Long ago, a king named Uttanapada had two sons, Dhruva and Uttama. One day little Dhruva ran to climb into his father’s lap, just as his brother was doing.

But the queen Suruchi pushed him away. “There is no place for you here,” she said.

Dhruva ran crying to his mother, Suniti. She hugged him close. “My darling,” she said, “if you want a place that no one can ever take away, pray to Lord Vishnu with all your heart.”

बहुत समय पहले, उत्तानपाद नाम के एक राजा के दो बेटे थे, ध्रुव और उत्तम। एक दिन नन्हा ध्रुव दौड़कर अपने पिता की गोद में बैठने गया, जैसे उसका भाई बैठा था।

पर रानी सुरुचि ने उसे हटा दिया। “यहाँ तुम्हारे लिए कोई जगह नहीं है,” उन्होंने कहा।

ध्रुव रोता हुआ अपनी माँ सुनीति के पास दौड़ा। उन्होंने उसे गले से लगा लिया। “मेरे लाल,” उन्होंने कहा, “अगर तुम्हें ऐसी जगह चाहिए जो कोई कभी न छीन सके, तो पूरे मन से भगवान विष्णु से प्रार्थना करो।”

ବହୁ ଦିନ ତଳେ, ଉତ୍ତାନପାଦ ନାମରେ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ଥିଲେ, ଧ୍ରୁବ ଆଉ ଉତ୍ତମ। ଦିନେ ଛୋଟ ଧ୍ରୁବ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ କୋଳରେ ବସିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଭାଇ ବସିଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ରାଣୀ ସୁରୁଚି ତାଙ୍କୁ ଠେଲିଦେଲେ। “ଏଠି ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଜାଗା ନାହିଁ,” ସେ କହିଲେ।

ଧ୍ରୁବ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାଙ୍କ ମା’ ସୁନୀତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରିଲେ। “ମୋ ଧନ,” ସେ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଏମିତି ଜାଗା ଚାହୁଁଛ ଯାହା କେହି କେବେ ଛଡ଼ାଇନେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ପୂରା ମନରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର।”

చాలా కాలం క్రితం, ఉత్తానపాదుడు అనే ఒక రాజుకు ఇద్దరు కొడుకులు ఉండేవారు, ధ్రువుడు, ఉత్తముడు. ఒక రోజు చిన్నారి ధ్రువుడు తన సోదరుడిలాగే తండ్రి ఒడిలో కూర్చోడానికి పరిగెత్తాడు.

కానీ రాణి సురుచి అతన్ని పక్కకు నెట్టేసింది. “ఇక్కడ నీకు చోటు లేదు,” అంది ఆమె.

ధ్రువుడు ఏడుస్తూ తన తల్లి సునీతి దగ్గరికి పరిగెత్తాడు. ఆమె అతన్ని గట్టిగా హత్తుకుంది. “నా బంగారం,” అంది ఆమె, “ఎవరూ ఎప్పటికీ తీసుకోలేని చోటు నీకు కావాలంటే, మనస్ఫూర్తిగా విష్ణుమూర్తిని ప్రార్థించు.”

வெகு காலத்துக்கு முன்பு, உத்தானபாதன் என்ற ஒரு மன்னருக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தார்கள், துருவனும் உத்தமனும். ஒரு நாள் குட்டித் துருவன் தன் சகோதரனைப் போலவே தந்தையின் மடியில் ஏற ஓடினான்.

ஆனால் அரசி சுருசி அவனைத் தள்ளிவிட்டாள். “இங்கே உனக்கு இடமில்லை,” என்றாள்.

துருவன் அழுதபடி தன் அம்மா சுநீதியிடம் ஓடினான். அவள் அவனை இறுக்கக் கட்டியணைத்தாள். “என் செல்லமே,” என்றாள், “யாரும் ஒருபோதும் பறிக்க முடியாத ஒரு இடம் உனக்கு வேண்டுமென்றால், முழு மனதுடன் விஷ்ணு பகவானை வேண்டிக்கொள்.”

