One chilly winter evening, Emperor Akbar and his wise minister Birbal were walking beside the palace lake. Akbar dipped his finger in the water and shivered. “Brrr! Nobody could stand in this water all night,” he said.

“A person will do almost anything for a good reward,” said Birbal.

So Akbar made an announcement: “Whoever stands in the lake until morning will win a bag of gold coins!”

सर्दियों की एक ठिठुरती शाम, बादशाह अकबर और उनके बुद्धिमान मंत्री बीरबल महल की झील के किनारे टहल रहे थे। अकबर ने पानी में उँगली डुबोई और काँप उठे। “ब्र्र! इस पानी में तो कोई पूरी रात खड़ा नहीं रह सकता,” उन्होंने कहा।

“अच्छे इनाम के लिए इंसान लगभग कुछ भी कर सकता है,” बीरबल ने कहा।

तो अकबर ने घोषणा की: “जो भी सुबह तक झील में खड़ा रहेगा, उसे सोने के सिक्कों की एक थैली मिलेगी!”

ଗୋଟିଏ ଥଣ୍ଡା ଶୀତ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ବାଦଶାହ ଆକବର ଆଉ ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ବୀରବଲ ରାଜପ୍ରାସାଦର ହ୍ରଦ କୂଳରେ ବୁଲୁଥିଲେ। ଆକବର ପାଣିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ବୁଡ଼ାଇ ଥରିଉଠିଲେ। “ଉଃ! ଏହି ପାଣିରେ କେହି ସାରା ରାତି ଠିଆ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ,” ସେ କହିଲେ।

“ଭଲ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ମଣିଷ ପ୍ରାୟ ସବୁକିଛି କରିପାରେ,” ବୀରବଲ କହିଲେ।

ତେଣୁ ଆକବର ଘୋଷଣା କଲେ: “ଯିଏ ସକାଳ ଯାଏଁ ହ୍ରଦରେ ଠିଆ ହୋଇରହିବ, ସେ ଗୋଟିଏ ଥଳି ସୁନା ମୁଦ୍ରା ପାଇବ!”

ఒక చల్లని శీతాకాలపు సాయంత్రం, చక్రవర్తి అక్బర్, ఆయన తెలివైన మంత్రి బీర్బల్ రాజభవనపు సరస్సు ఒడ్డున నడుస్తున్నారు. అక్బర్ నీళ్ళలో వేలు ముంచి వణికిపోయాడు. “బ్ర్ర్! ఈ నీళ్ళలో ఎవరూ రాత్రంతా నిలబడలేరు,” అన్నాడు.

“మంచి బహుమతి కోసం మనిషి దాదాపు ఏదైనా చేస్తాడు,” అన్నాడు బీర్బల్.

అందుకని అక్బర్ ఒక ప్రకటన చేశాడు: “ఉదయం వరకు సరస్సులో నిలబడిన వారికి ఒక సంచి బంగారు నాణేలు బహుమతి!”

ஒரு குளிரான மாலை, பேரரசர் அக்பரும் அவருடைய அறிவுள்ள அமைச்சர் பீர்பாலும் அரண்மனை ஏரிக்கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். அக்பர் தண்ணீரில் விரலை நனைத்து நடுங்கினார். “ப்ர்ர்! இந்தத் தண்ணீரில் யாராலும் இரவு முழுவதும் நிற்க முடியாது,” என்றார்.

“நல்ல பரிசுக்காக மனிதன் கிட்டத்தட்ட எதையும் செய்வான்,” என்றார் பீர்பால்.

எனவே அக்பர் ஒரு அறிவிப்பு செய்தார்: “காலை வரை ஏரியில் நிற்பவருக்கு ஒரு பை தங்கக் காசுகள் பரிசு!”

ある さむい ふゆの ゆうがた、アクバルこうていと かしこい だいじんの ビールバルは、きゅうでんの みずうみの そばを あるいていました。アクバルは みずに ゆびを いれて、ぶるっと ふるえました。「ぶるる! この みずの なかに ひとばんじゅう たっていられる ものなど おらんな」と いいました。

「ひとは いい ほうびの ためなら、たいていの ことは しますよ」と ビールバルは いいました。

そこで アクバルは おふれを だしました。「あさまで みずうみに たっていた ものには、きんかの ふくろを あたえる!」

A poor washerman named Gangu needed the money for his family, so he stepped into the icy lake. All night long he stood there, teeth chattering, shivering from his toes to his ears.

In the morning, he came to the court. “How did you manage it?” asked Akbar.

“Far away, I could see a little lamp burning in the palace window,” said Gangu. “I looked at it all night and thought of warm things.”

“Aha!” said Akbar. “Then the lamp kept you warm. You cheated! No gold for you.” Gangu walked away sadly.

