा।

फिर गणेश ने ध्यान से सोचा, और एक बड़ी-सी मुस्कान मुस्कुराए। वे खड़े हुए, हाथ जोड़े, और धीरे-धीरे अपनी माँ और पिता के चारों ओर चले — एक बार, दो बार, तीन बार।

ଗଣେଶ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ମୂଷା ମୂଷକ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ। ମୂଷକ ବହୁତ ସାହସୀ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବହୁତ, ବହୁତ ଛୋଟ। “ଆମେ ମୟୂର ପରି ଜୋରରେ କେବେ ବି ପୃଥିବୀ ପରିକ୍ରମା କରିପାରିବା ନାହିଁ,” ଗଣେଶ କହିଲେ।

ତା’ପରେ ଗଣେଶ ଭଲ କରି ଭାବିଲେ, ଆଉ ବଡ଼ ହସଟିଏ ହସିଲେ। ସେ ଠିଆ ହେଲେ, ହାତ ଯୋଡ଼ିଲେ, ଆଉ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ମା’ ଆଉ ବାପାଙ୍କ ଚାରିପଟେ ବୁଲିଲେ — ଥରେ, ଦୁଇଥର, ତିନିଥର।

గణేశుడు తన చిన్న ఎలుక మూషికం వైపు చూశాడు. మూషికం చాలా ధైర్యం గలదే, కానీ చాలా, చాలా చిన్నది. “నెమలి అంత వేగంగా మనం ఎప్పటికీ ప్రపంచం చుట్టి రాలేం,” అన్నాడు గణేశుడు.

అప్పుడు గణేశుడు బాగా ఆలోచించి, పెద్దగా నవ్వాడు. లేచి నిలబడి, చేతులు జోడించి, నెమ్మదిగా తన అమ్మా నాన్నల చుట్టూ నడిచాడు — ఒకసారి, రెండుసార్లు, మూడుసార్లు.

விநாயகர் தன் குட்டி எலி மூஷிகனைப் பார்த்தார். மூஷிகன் மிகத் தைரியமானவன், ஆனால் மிக மிகச் சிறியவன். “மயில் போல வேகமாக நம்மால் ஒருபோதும் உலகைச் சுற்ற முடியாது,” என்றார் விநாயகர்.

பிறகு விநாயகர் நன்றாக யோசித்து, பெரிதாகப் புன்னகைத்தார். எழுந்து நின்று, கைகளைக் கூப்பி, மெதுவாகத் தன் அம்மா அப்பாவைச் சுற்றி நடந்தார் — ஒரு முறை, இரண்டு முறை, மூன்று முறை.

ガネーシャは ちいさな ネズミの ムーシャクを みました。ムーシャクは とても ゆうかんですが、とても とても ちいさいのです。「クジャクみたいに はやく せかいを まわるなんて、ぜったい むりだね」と ガネーシャは いいました。

それから ガネーシャは よく かんがえて、にっこり わらいました。たちあがって てを あわせ、おかあさんと おとうさんの まわりを ゆっくり あるきました。一かい、二かい、三かい。

“Why did you walk around us?” asked Parvati gently.

“Because you are my whole world,” said Ganesha. “Everything I love is right here with you.”

Shiva and Parvati hugged him tight, and Narada laughed with joy. When Kartikeya landed, tired and windswept, the golden mango was already in Ganesha’s hands. And Ganesha, being kind, broke it in two and shared it with his brother.

“तुमने हमारे चक्कर क्यों लगाए?” पार्वती ने प्यार से पूछा।

“क्योंकि आप ही मेरी पूरी दुनिया हैं,” गणेश ने कहा। “मुझे जो कुछ भी प्यारा है, वह सब यहीं आपके पास है।”

शिव और पार्वती ने उन्हें कसकर गले लगा लिया, और नारद खुशी से हँस पड़े। जब कार्तिकेय थके-हारे, हवा से बिखरे बालों के साथ उतरे, तो सुनहरा आम पहले ही गणेश के हाथों में था। और दयालु गणेश ने उसके दो टुकड़े किए और अपने भाई के साथ बाँट लिया।

“ତୁମେ ଆମ ଚାରିପଟେ କାହିଁକି ବୁଲିଲ?” ପାର୍ବତୀ ସ୍ନେହରେ ପଚାରିଲେ।

“କାରଣ ଆପଣମାନେ ହିଁ ମୋର ସାରା ଦୁନିଆ,” ଗଣେଶ କହିଲେ। “ମୋର ଯାହା କିଛି ପ୍ରିୟ, ସବୁ ଏଠି ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି।”

ଶିବ ଆଉ ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କୁ ଜୋରରେ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରିଲେ, ଆଉ ନାରଦ ଖୁସିରେ ହସିଲେ। ଯେତେବେଳେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ପବନରେ ଅଲରା ବାଳ ନେଇ ଓହ୍ଲାଇଲେ, ସୁନା ଆମ୍ବ ଆଗରୁ ଗଣେଶଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା। ଆଉ ଦୟାଳୁ ଗଣେଶ ତାକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟି ଖାଇଲେ।

“నువ్వు మా చుట్టూ ఎందుకు నడిచావు?” అని పార్వతి మృదువుగా అడిగింది.

“ఎందుకంటే మీరే నా ప్రపంచం మొత్తం,” అన్నాడు గణేశుడు. “నేను ప్రేమించేదంతా ఇక్కడ మీ దగ్గరే ఉంది.”

శివుడు, పార్వతి అతన్ని గట్టిగా హత్తుకున్నారు, నారదుడు సంతోషంతో నవ్వాడు. కార్తికేయుడు అలసిపోయి, గాలికి చెదిరిన జుట్టుతో దిగేసరికి, బంగారు మామిడిపండు అప్పటికే గణేశుడి చేతుల్లో ఉంది. దయగల గణేశుడు దాన్ని రెండు ముక్కలు చేసి తన సోదరుడితో పంచుకున్నాడు.

“நீ ஏன் எங்களைச் சுற்றி நடந்தாய்?” என்று பார்வதி அன்புடன் கேட்டார்.

“ஏனென்றால் நீங்கள்தான் என் உலகம் முழுவதும்,” என்றார் விநாயகர். “நான் நேசிக்கும் எல்லாமே இங்கே உங்களிடம்தான் இருக்கிறது.”

சிவபெருமானும் பார்வதியும் அவரை இறுக்கக் கட்டியணைத்தார்கள், நாரதர் மகிழ்ச்சியில் சிரித்தார். கார்த்திகேயன் களைத்துப்போய், காற்றில் கலைந்த முடியுடன் இறங்கியபோது, தங்க மாம்பழம் ஏற்கெனவே விநாயகரின் கைகளில் இருந்தது. அன்பான விநாயகர் அதை இரண்டாகப் பிளந்து தன் சகோதரருடன் பகிர்ந்துகொண்டார்.

「どうして わたしたちの まわりを あるいたの?」と パールヴァティーさまは やさしく ききました。

「だって、おとうさんと おかあさんが ぼくの せかい ぜんぶ だから」と ガネーシャは いいました。「ぼくの だいすきな ものは、みんな ここに あるんだ」

シヴァさまと パールヴァティーさまは ガネーシャを ぎゅっと だきしめ、ナーラダは うれしそうに わらいました。カールッティケーヤが つかれて、かみを かぜで ぼさぼさに して もどってきた とき、きんいろの マンゴーは もう ガネーシャの てに ありました。そして やさしい ガネーシャは、マンゴーを ふたつに わって、おにいさんと わけあいました。