むかし むかし、ウッターナパーダという おうさまに、ドゥルヴァと ウッタマという ふたりの むすこが いました。ある日、ちいさな ドゥルヴァは、おとうとと おなじように、おとうさんの ひざに のろうと はしっていきました。

ところが スルチという おきさきが、ドゥルヴァを おしのけました。「ここに おまえの ばしょは ないのよ」と いいました。

ドゥルヴァは ないて、おかあさんの スニーティの ところへ はしりました。おかあさんは ドゥルヴァを ぎゅっと だきしめました。「かわいい ぼうや」と おかあさんは いいました。「だれにも とられない ばしょが ほしいなら、こころを こめて ヴィシュヌさまに おいのりしなさい」

So Dhruva, only five years old, walked out of the palace and into the great forest. He found a quiet spot by a river, sat down, closed his eyes, and began to pray.

Along came the wise sage Narada. “Little prince, the forest is full of wild animals and cold nights,” he said. “Go home.”

“I will not go home until I find my place,” said Dhruva. Narada smiled, for he saw that Dhruva’s heart was steady and brave.

तो सिर्फ़ पाँच साल का ध्रुव महल से निकलकर बड़े जंगल में चला गया। उसने एक नदी के किनारे शांत जगह ढूँढी, बैठ गया, आँखें बंद कीं, और प्रार्थना करने लगा।

तभी ज्ञानी ऋषि नारद वहाँ आए। “नन्हे राजकुमार, जंगल जंगली जानवरों और ठंडी रातों से भरा है,” उन्होंने कहा। “घर लौट जाओ।”

“जब तक मुझे मेरी जगह नहीं मिल जाती, मैं घर नहीं जाऊँगा,” ध्रुव ने कहा। नारद मुस्कुराए, क्योंकि उन्होंने देखा कि ध्रुव का मन अटल और बहादुर है।

ତେଣୁ ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଧ୍ରୁବ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଛାଡ଼ି ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଗୋଟିଏ ନଦୀ କୂଳରେ ଶାନ୍ତ ଜାଗାଟିଏ ଖୋଜିଲେ, ବସିଲେ, ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ, ଆଉ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସେତିକିବେଳେ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି ନାରଦ ଆସିଲେ। “ଛୋଟ ରାଜକୁମାର, ଜଙ୍ଗଲ ବଣୁଆ ଜନ୍ତୁ ଆଉ ଥଣ୍ଡା ରାତିରେ ଭରା,” ସେ କହିଲେ। “ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ।”

“ମୋ ଜାଗା ନ ପାଇବା ଯାଏଁ ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବି ନାହିଁ,” ଧ୍ରୁବ କହିଲେ। ନାରଦ ହସିଲେ, କାରଣ ସେ ଦେଖିଲେ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ମନ ସ୍ଥିର ଆଉ ସାହସୀ।

అందుకని ఐదేళ్ళ ధ్రువుడు రాజభవనం వదిలి పెద్ద అడవిలోకి నడిచాడు. ఒక నది ఒడ్డున ప్రశాంతమైన చోటు వెతుక్కుని, కూర్చుని, కళ్ళు మూసుకుని, ప్రార్థించడం మొదలుపెట్టాడు.

అప్పుడు జ్ఞాని అయిన నారద మహర్షి వచ్చాడు. “చిన్నారి యువరాజా, అడవి నిండా క్రూర మృగాలు, చల్లని రాత్రులు,” అన్నాడు ఆయన. “ఇంటికి వెళ్ళిపో.”

“నా చోటు దొరికే వరకు నేను ఇంటికి వెళ్ళను,” అన్నాడు ధ్రువుడు. ధ్రువుడి మనసు స్థిరంగా, ధైర్యంగా ఉందని చూసి నారదుడు నవ్వాడు.

எனவே ஐந்தே வயதான துருவன் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறிப் பெரிய காட்டுக்குள் நடந்தான். ஒரு ஆற்றங்கரையில் அமைதியான இடத்தைக் கண்டுபிடித்து, உட்கார்ந்து, கண்களை மூடி, வேண்டத் தொடங்கினான்.

அப்போது ஞானியான நாரத முனிவர் வந்தார். “குட்டி இளவரசே, காடு முழுவதும் காட்டு விலங்குகளும் குளிர்ந்த இரவுகளும் நிறைந்தது,” என்றார். “வீட்டுக்குப் போ.”

“என் இடம் கிடைக்கும் வரை நான் வீட்டுக்குப் போக மாட்டேன்,” என்றான் துருவன். துருவனின் மனம் உறுதியாகவும் தைரியமாகவும் இருப்பதைக் கண்டு நாரதர் புன்னகைத்தார்.