गंगू नाम के एक गरीब धोबी को अपने परिवार के लिए पैसों की ज़रूरत थी, इसलिए वह बर्फ़ीली झील में उतर गया। पूरी रात वह वहाँ खड़ा रहा, दाँत किटकिटाते रहे, पैरों से कानों तक काँपता रहा।

सुबह वह दरबार में आया। “तुमने यह कैसे किया?” अकबर ने पूछा।

“दूर महल की खिड़की में मुझे एक छोटा दीया जलता दिख रहा था,” गंगू ने कहा। “मैं पूरी रात उसे देखता रहा और गर्म चीज़ों के बारे में सोचता रहा।”

“अहा!” अकबर बोले। “तो दीये ने तुम्हें गर्म रखा। तुमने बेईमानी की! तुम्हें सोना नहीं मिलेगा।” गंगू उदास होकर चला गया।

ଗଙ୍ଗୁ ନାମରେ ଜଣେ ଗରିବ ଧୋବାଙ୍କର ପରିବାର ପାଇଁ ଟଙ୍କା ଦରକାର ଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ବରଫ ପରି ଥଣ୍ଡା ହ୍ରଦରେ ପଶିଲେ। ସାରା ରାତି ସେ ସେଠି ଠିଆ ହୋଇରହିଲେ, ଦାନ୍ତ କଟକଟ ହେଉଥିଲା, ପାଦଠାରୁ କାନ ଯାଏଁ ଥରୁଥିଲେ।

ସକାଳେ ସେ ଦରବାରକୁ ଆସିଲେ। “ତୁମେ ଏହା କେମିତି କଲ?” ଆକବର ପଚାରିଲେ।

“ଦୂରରେ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଝରକାରେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଦୀପ ଜଳୁଥିବା ଦେଖିପାରୁଥିଲି,” ଗଙ୍ଗୁ କହିଲେ। “ମୁଁ ସାରା ରାତି ତାକୁ ଚାହିଁ ଗରମ ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ଭାବୁଥିଲି।”

“ଆହା!” ଆକବର କହିଲେ। “ତେବେ ସେହି ଦୀପ ତୁମକୁ ଗରମ ରଖିଲା। ତୁମେ ଠକିଛ! ତୁମକୁ ସୁନା ମିଳିବ ନାହିଁ।” ଗଙ୍ଗୁ ଦୁଃଖରେ ଚାଲିଗଲେ।

గంగు అనే ఒక పేద చాకలికి తన కుటుంబం కోసం డబ్బు అవసరమైంది, అందుకే అతను మంచులా చల్లని సరస్సులోకి దిగాడు. రాత్రంతా అతను అక్కడే నిలబడ్డాడు, పళ్ళు కటకటలాడుతూ, కాలి వేళ్ళ నుండి చెవుల వరకు వణుకుతూ.

ఉదయం అతను సభకు వచ్చాడు. “నువ్వు ఎలా చేయగలిగావు?” అని అక్బర్ అడిగాడు.

“దూరంగా రాజభవనం కిటికీలో ఒక చిన్న దీపం వెలుగుతూ కనిపించింది,” అన్నాడు గంగు. “రాత్రంతా దాన్నే చూస్తూ వెచ్చని విషయాల గురించి ఆలోచించాను.”

“ఆహా!” అన్నాడు అక్బర్. “అయితే ఆ దీపమే నిన్ను వెచ్చగా ఉంచింది. నువ్వు మోసం చేశావు! నీకు బంగారం లేదు.” గంగు బాధగా వెళ్ళిపోయాడు.

கங்கு என்ற ஒரு ஏழைச் சலவைத் தொழிலாளிக்குத் தன் குடும்பத்துக்காகப் பணம் தேவைப்பட்டது, அதனால் அவர் பனி போலக் குளிர்ந்த ஏரியில் இறங்கினார். இரவு முழுவதும் அவர் அங்கேயே நின்றார், பற்கள் கிடுகிடுக்க, கால்விரல் முதல் காது வரை நடுங்கியபடி.

காலையில் அவர் அரசவைக்கு வந்தார். “நீ இதை எப்படிச் செய்தாய்?” என்று அக்பர் கேட்டார்.

“தூரத்தில் அரண்மனை ஜன்னலில் ஒரு சின்ன விளக்கு எரிவது எனக்குத் தெரிந்தது,” என்றார் கங்கு. “இரவு முழுவதும் அதையே பார்த்துக்கொண்டு கதகதப்பான விஷயங்களை நினைத்தேன்.”

“ஆஹா!” என்றார் அக்பர். “அப்படியென்றால் அந்த விளக்குதான் உன்னைக் கதகதப்பாக வைத்தது. நீ ஏமாற்றிவிட்டாய்! உனக்குத் தங்கம் கிடையாது.” கங்கு வருத்தத்துடன் போய்விட்டார்.