そこで まだ 五さいの ドゥルヴァは、きゅうでんを でて、おおきな もりへ あるいていきました。かわの そばに しずかな ばしょを みつけて すわり、めを とじて、おいのりを はじめました。

そこへ かしこい せんにんの ナーラダが やってきました。「ちいさな おうじさま、もりには こわい どうぶつも いるし、よるは さむい」と ナーラダは いいました。「おうちへ おかえり」

「ぼくの ばしょが みつかるまで、かえりません」と ドゥルヴァは いいました。ナーラダは にっこり しました。ドゥルヴァの こころが ぶれなくて ゆうかんだと わかったからです。

Days became weeks, and weeks became months. Rain fell and winds blew. Tigers padded by, and owls hooted in the dark. But Dhruva sat still and kept his heart fixed on Lord Vishnu.

His prayer was so strong and so steady that the whole world seemed to grow quiet to listen.

दिन हफ़्ते बने, और हफ़्ते महीने। बारिश बरसी और हवाएँ चलीं। बाघ पास से गुज़रे, और अँधेरे में उल्लू बोले। पर ध्रुव शांत बैठा रहा और अपना मन भगवान विष्णु में लगाए रखा।

उसकी प्रार्थना इतनी गहरी और इतनी अटल थी कि मानो पूरी दुनिया सुनने के लिए शांत हो गई।

ଦିନ ସପ୍ତାହ ହେଲା, ଆଉ ସପ୍ତାହ ମାସ ହେଲା। ବର୍ଷା ହେଲା ଆଉ ପବନ ବହିଲା। ବାଘମାନେ ପାଖ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ, ଆଉ ଅନ୍ଧାରରେ ପେଚାମାନେ ଡାକିଲେ। କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବ ସ୍ଥିର ହୋଇ ବସିରହିଲେ ଆଉ ତାଙ୍କ ମନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କଠାରେ ଲଗାଇ ରଖିଲେ।

ତାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ଏତେ ଦୃଢ଼ ଆଉ ଏତେ ସ୍ଥିର ଥିଲା ଯେ ସାରା ଦୁନିଆ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ନିରବ ହୋଇଗଲା ପରି ଲାଗିଲା।

రోజులు వారాలయ్యాయి, వారాలు నెలలయ్యాయి. వర్షం కురిసింది, గాలులు వీచాయి. పులులు పక్కనుంచే నడిచి వెళ్ళాయి, చీకట్లో గుడ్లగూబలు అరిచాయి. కానీ ధ్రువుడు కదలకుండా కూర్చుని తన మనసును విష్ణుమూర్తి మీదే నిలిపాడు.

అతని ప్రార్థన ఎంత బలంగా, ఎంత స్థిరంగా ఉందంటే, ప్రపంచమంతా వినడానికి నిశ్శబ్దమైపోయినట్టు అనిపించింది.

நாட்கள் வாரங்களாயின, வாரங்கள் மாதங்களாயின. மழை பெய்தது, காற்று வீசியது. புலிகள் அருகே நடந்து சென்றன, இருட்டில் ஆந்தைகள் அலறின. ஆனால் துருவன் அசையாமல் உட்கார்ந்து, தன் மனதை விஷ்ணு பகவானிடமே நிலைநிறுத்தினான்.

அவனுடைய வேண்டுதல் அவ்வளவு வலிமையாகவும் உறுதியாகவும் இருந்ததால், உலகம் முழுவதும் கேட்பதற்காக அமைதியானது போலத் தோன்றியது.

日が しゅうに なり、しゅうが つきに なりました。あめが ふり、かぜが ふきました。トラが そばを とおり、くらやみで フクロウが ないました。でも ドゥルヴァは じっと すわって、こころを ヴィシュヌさまに むけつづけました。

その おいのりは とても つよくて とても しずかで、せかいじゅうが みみを すますように しんと しずまりかえった ようでした。

Then, in a burst of golden light, Lord Vishnu appeared before him, smiling.

“Dhruva,” he said, “your heart is the steadiest in all the world. I will give you a place that no one can ever take away.”

And so Dhruva became Dhruva Tara, the North Star. Every other star moves across the sky, but Dhruva stays shining in his place, guiding sailors and travelers safely home. Look up on a clear night — he is still there.

फिर सुनहरी रोशनी की एक चमक में भगवान विष्णु मुस्कुराते हुए उसके सामने प्रकट हुए।

“ध्रुव,” उन्होंने कहा, “तुम्हारा मन पूरी दुनिया में सबसे अटल है। मैं तुम्हें ऐसी जगह दूँगा जो कोई कभी नहीं छीन सकेगा।”

और इस तरह ध्रुव ध्रुव तारा बन गया। बाकी सारे तारे आसमान में घूमते हैं, पर ध्रुव अपनी जगह पर चमकता रहता है, नाविकों और यात्रियों को सुरक्षित घर का रास्ता दिखाता है। किसी साफ़ रात में ऊपर देखो — वह आज भी वहीं है।

ତା’ପରେ ସୁନେଲି ଆଲୋକର ଝଲକରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହସି ହସି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଦେଲେ।

“ଧ୍ରୁବ,” ସେ କହିଲେ, “ତୁମ ମନ ସାରା ଦୁନିଆରେ ସବୁଠୁ ସ୍ଥିର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଜାଗା ଦେବି ଯାହା କେହି କେବେ ଛଡ଼ାଇନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।”

ଆଉ ଏମିତି ଧ୍ରୁବ ଧ୍ରୁବ ତାରା ହୋଇଗଲେ। ଅନ୍ୟ ସବୁ ତାରା ଆକାଶରେ ଘୂରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବ ନିଜ ଜାଗାରେ ଚମକୁଥାନ୍ତି, ନାବିକ ଆଉ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ନିରାପଦରେ ଘରର ବାଟ ଦେଖାନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ସଫା ରାତିରେ ଉପରକୁ ଚାହଁ — ସେ ଆଜି ବି ସେଠି ଅଛନ୍ତି।

అప్పుడు, బంగారు వెలుగు మెరుపులో, విష్ణుమూర్తి చిరునవ్వుతో అతని ముందు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

“ధ్రువా,” అన్నాడు ఆయన, “ప్రపంచంలోనే నీ మనసు అన్నిటికంటే స్థిరమైనది. ఎవరూ ఎప్పటికీ తీసుకోలేని చోటును నీకు ఇస్తాను.”

అలా ధ్రువుడు ధ్రువ నక్షత్రమయ్యాడు. మిగతా నక్షత్రాలన్నీ ఆకాశంలో కదులుతాయి, కానీ ధ్రువుడు తన చోటులోనే మెరుస్తూ, నావికులకు, ప్రయాణికులకు సురక్షితంగా ఇంటికి దారి చూపిస్తాడు. నిర్మలమైన రాత్రి పైకి చూడు — అతను ఇప్పటికీ అక్కడే ఉన్నాడు.

அப்போது, ஒரு தங்க ஒளி வெள்ளத்தில், விஷ்ணு பகவான் புன்னகையுடன் அவன் முன் தோன்றினார்.

“துருவா,” என்றார் அவர், “உலகிலேயே உன் மனம்தான் மிக உறுதியானது. யாரும் ஒருபோதும் பறிக்க முடியாத ஒரு இடத்தை உனக்குத் தருகிறேன்.”

இப்படித்தான் துருவன் துருவ நட்சத்திரம் ஆனான். மற்ற எல்லா நட்சத்திரங்களும் வானில் நகர்கின்றன, ஆனால் துருவன் தன் இடத்திலேயே ஒளிர்ந்து, மாலுமிகளுக்கும் பயணிகளுக்கும் பாதுகாப்பாக வீடு திரும்ப வழிகாட்டுகிறான். தெளிவான இரவில் மேலே பார் — அவன் இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறான்.

すると、きんいろの ひかりが ぱあっと かがやき、ヴィシュヌさまが ほほえみながら あらわれました。

「ドゥルヴァよ」と ヴィシュヌさまは いいました。「おまえの こころは、せかいで いちばん ぶれない。だれにも とられない ばしょを あたえよう」

こうして ドゥルヴァは ドゥルヴァ・ターラ、ほっきょくせいに なりました。ほかの ほしは みんな そらを うごいていきますが、ドゥルヴァは じぶんの ばしょで かがやきつづけ、ふなのりや たびびとが ぶじに おうちへ かえれるように みちを おしえています。はれた よるに そらを みあげてごらん — いまも そこに いますよ。