ガングーという まずしい せんたくやさんは、かぞくの ために おかねが ひつようでした。そこで こおりのように つめたい みずうみに はいりました。ひとばんじゅう、はを ガチガチ ならし、つまさきから みみまで ふるえながら、そこに たっていました。

あさに なって、ガングーは きゅうでんに やってきました。「どうやって がんばれたのだ?」と アクバルは ききました。

「とおくの きゅうでんの まどに、ちいさな ランプが ともっているのが みえたんです」と ガングーは いいました。「ひとばんじゅう それを みて、あたたかい ものの ことを かんがえていました」

「ほう!」と アクバル。「では ランプが おまえを あたためたのだな。ずるを したのだ! きんかは やらん」ガングーは しょんぼりと かえっていきました。

Birbal said nothing. But the next day he did not come to court. Nor the day after.

Akbar went to find him — and found Birbal sitting in his garden beside a tiny fire. High above it, at the top of a tall bamboo pole, hung a pot of rice and lentils.

“Birbal, what are you doing?” asked Akbar.

“Cooking khichdi, Your Majesty,” said Birbal calmly. “It should be ready soon.”

बीरबल कुछ नहीं बोले। पर अगले दिन वे दरबार नहीं आए। उसके अगले दिन भी नहीं।

अकबर उन्हें ढूँढने गए — और देखा कि बीरबल अपने बगीचे में एक छोटी-सी आग के पास बैठे हैं। उसके बहुत ऊपर, एक लंबे बाँस के सिरे पर, चावल और दाल की एक हाँडी लटक रही थी।

“बीरबल, यह तुम क्या कर रहे हो?” अकबर ने पूछा।

“खिचड़ी पका रहा हूँ, जहाँपनाह,” बीरबल ने शांति से कहा। “बस जल्दी ही तैयार हो जाएगी।”

ବୀରବଲ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପରଦିନ ସେ ଦରବାରକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ତା’ ପରଦିନ ବି ନୁହେଁ।

ଆକବର ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଗଲେ — ଆଉ ଦେଖିଲେ ବୀରବଲ ତାଙ୍କ ବଗିଚାରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ନିଆଁ ପାଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ତା’ର ବହୁତ ଉପରେ, ଗୋଟିଏ ଲମ୍ବା ବାଉଁଶ ଅଗରେ, ଚାଉଳ ଆଉ ଡାଲି ଭରା ଗୋଟିଏ ହାଣ୍ଡି ଝୁଲୁଥିଲା।

“ବୀରବଲ, ତୁମେ କ’ଣ କରୁଛ?” ଆକବର ପଚାରିଲେ।

“ଖେଚୁଡ଼ି ରାନ୍ଧୁଛି, ଜାହାଁପନା,” ବୀରବଲ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ। “ଶୀଘ୍ର ତିଆରି ହୋଇଯିବ।”

బీర్బల్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. కానీ మర్నాడు అతను సభకు రాలేదు. ఆ మర్నాడు కూడా రాలేదు.

అక్బర్ అతన్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళాడు — బీర్బల్ తన తోటలో ఒక చిన్న మంట పక్కన కూర్చుని కనిపించాడు. దానికి చాలా ఎత్తున, ఒక పొడవాటి వెదురు కర్ర కొనన, బియ్యం, పప్పు ఉన్న ఒక కుండ వేలాడుతోంది.

“బీర్బల్, నువ్వు ఏం చేస్తున్నావు?” అని అక్బర్ అడిగాడు.

“కిచిడీ వండుతున్నాను, మహారాజా,” అని బీర్బల్ ప్రశాంతంగా చెప్పాడు. “త్వరలోనే తయారవుతుంది.”

பீர்பால் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் மறுநாள் அவர் அரசவைக்கு வரவில்லை. அதற்கு மறுநாளும் வரவில்லை.

அக்பர் அவரைத் தேடிச் சென்றார் — பீர்பால் தன் தோட்டத்தில் ஒரு சின்ன நெருப்பின் அருகே உட்கார்ந்திருந்தார். அதற்கு மிக உயரே, ஒரு நீண்ட மூங்கில் கம்பின் உச்சியில், அரிசியும் பருப்பும் உள்ள ஒரு பானை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

“பீர்பால், நீ என்ன செய்கிறாய்?” என்று அக்பர் கேட்டார்.

“கிச்சடி சமைக்கிறேன், அரசே,” என்று பீர்பால் அமைதியாகச் சொன்னார். “சீக்கிரம் தயாராகிவிடும்.”

ビールバルは なにも いいませんでした。でも つぎの 日、ビールバルは きゅうでんに きませんでした。その つぎの 日も。

アクバルが さがしに いくと、ビールバルは にわで ちいさな たきびの そばに すわっていました。その ずっと うえ、ながい たけの さおの てっぺんに、おこめと まめの はいった なべが ぶらさがっていました。

「ビールバル、なにを しているのだ?」と アクバルは ききました。

「キチュリを にているのです、へいか」と ビールバルは おちついて いいました。「もうすぐ できあがりますよ」

Akbar burst out laughing. “That pot is much too far from the fire! It will never cook!”

Birbal smiled. “If a little lamp far away could keep Gangu warm in the icy lake, surely this fire can cook my khichdi.”

Akbar stopped laughing. He understood. That very day he called Gangu back to the palace and gave him his bag of gold — and a big warm blanket too.

अकबर ठहाका मारकर हँस पड़े। “वह हाँडी तो आग से बहुत दूर है! वह कभी नहीं पकेगी!”

बीरबल मुस्कुराए। “अगर दूर का एक छोटा दीया बर्फ़ीली झील में गंगू को गर्म रख सकता है, तो यह आग ज़रूर मेरी खिचड़ी पका सकती है।”

अकबर की हँसी रुक गई। वे समझ गए। उसी दिन उन्होंने गंगू को महल में वापस बुलाया और उसे सोने की थैली दी — और साथ में एक बड़ा गर्म कंबल भी।

ଆକବର ହୋ ହୋ ହୋଇ ହସିଉଠିଲେ। “ସେହି ହାଣ୍ଡି ତ ନିଆଁଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ! ତାହା କେବେ ବି ସିଝିବ ନାହିଁ!”

ବୀରବଲ ହସିଲେ। “ଯଦି ଦୂରର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଦୀପ ବରଫ ପରି ଥଣ୍ଡା ହ୍ରଦରେ ଗଙ୍ଗୁଙ୍କୁ ଗରମ ରଖିପାରେ, ତେବେ ଏହି ନିଆଁ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଖେଚୁଡ଼ି ରାନ୍ଧିପାରିବ।”

ଆକବରଙ୍କ ହସ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ସେ ବୁଝିଗଲେ। ସେହି ଦିନ ହିଁ ସେ ଗଙ୍ଗୁଙ୍କୁ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଫେରାଇ ଡାକିଲେ ଆଉ ତାଙ୍କୁ ସୁନା ଥଳି ଦେଲେ — ସାଙ୍ଗରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଗରମ କମ୍ବଳ ବି।

అక్బర్ పకపకా నవ్వాడు. “ఆ కుండ మంటకు చాలా దూరంగా ఉంది! అది ఎప్పటికీ ఉడకదు!”

బీర్బల్ నవ్వాడు. “దూరంగా ఉన్న ఒక చిన్న దీపం మంచులాంటి సరస్సులో గంగును వెచ్చగా ఉంచగలిగితే, ఈ మంట నా కిచిడీని తప్పకుండా వండగలదు.”

అక్బర్ నవ్వు ఆగిపోయింది. ఆయనకు అర్థమైంది. అదే రోజు ఆయన గంగును రాజభవనానికి తిరిగి పిలిపించి, అతనికి బంగారు సంచి ఇచ్చాడు — దానితో పాటు ఒక పెద్ద వెచ్చని కంబళి కూడా.

அக்பர் வாய்விட்டுச் சிரித்தார். “அந்தப் பானை நெருப்பிலிருந்து ரொம்பத் தூரத்தில் இருக்கிறது! அது ஒருபோதும் வேகாது!”

பீர்பால் புன்னகைத்தார். “தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு சின்ன விளக்கு பனிக்குளிர் ஏரியில் கங்குவைக் கதகதப்பாக வைக்க முடியுமென்றால், இந்த நெருப்பு நிச்சயம் என் கிச்சடியைச் சமைக்கும்.”

அக்பரின் சிரிப்பு நின்றது. அவருக்குப் புரிந்தது. அதே நாளில் அவர் கங்குவை அரண்மனைக்குத் திரும்ப அழைத்து, அவருக்குத் தங்கப் பையைக் கொடுத்தார் — கூடவே ஒரு பெரிய கதகதப்பான போர்வையையும்.

アクバルは おおわらいしました。「あの なべは ひから とおすぎる! ぜったいに にえんぞ!」

ビールバルは にっこりしました。「とおくの ちいさな ランプが、こおりの みずうみで ガングーを あたためられるなら、この たきびだって きっと わたしの キチュリを にられる はずです」

アクバルは わらうのを やめました。わかったのです。その 日の うちに、アクバルは ガングーを きゅうでんに よびもどし、きんかの ふくろを あたえました — それに、あたたかい おおきな もうふも。